Muzea - Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy

Deutschlandmuseum – 2000 lat historii Niemiec w ciągu godziny

Joanna Maria Czupryna — Sun, 19 Nov 2023 05:02:17 +0000

Deutschlandmuseum. Nowe miejsce przy Leipziger Platz

Deutschlandmuseum czyli muzeum o Niemczech. Co to właściwie jest? Z zewnątrz i z reklam kojarzyło mi się z miejscem „dla amerykańskich turystów”, czyli dużo obrazków, hałasu i kiczu, a mało treści, że o wiedzy nie wspomnę. I do tego te bilety powyżej 10 euro. By je zobaczyć, poczekałam do kolejnej Długiej Nocy Muzeów i dołączyłam je do zaległych pozycji w moim grafiku. Spodziewając się, że ta „droga nowość” z biegiem nocy szybko zostanie opanowana przez innych nieufnych, już na pół godziny przed 18.00 czekałam przed wejściem, by nie tracić czasu na kolejkę.

2000 lat. 12 epok. 1 godzina

2000 lat historii Niemiec w odsłonie 12 epok, a to wszystko w przeciągu godziny? Brzmi zachęcająco, ale czy nie trąci powierzchownością i banałem? Nie, nie jestem fanem przykurzonych, niekończących się pomieszczeń, w których za szybami tkwią setki przedmiotów opatrzonych encyklopedyczną informacją. Z całą pewnością zwiedziłam już kilka setek muzeów w Niemczech i po prostu 2000 lat w ciągu godziny to nawet na filmie wydało mi się podejrzane. Co zatem kryje się za dość ciemnym foyer obiektu*?

*dodam tylko, że w tym miejscu przez lata znajdowało się Muzeum Dali, które również zwiedziłam podczas Długiej Nocy Muzeów, ale nigdy nie zebrałam się, by je opisać. Fanów hiszpańskiego malarza uspokajam, że nowa wystawa ma pojawić się w innej lokalizacji

Deutschlandmuseum to 12 interesująco zaaranżowanych pomieszczeń na dwóch poziomach. Każdemu z nich przypisana jest pewna epoka w historii Niemiec, a połowa z nich przypada na wiek XX. Wędrówka zaczyna się od bitwy w Lesie Teutoburskim w 9 r. n.e. a kończy na najnowszych wydarzeniach już po zjednoczeniu Niemiec, takich jak Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2006 czy fala uchodźców w 2015.

Aranżacja pomieszczeń jest niezwykle przemyślana, nawiązująca bardziej do parków tematycznych niż klasycznego muzeum. Odwiedzający w sekundy przenosi się z gęstego lasu do średniowiecznego zamku, dalej na podwórze reformatorskiej drukarni, wreszcie do okopów z czasów pierwszej wojny światowej czy typowego mieszkania w zachodnich Niemczech. Na zmysły oddziałują nie tylko obrazy czy dźwięk. Wielu rzeczy można dotykać, usiąść do selfie, wreszcie poczuć, np. zapach prochu w okopach (ja nie pamiętam).

Informacje podane są w języku niemieckim i angielskim. Obok ogólnego wprowadzenia do epoki są też dobrane interesujące fakty i jest ich naprawdę niewiele. Wiedzę można dowolnie poszerzać w zależności od upodobań, czasu i cierpliwości na licznych ekranach multimedialnych wkomponowanych w scenografię. Czy wiecie, że podwaliny pod współczesne fonty alfabetu łacińskiego powstały w kancelarii Karola Wielkiego w VIII i IX wieku?

Wystawę uzupełniają typowe eksponaty muzealne. Jest m.in. XII-wieczny miecz katowski, popularne skrzypce rodziny lutniczej Ficker, czy okulary przeciwsłoneczne, które rozdawano oskarżonym podczas procesów norymberskich.

Kariera minstrela czy tancerza?

Jak wspomniałam, do muzeum podeszłam z mieszanymi uczuciami. Pierwsze dwa lub trzy pomieszczenia też mnie nie przekonały. Ponieważ do środka napływało coraz więcej ludzi, trudno było skorzystać ze wszystkich „highligtów”. Dużym zainteresowaniem cieszyła się „budka minstrela”, gdzie można było ułożyć własną pieśń. Wejść komuś na głowę nabrało dosłownego znaczenia w epoce oświecenia, bo na olbrzymią głowę filozofa z Królewca, Immanuela Kanta, rzeczywiście można było… wejść. W okopach pierwszej wojny światowej przez polowy peryskop ukazywały się ponure krajobrazy pól bitewnych. Wreszcie w niezwykle udanej aranżacji secesyjnego pasażu handlowego ze „złotych lat dwudziestych” można było poswingować z hologramowymi tancerzami w tle.

Deutschlandmuseum. Czy warty wizyty?

Mimo, że nie jest to duże miejsce (1400 m²), twórcom udało się wyczarować atmosferę podróży w czasie przez historię Niemiec. Najbardziej odczuwalne jest to w pomieszczeniach z XX wieku. Uznałam za genialne przywołanie klimatu swobodnych lat 20. Republiki Weimarskiej, z secesyjnymi wystawami, towarami i amerykańską muzyką, gdy w oddali słychać już złowieszcze skandowanie na cześć Hitlera. Przechodząc obok ciemnych sylwetek bez twarzy z wyciągniętymi ramionami (uwaga, dźwięk tam jest nawet ogłuszający), ma się ochotę jak najszybciej opuścić to miejsce. Ale dalej nie jest lepiej. Oto pojawia się zdewastowany pokój, ze zdezelowanym pianinem i wyrwą w ścianie, przez którą widać zniszczone miasto i przelatujące samoloty. Nieczęsto się zdarza, by w 'muzeum’ wzbudzić u mnie emocje.

Zaletą też jest naprawdę przemyślana scenografia, gdzie obok tych wszystkich interaktywnych elementów jest sporo rekonstrukcji różnych przedmiotów. Ostatnio wpadła mi w ręce książka „Niemiecka historia w 100 przedmiotach” (Hermann Schäfer, Deutsche Geschichte in 100 Objekten) i tak mi się skojarzyło, że dobór zarówno oryginalnych eksponatów, jak i tych zrekonstruowanych jest bardzo trafny. Oto we „wczesnym średniowieczu” stoi stół. Ale jaki! Nie widać tego dobrze w dość ciemnym pomieszczeniu, jednak ten stół ma piękne zdobienia wykonane techniką intarsji. Ponad nim kopia żyrandola z katedry w Akwizgranie. A cóż może bardziej oddać pruskiego ducha niż pickelhauba (die Pickelhaube), czyli hełm z charakterystycznym szpikulcem. Gest palca wskazującego do góry ponad głową, naśladujący ów szpikulec, w języku migowym oznacza właśnie „niemiecki”.

Historia Niemiec w pigułce

Podsumowując, historia Niemiec w Deutschlandmuseum podana jest w bardzo atrakcyjnej pigułce, nie wymagającej śledzenia wzrokiem długich tekstów czy oglądania wielu przykurzonych eksponatów. To akurat tyle, by zahaczyć w pamięci najważniejsze momenty i skojarzyć z nimi przedmioty, atmosferę, czy nawet odczucia. Jeśli coś Cię zainteresuje (np. po co rozdawano te okulary w sali sądowej) zawsze można sięgnąć do wiedzy w komórce.

Być może byłe/aś już wcześniej w położonym po sąsiedzku Niemiecku Muzeum Szpiegostwa lub Muzeum NRD i spodobał Ci się charakter tych wystaw? Cóż, odpowiedzialny jest za nie jeden człowiek, założyciel Deutschlandmuseum Robert Rückel. Oczywiście koncepcje interaktywnych muzeów powstawały dzięki wysiłkom całego zespołu grafików, pedagogów, historyków, a nawet twórców gier. Warto tu wspomnieć jeszcze nazwisko projektanta Chrisa Lange z Creative Studio Berlin, który był odpowiedzialny za wiele projektów w parku tematycznym Europa-Park (Badenia-Wirtembergia).

A jeśli to wszystko nie przekonało Cię do zaplanowania wizyty w Deutschlandmuseum, to podam jeszcze wiadomość z ostatniej chwili. Placówka została właśnie (15.11.2023) odznaczona mega-nagrodą, takim „muzealnym Oskarem”, jako pierwsze muzeum w Niemczech. THEA Award for Outstanding Achievement jest przyznawana w branży rozrywkowej od 1994 roku.

deutschlandmuseum (Muzeum Niemiec)

Tematyka: historia i kultura Niemiec
Adres: Leipziger Platz 7, 10117 Berlin
Wejście: w tunelu obok
Telefon: +49 30 2000 90 300
Www: www.deutschlandmuseum.de
Godziny otwarcia: codz. 10.00-20.00
Bilety wstępu: 11-21€ (8-14,5€), do 6 lat bezpłatnie

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Około 1-,1,5 godziny
Zakup biletu: najlepiej zakupić wcześniej bilet online, gdyż w każdym przypadku jest on tańszy niż w kasie na miejscu. Muzeum prowadzi elastyczny system sprzedaży, w których ceny zależą od czasu rezerwacji, dnia tygodnia i pory dnia. Najtańsze bilety są w dni powszednie, tuz po otwarciu i przed zamknięciem.
Garderoba i bagaż: w foyer są szafki na bagaże
Toalety: toalety znajdują się wewnątrz muzeum i są bezpłatne, trzeba mieć bilet, by z nich skorzystać
Gastronomia, sklepy: w foyer znajduje się sklep z całkiem ciekawymi pamiątkami, niespotykanymi gdzie indziej. Można nabyć sobie np. gumkę do mazania w kształcie popiersia Goethego. Mnie zainteresowała mapa-zdrapka Niemiec, podzielona na gminy, ale zapomniałam jej kupić
Fotografowanie: w muzeum można fotografować bez lampy błyskowej i statywu. Tylko na użytek prywatny, bez praw do publikacji zdjęć. Nie ma opłat za pozwolenie na fotografowanie.
Wstęp ulgowy i bezpłatny: ulgowy wstęp przysługuje uczniom i studentom za okazaniem ważnej legitymacji. Bezpłatny wstęp dla dzieci poniżej 6 roku życia.
Święta kościelne i państwowe: muzeum jest otwarte w każdy dzień!
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? Przede wszystkim warto spojrzeć do systemu rezerwacji i wyszukać najtańszy bilet, bo różnica może wynieść nawet 100%. (1) Z kartą rabatową WelcomeCard można otrzymać 25% zniżki. (2) Ponadto wspomniane jest o biletach kombi z Niemieckim Muzeum Szpiegostwa, ale na stronie nie ma aktualnej oferty.

Dojazd:

S-Bahn: S1, S2, S25, S26 (Potsdamer Platz)
U-Bahn: U2 (Potsdamer Platz)
Autobus: 200, 300, M48, M85 (S+U Potsdamer Platz)

Zobacz położenie Deutschlandmuseum na mapie Google

Artykuł Deutschlandmuseum – 2000 lat historii Niemiec w ciągu godziny pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Forum Humboldtów. Rekonstrukcja miejskiego pałacu w Berlinie

Joanna Maria Czupryna — Tue, 20 Sep 2022 00:57:32 +0000

Forum Humboldtów (Humboldt Forum) to pałac czy co?

Gmach Forum Humboldtów wygląda jak pałac i trudno go pominąć podczas zwiedzania Berlina. Skojarzenia są jak najbardziej słuszne, ponieważ zarówno lokalizacja, jak i zewnętrzny wygląd wskazują na jego doniosłą funkcję. Nie jest to jednak oryginalny pałac ani nawet pełna rekonstrukcja. To nowy budynek, wzniesiony na planie dawnego pałacu, z częściowo odtworzonymi fasadami.

Układ pomieszczeń jest całkowicie współczesny i dostosowany do potrzeb użytkowników, czyli Państwowych Muzeów w Berlinie, Muzeów Miejskich oraz Uniwersytetu Humboldtów. W gmachu mieszczą się muzea, sale wystawowe, taras widokowy, restauracje, kawiarnie i sklepy z pamiątkami. Regularnie odbywają się tu koncerty, pokazy, happeningi, wykłady, oprowadzania i warsztaty. Forum Humboldtów jest miejscem otwartym dla wszystkich, poświęconym sztuce, kulturze i nauce.

Forum Humboldtów od południowej strony, w tle wieża telewizyjna © Joanna Maria Czupryna, 2022

Gmach Forum Humboldtów – jak go podejść?

W zależności od tego, z której strony zbliżasz się do tego ogromnego gmachu, wrażenia będą zupełnie inne. Polecam moją klasyczną trasę spacerową, która zaczyna się na Placu Aleksandra i prowadzi przez kolebkę Berlina – Nikolaiviertel (Dzielnicę św. Mikołaja). Jeśli idziesz tą trasą po raz pierwszy i wcześniej nie odwiedziłaś/eś Wyspy Muzeów czy katedry, efekt „wow” masz gwarantowany.

O co chodzi? Gdy wychodzisz z Dzielnicy św. Mikołaja wzdłuż Szprewy i docierasz do Mostu Ratuszowego (Rathausbrücke), napotkasz intrygujący widok: południowa historyczna fasada pałacu sąsiaduje z nowoczesnym elementem. Rzeczywiście, tylko trzy zewnętrzne fasady pałacowej bryły są rekonstrukcją, natomiast fasada od strony rzeki jest prosta i pozbawiona ozdób. Skąd taka decyzja architekta? W przedwojennym pałacu, w wyniku licznych dobudówek i przeróbek, ta strona była architektonicznie bardzo zróżnicowana, a jej odtworzenie byłoby kosztowne. Architekt chciał też podkreślić, że nie chodzi o rekonstrukcję oryginalnego pałacu, lecz o współczesną, funkcjonalną budowlę w historycznych ramach.

Nowoczesna fasada doskonale sprawdza się jako tło do iluminacji, filmów czy podświetlanych napisów, które mogą pojawiać się z okazji ważnych rocznic lub podczas Festiwalu Świateł w Berlinie.

Forum Humboldta widziane od strony Mostu Ratuszowego © Joanna Maria Czupryna, 2022

Model pałacu berlińskiego i okolic około 1900 roku. Można go zobaczyć w informacji turystycznej. © Joanna Maria Czupryna, 2022

Fasada Forum Humboldtów od strony rzeki podczas 30. rocznicy upadku muru berlińskiego © Joanna Maria Czupryna, 2019

Pasażem czy przez dziedziniec?

Aby wejść do środka Forum Humboldtów, wybierz portal nr 2, czyli ten pośrodku fasady. To wejście znajduje się naprzeciwko wylotu ulicy Breite Straße. Przechodząc przez pasaż, który jest otwarty całą dobę, z pewnością zauważysz wiele drzwi po drodze, ale poczekaj z ich otwieraniem. Przejdź spokojnie do końca, by podziwiać, jak nagle wyłaniają się zabytkowa katedra, Stare Muzeum i zabudowa Alei Pod Lipami po drugiej stronie.

Teraz, skręcając w prawo, wróć na wewnętrzny dziedziniec przez portal nr 5. Pod jego sklepieniem znajduje się punkt informacji turystycznej, prowadzony przez Stowarzyszenie Wspierające Berliński Pałac. Oprócz pamiątek i pocztówek, można tam pobrać przydatne plany całego forum oraz mapę tzw. „śladów” (o których napisałam niżej). Mapy są dostępne w języku niemieckim i angielskim.

Dodatkowo, znajdziesz tutaj fascynujący model fragmentu miasta, ukazujący, jak pałac miejski i okoliczna zabudowa wyglądały około 1900 roku. Absolutnie warto go zobaczyć!

Pasaż w Forum Humboldtów © Joanna Maria Czupryna, 2022

Wejście do informacji turystycznej od strony dziedzińca © Joanna Maria Czupryna, 2022

Informacja turystyczna w Forum Humboldtów © Joanna Maria Czupryna, 2022

Dziedziniec Schlütera (Schlüterhof)

Pierwszy zamek w Berlinie wzniesiono w połowie XV wieku, a sto lat później przebudowano go w stylu renesansowym. Największe zmiany nastąpiły po koronacji brandenburskiego księcia-elektora na króla w Prusach. Stało się to w 1701 roku. Tym samym otoczenie musiało dorównać nowemu statusowi władcy. Rozbudową pałacu zajął się najwybitniejszy architekt północnoniemieckiego baroku, Andreas Schlüter. Był on odpowiedzialny nie tylko za plany, ale również, jako rzeźbiarz, za wygląd fasad, bogatą ornamentykę oraz wnętrza reprezentacyjnych sal. Dziedziniec jego imienia (Schlüterhof) został w dużej części wiernie zrekonstruowany.

Dziedziniec Schlütera w Forum Humboldtów w Berlinie © Joanna Maria Czupryna, 2022

Rzeźby na dziedzińcu Schlütera © Joanna Maria Czupryna, 2022

Taras widokowy na dachu

Jeśli planujesz zobaczyć Forum Humboldtów tylko z zewnątrz, warto rozważyć wizytę na tarasie widokowym. Wstęp kosztuje 3 € (ulgowy 1,5 €, wstęp wolny dla osób poniżej 19 roku życia, tzn. takich, które nie obchodziły jeszcze swoich 19 urodzin). Wskazany jest wcześniejszy zakup biletu online. Można też nabyć go w kasie, która znajduje się w foyer w zachodniej części gmachu, pod kopułą.

Chociaż wysokość tarasu to zaledwie 30 metrów, widoki są całkiem przyzwoite. Zobaczyć można Wyspę Muzeów, → Katedrę Berlińską, → Wieżę Telewizyjną, → Aleję pod Lipami, rzekę Sprewę oraz charakterystyczne landmarki w oddali.

Na dachu mieści się restauracja Baret, która oferuje raczej droższe menu. Kawa i herbata kosztują 5-6 €, piwo (0,4 l) 6 €, a dania główne 20-40 €. By skorzystać z restauracji również należy mieć bilet. Toalety są dostępne bezpłatnie w całym gmachu.

Taras jest otwarty codziennie oprócz wtorków, w niedziele, poniedziałki, środy i czwartki od 10.30 do 18.30, a piątki i soboty do 20.00. Może być czasowo zamknięty z powodu złych warunków pogodowych. Wjazd na taras odbywa się windą bezpośrednio z foyer, bez pośrednich przystanków. Szukaj oznaczenia „Dachterasse” lub „Rooftop Terrace”; przy wejściu znajduje się obsługa. Na górze można zobaczyć stałe i czasowe instalacje artystyczne. Wizyta, wraz z wjazdem, zazwyczaj zajmie Ci około 30 minut, chyba że jesteś pasjonatem fotografii.

Rezerwacja biletu na okienko czasowe

Widok na Lustgarten i Stare Muzeów z dachu Forum Humboldtów © Joanna Maria Czupryna, 2022

Widok na kopułę na tarasie widokowym © Joanna Maria Czupryna, 2022

Taras widokowy na dachu Forum Humboldtów © Joanna Maria Czupryna, 2022

Humboldt Forum. Co jest w środku?

Ojej, tego punktu obawiałam się najbardziej – wewnętrzna część Forum Humboldtów oferuje mnóstwo do zobaczenia i odkrywania. A przedstawiam jedynie stałe ekspozycje. W przyszłości przybliżę szczegółowo obszerniejsze wystawy w osobnych postach.

Podobnie osobno chciałabym przedstawić fascynujące historie związane z budowlami, które znajdowały się tu wcześniej – czyli oryginalnym pałacem miejskim oraz socjalistycznym Pałacem Republiki. Również sama budowa obecnego gmachu zasługuje na osobny opis, zwłaszcza że śledziłam ją od początku. Uczestniczyłam w każdym Dniu Otwartej Budowy, a przez kilka lat na placu znajdował się pawilon informacyjny Humboldt-Box, o którym napisałam więcej w dziale „Było, minęło”. Zachęcam do zapoznania się z tym materiałem, ponieważ zamieściłam tam wiele zdjęć z okresu budowy.

Foyer w Forum Humboldtów © Joanna Maria Czupryna, 2022

System drogowskazów wewnątrz gmachu © Joanna Maria Czupryna, 2022

Historia miejsca – ślady

Wystawa „Ślady” (Spuren) to niezwykle interesująca ekspozycja, której elementy rozsiane są po całym Forum Humboldtów. Znajdziesz je nie tylko w holach i na korytarzach, ale także na wystawach, w muzeach, a nawet w restauracjach. Aby ułatwić sobie ich odnalezienie, warto pobrać broszurę „Geschichte des Ortes” w informacji turystycznej.

Eksponaty związane są z historią miejsca – począwszy od czasów, gdy był to pałac królów i cesarzy, przez powojenne ruiny, aż po Pałac Republiki, który był siedzibą fasadowego parlamentu Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Wystawa składa się z 35 „Śladów”, a ich lokalizacje rozpoznasz po charakterystycznych stelażach z przymocowanymi gablotami.

Osobiście uważam pomysł na tę wystawę za fantastyczny, ponieważ wybrane obiekty są jednocześnie zwyczajne i niezwyczajne. Nie zawsze muszą to być eksponaty chronione za milionem zabezpieczeń, by oddziaływać na wyobraźnię.

Przykłady? Znajdziesz tu na przykład oparcie tronu królowej Elżbiety Krystyny, żony Fryderyka II, czy brukowane kocie łby, którymi wyłożony był dziedziniec Eosandra. Możesz też zobaczyć parę garów z zamkowych kuchni albo skrzynie, w które ostatni cesarz Niemiec, Wilhelm II, pakował się (choć zapewne nie osobiście) przed podróżą na wygnanie do Holandii.

Z Pałacu Republiki (1976–2008) można zobaczyć podświetlane drogowskazy, ozdobne reliefy, a nawet kubek na lody z kultowego baru mlecznego. Jest też wielki fragment plandeki z malunkiem fasad pałacu, rozwieszony na 30-metrowych stelażach. Ta instalacja, wystawiona w latach 1993–1994 jako atrapa zamku, wzbudziła liczne dyskusje na temat możliwej odbudowy miejskiego pałacu.

Fragment systemu podświetlanych drogowskazów i tablic informacyjnych z nieistniejącego już Pałacu Republiki © Joanna Maria Czupryna, 2022

Zamkowe Piwnice (Schlosskeller)

Nie będę ukrywać, że dla mnie to jedna z najciekawszych wystaw w Forum Humboldtów. Znajdziesz tu oryginalne fragmenty zamkowych piwnic, które przetrwały próbę czasu i uniknęły totalnego zniszczenia. Pałac został wysadzony w powietrze przez władze enerdowskie w latach 50. XX wieku.

Wystawa obejmuje mury sięgające średniowiecza oraz techniczne udogodnienia z późniejszych wieków. Eksponaty oddają ducha minionych czasów, opowiadając historie mnichów składających beczki, kuchennych dziewek obierających drób, czy straży pałacowej ucinającej sobie drzemkę.

Zanim przystąpiono do budowy nowego gmachu, piwniczne labirynty były przez pewien czas widoczne z ulicy, a w ich wnętrzu prowadzono intensywne prace archeologiczne.

Wstęp na tę wystawę jest bezpłatny i nie wymaga wcześniejszej rezerwacji.

Odkryte zamkowe piwnice w 2009 roku © Joanna Maria Czupryna, 2009

Wystawa muzealna w Forum Humboldtów © Joanna Maria Czupryna, 2022

Sala Rzeźb (Skulpturensaal)

Na tej wystawie zobaczysz oryginalne rzeźby i fragmenty fasad, które zostały uratowane lub wydobyte z gruzów po zniszczeniu pałacu. Wiele z tych dzieł pochodzi z początku XVIII wieku, kiedy wzniesiono barokowy pałac. Wśród nich znajduje się na przykład sześć monumentalnych posągów. Zdobiły one główny portal na wewnętrznym dziedzińcu.

Dodatkowo, wystawa przybliża historię powstania tych rzeźb, zarówno oryginałów, jak i ich współczesnych kopii.

Wstęp na tę wystawę jest bezpłatny i nie wymaga wcześniejszej rezerwacji.

Wejście do Sali Rzeźb z Dziedzińca Schlütera © Joanna Maria Czupryna, 2022

Sala Rzeźb w Humboldt Forum © Joanna Maria Czupryna, Viator Polonicus 2025

Panorama Video

W tej części znajduje się ogromna sala z imponującym ekranem o długości 27 metrów. Na ekranie wyświetlana jest fascynująca animacja, która w skrócie przedstawia 800 lat historii Berlina. Animacja obejmuje powstanie miasta, budowę zamku, jego późniejsze losy i rozbudowy, rozmiar zniszczeń po wojnie, budowę Pałacu Republiki oraz jego rozbiórkę i najnowsze wydarzenia związane z Forum Humboldtów.

Prezentacja trwa 14 minut i najlepiej oglądać ją z miejsc położonych pośrodku sali, chociaż nie ma ich tam zbyt wiele.

Wstęp bezpłatny i nie trzeba wcześniejszej rezerwacji.

Animacja z historią w tle na 27-metrowym ekranie © Joanna Maria Czupryna, 2022

Humboldt Labor

Jednym z użytkowników gmachu jest pobliski Uniwersytet Humboldtów. W tym „laboratorium” organizowane są interaktywne wystawy. Po kilku latach przyszła pora na zmianę. Od 10 października 2025 roku będzie można obejrzeć prezentację „On Water. WasserWissen in Berlin”.

Zapowiedź z oficjalnej strony

Wystawa On Water. WasserWissen in Berlin prezentuje projekty badawcze, które zajmują się wodą z najróżniejszych punktów widzenia. Wszystkie próbują uczyć się od jej właściwości – od obiegu, zdolności do adaptacji i siły łączenia – aby znaleźć rozwiązania dla przyszłości. Pogłębione refleksje nad relacją człowieka i wody oferuje ścieżka dźwiękowa: naukowcy opowiadają w niej, dlaczego warto wsłuchiwać się w wodę – bo wie więcej, niż nam się wydaje.

Wstęp jest bezpłatny ale wymaga wcześniejszej rezerwacji. Wykonasz ją na miejscu w kasie lub na oficjalnej stronie Forum Humboldtów (link poniżej).

Wejrzenia. Bracia Humboldt (Einblicke. Die Brüder Humboldt)

Na klatce schodowej Forum Humboldtów, w niszach okiennych, znajdują się informacje przybliżające sylwetki Wilhelma i Aleksandra Humboldtów. Co ciekawe, grafiki te można dostrzec także z pasażu.

Wilhelm von Humboldt (1767-1835) był filozofem, językoznawcą i politykiem, a jako minister do spraw edukacji w Prusach, odegrał kluczową rolę w reformie systemu szkolnictwa. Jego najważniejszym osiągnięciem była praca na rzecz założenia pierwszego uniwersytetu w Berlinie (1810, aktualnie Uniwersytet Humboldtów). Wilhelm był orędownikiem idei edukacji dostępnej dla każdego, niezależnie od płci, statusu społecznego, majątku czy wyznania. Warto jednak zaznaczyć, że kobiety mogły wstępować na uniwersytety w Prusach dopiero sto lat później.

Aleksander von Humboldt (1769-1859) jest uznawany za „ojca współczesnej geografii” i często uchodzi za ostatniego „człowieka renesansu”. Podczas swoich podróży po Ameryce Środkowej i Południowej badał zjawiska z dziedziny astronomii, meteorologii, magnetyzmu ziemskiego, botaniki, zoologii, geografii i geologii. Aleksander przywiózł do Europy tysiące gatunków roślin, z których wiele było zupełnie nowych na naszym kontynencie. Jego dorobek naukowy jest ogromny, a na szczególną uwagę zasługują 34-tomowe opisy podróży po obu Amerykach.

Dostęp bezpłatny, nie trzeba wcześniejszej rezerwacji.

Wystawa o braciach Humboldt © Joanna Maria Czupryna, 2022

Berlin Global

Berlin Global to jedna z płatnych wystaw stałych w Humboldt Forum. Ekspozycja przedstawia powiązania Berlina z resztą świata, pokazując, jak wydarzenia w stolicy Niemiec wpływały na globalne procesy, a także jak „przybysze ze świata” odnajdowali się w Berlinie. To nowoczesna, interaktywna i multimedialna wystawa, która zajmuje pół piętra. Zdecydowanie zasługuje na odrębny wpis.

BERLIN GLOBAL
Godziny otwarcia: śr-pn. 10.30-18.30
Wstęp: 9€, bezpłatnie do 18 lat (zalecana wcześniejsza rezerwacja okienka czasowego)
Bilety kombi: 5 wystaw za 14€ (7€) bilet jednodniowy lub dwudniowy za 18€ (9€)

Wystawa Berlin GLOBAL w Forum Humboldtów © Joanna Maria Czupryna, Viator Polonicus 2023

Muzeum Etnologiczne i Muzeum Sztuki Azjatyckiej

Ostatnie wystawy, które otwarto w Forum Humboldtów we wrześniu 2022 roku, to ekspozycje prezentujące zbiory etnologiczne z różnych zakątków świata.

Początki tych kolekcji sięgają czasów pruskich królów, którzy nabywali lub otrzymywali egzotyczne artefakty jako prezenty. W XIX wieku zbiory zostały przeniesione z królewskich komnat do nowo wzniesionych muzeów, udostępniając je szerszej publiczności. Szybko okazało się jednak, że gmachy na dzisiejszej Wyspie Muzeów były zbyt małe, aby pomieścić całą kolekcję. Dlatego też dla etnologii wybudowano osobny budynek w pobliżu Placu Poczdamskiego. Po wojnie ruiny tego gmachu rozebrano, a zbiory rozdzielono. Część przekazano do muzeum etnologicznego w Lipsku, a dla reszty, która pozostała w Berlinie Zachodnim, wzniesiono nowy kompleks w Dahlem.

Być może niektórzy z Was mieli okazję zobaczyć te zbiory właśnie tam, podobnie jak ja. W 2017 roku muzea w Dahlem zamknięto, a zbiory zaczęto przygotowywać do przeprowadzki do śródmieścia Berlina. W Forum Humboldtów kolekcje te zajmują teraz drugie i trzecie piętro, a całość liczy ponad 20 000 obiektów.

Muzeum Etnologiczne (Ethnologisches Museum)

W Muzeum Etnologicznym można zobaczyć dzieła sztuki, ale także przedmioty codziennego użytku, łodzie oraz domy z Afryki, obu Ameryk i Oceanii. Organizowanie tej wystawy na nowo wzbudziło dyskusje na temat traktowania zrabowanych skarbów z okresu kolonializmu. Przykładem tego jest zwrot przez Niemcy dzieł sztuki z okresu Królestwa Beninu do Nigerii. W dwóch salach można zobaczyć 40 rzeźb, które pozostawiono jako wypożyczenia, a tuż obok prezentowana jest sztuka współczesnej Nigerii.

Muzeum Sztuki Azjatyckiej (Museum für Asiatische Kunst)

W Muzeum Sztuki Azjatyckiej znajdziemy wiele eksponatów z krajów Dalekiej Azji, przede wszystkim z Chin i Japonii, wraz z niewielką kolekcją ceramiki z Korei. Są tu także liczne malowidła ścienne, obrazy, rzeźby z buddyjskich ośrodków kultu w centralnej i wschodniej Azji, indyjskie wizerunki bogów oraz bogactwo świata islamskiego.

Godziny otwarcia: śr-pn. 10.30-18.30
Bilety kombi: 5 wystaw za 14€ (7€) bilet jednodniowy lub dwudniowy za 18€ (9€)

Muzeum Etnograficzne w Forum Humboldtów © Joanna Maria Czupryna, Viator Polonicus 2023

Forum Humboldtów (Humboldt Forum)

Tematyka: historia Berlina, etnologia, sztuka azjatycka, Hohenzollernowie, punkt widokowy
Adres: Schloßplatz, 10178 Berlin
Telefon: +49 30 99 211 89 89 (pn.-sb. 12.00-18.00)
Www: www.humboldtforum.org
Godziny otwarcia: śr.-pn. 10.30-18.30 wtorki zamknięte, pasaż i Dziedziniec Schlütera dostępne przez całą dobę
Bilety wstępu: wystawa BERLIN GLOBAL 9€, do 18 lat bezpłatnie; wystawy czasowe mają różne ceny, bilet kombi jednodniowy 14€(7€), dwudniowy 18€(9€) obejmuje wystawy i muzea: BERLIN GLOBAL, Muzeum Sztuki Azjatyckiej, Muzeum Etnograficzne, płatne wystawy czasowe, wystawa specjalna Beziehungsweise Familie oraz Knoblauch Haus w Nikolaiviertel (5 minut od pałacu)
Audio-przewodniki:: tak, na różnych wystawach, również w języku polskim

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Muzeum Etnologiczne, Muzeum Sztuki Azjatyckiej, wystawa Berlin Global po półtorej godziny każde. Piwnice Zamkowe, Humboldt Labor, taras widokowy po pół godziny każde. Prezentacja video Panorama ok. 20 minut.
Zakup biletów: tam, gdzie potrzebny jest bilet (również bezpłatny), zalecana jest rezerwacja online. Bilety można nabywać w kasach w foyer na parterze.
Garderoba i bagaż: Plecaki i torby większe niż format A4 należy zostawić w szafce. Uwaga szafki są raczej małe, wielki podróżny plecak czy walizka na pewno się nie zmieszczą. Garderoby oznaczone są literami A, B, C, D i są bezpłatne.
Toalety: toalety są bezpłatne, zlokalizowane w różnych miejscach Forum Humboldtów.
Informacja Turystyczna: informacja turystyczna znajduje się przy portalu nr 5, tam otrzymasz materiały odnośnie zwiedzania Berlina. Ogólny punkt informacyjny Forum (wystawy, imprezy, bilety) jest w foyer.
Gastronomia, sklepy: w gmachu znajdują się dwie restauracje (w tym Baret na tarasie widokowym), dwa bary na parterze oraz kawiarnia na pierwszym piętrze na korytarzu. W sklepach można nabyć różnorodne pamiątki z motywem Forum Humboldtów, poszczególnymi wystawami i muzeami, pocztówki, odzież, małe dzieła sztuki a także folklorystyczne wyroby z egzotycznych krajów
Fotografowanie: jeśli nie jest wskazane inaczej, w muzeach, na wystawach i na terenie forum można fotografować bez lampy błyskowej i statywu. Tylko na użytek prywatny, bez praw do publikacji zdjęć. Nie ma opłat za pozwolenie na fotografowanie.
Wstęp ulgowy i bezpłatny: płatna jest wystawa Berlin Global, Muzeum Etnograficzne, Muzeum Sztuki Azjatyckiej, wybrane wystawy czasowe i specjalne (do 18 lat bezpłatnie, to oznacza dla osób, które nie obchodziły jeszcze swoich 19 urodzin). Wystawy czasowe są przeważnie odpłatne, informacje o cenach można znaleźć na oficjalnej stronie.
Święta kościelne i państwowe: godziny otwarcia w święta wielkanocne, Boże Narodzenie, Nowy Rok i inne podane są na oficjalnej stronie muzeum, po niemiecku, po angielsku.
Wystawy czasowe: wystawy czasowe w Forum Humboldtów organizowane są stale, regularnie i trwają od kilku do kilkunastu miesięcy. Wstęp na odrębne, duże wystawy jest przeważnie odpłatny. Z informacjami i kalendarzem wystaw, oprowadzań i innych imprez można się zapoznać na tej stronie.
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? Wiele z miejsc w Humboldt Forum jest bezpłatne. (1) Może opłacać się zakup berlińskiej karty rabatowej WelcomeCard, która obniży cenę za wstęp do BERLIN GLOBAL do 5€. (2) Kolejny sposób to zakup 3-dniowej karty muzealnej, Museum Pass Berlin, wówczas wstęp do muzeów jest bez opłat. Od czasu do czasu wstęp bezpłatny jest ogłaszany przy okazji ważnych wydarzeń w Forum.

Dojazd:

S-Bahn: S3, S5, S7, S9 (Hackescher Markt)
U-Bahn: U5 (Museumsinsel)
Tramwaj: M4, M5, M6, M8, M10 (Spandauer Str./Marienkirche)
Autobus: 100, 300 (U Museumsinsel), 147 (Berliner Schloss)

Zobacz położenie Forum Humboldtów na mapie Google

Kawiarnia na piętrze w gmachu Forum Humboldtów © Joanna Maria Czupryna, 2022

Broszury do pobrania zaraz przy wejściu do foyer © Joanna Maria Czupryna, 2022

Sklep z pamiątkami © Joanna Maria Czupryna, 2022

Sklep z pamiątkami i kawiarnia w jednym. Na ścianach historyczne zdjęcia pałacu berlińskiego. © Joanna Maria Czupryna, 2022

Torby z motywem berlińskiego pałącu © Joanna Maria Czupryna, 2022

Artykuł Forum Humboldtów. Rekonstrukcja miejskiego pałacu w Berlinie pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Niemieckie Muzeum Techniki w Berlinie. Obszerne, ale ciekawe

Joanna Maria Czupryna — Tue, 28 Aug 2018 09:03:30 +0000

Niemieckie Muzeum Techniki w Berlinie

Niemieckie Muzeum Techniki w Berlinie to bardzo dobry cel na pierwszą lub drugą wizytę w stolicy Niemiec. Jeśli jesteście z dziećmi, z całą pewnością docenią je bardziej niż oglądanie starożytnych skarbów na Wyspie Muzeów. Muzeum jest dość obszerne, zajmuje kilka budynków i posiada park z dalszymi eksponatami. Jeśli ktoś nastawia się na „wszystko”, zajmie to kilka godzin i będzie sporo chodzenia.

Na szczęście przy kasie można otrzymać bardzo przydatny plan orientacyjny w języku polskim (niestety na nowej stronie internetowej nie mogę znaleźć go nawet po niemiecku, a szkoda, bo byłby przydatny przed wizytą, jeśli nie ma się za dużo czasu).

Trochę historii

Zbiory Niemieckiego Muzeum Techniki mają znacznie dłuższą historię niż samo muzeum. Choć trudno w to uwierzyć, ale przed wojną w Berlinie znajdowała się setka muzeów (kolekcji) poświęcona tematom techniki, nauki czy odkryć. Najwięcej eksponatów zachowało się z dawnego Muzeum Transportu i Budownictwa (1906-1989), które w latach 80-tych ubiegłego wieku przekazano do nowo otwartego Niemieckiego Muzeum Techniki (1983).

Już samo położenie na terenie dawnego dworca towarowego Anhalter Bahnhof kwalifikuje muzeum do jednego z najciekawszych obiektów w Berlinie. Hala wejściowa, usytuowana w ceglanym budynku z 1908 roku, była dawniej siedzibą firmy, zajmującej się produkcją i rozwożeniem lodu do sklepów, hoteli czy fabryk (kiedy jeszcze nie znano lodówek).

Zachowały się również dwie lokomotywownie, które do dzisiaj pełnią, choć już tylko w muzealnym znaczeniu, swoje funkcje. W tym tysiącleciu dobudowano nowy pawilon, dobrze widoczny od strony kanału. Przeszklone fasady tworzą tutaj ostry kant, przywodząc na myśl wielki statek, który zacumował przy brzegu. Mieszczą się w nim działy żeglugi morskiej i lotnictwa. Ostatnia kondygnacja jest dostępna jako taras widokowy, z którego można zobaczyć częściową panoramę Berlina (przysłaniają ją nieco pobliskie biurowce).

Muzeum ma kilkanaście działów*: Chemia i Farmaceutyka, Energetyka, Technika Filmowa, Fototechnika, Historyczny Browar, Komunikacja Komunalna, Lotnictwo, Komunikacja (Media), Papiernictwo, Techniki Produkcji, Historia Automatyzacji i Komputerów, Kolejnictwo, Żegluga, Tekstylia. Niektóre z nich są bardzo rozbudowane, jak na przykład kolekcje aparatów telefonicznych, odbiorników radiowych i telewizorów w dziale z mediami, niektóre skupiają się na wybranym aspekcie jak rekonstrukcja pierwszego komputera na świecie.

Bardziej szczegółowy opis powstaje przy kawie, którą można mi postawić.

Niemieckie Muzeum Techniki (Deutsches Technikmuseum)

Tematyka: technika, komunikacja
Adres: Trebbiner Straße 9, 10963 Berlin (Kreuzberg)
Telefon: +49 30 902540
Www: technikmuseum.berlin
Godziny otwarcia: wt.-pt. 9.00-17.30, sb-nd., święta 10.00-18.00 (ostatnie wejście o 17.00)
Bilety wstępu: 8€ (4€), do 18 lat bezpłatnie, dostępne bilety rodzinne i bilety grupowe ze zniżką
Audio-przewodniki: dostępna bezpłatna aplikacja na telefon/tablet po polsku (Android lub iOS: Deutsches Technikmuseum) funkcjonująca jako pełny audio-przewodnik, najlepiej załaduj treści przed wyjazdem, w tej chwili z powodu przebudowy muzeum nie oferuje audio-przewodników na miejscu

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Minimum to dwie godziny na główne ekspozycje (nagrania w aplikacji trwają półtorej godziny). Łącząc zwiedzanie z innymi obiektami, które są w cenie biletu, trzeba wziąć pod uwagę dodatkowy czas: park techniczny (+0,5h), Science Center Spectrum (dla dzieci, +1h) lub wystawa „Człowiek w drodze” (stare samochody, +1h).
Garderoba i bagaż: w hali wejściowej znajduje się garderoba oraz boksy na plecaki i torby. Plecaki każdego rodzaju i duże torby należy zostawić w szafce. Garderoba jest bezpłatna.
Toalety: znajdują się na parterze, przy kasach oraz na terenie muzeum. By skorzystać z tych przy kasach, nie trzeba mieć wykupionego biletu.
Gastronomia, sklepy: na terenie muzeum, w zabytkowej hali działa restauracja „Anhalt”. Obok jest sklep sieci Wasmuth, z pamiątkami, tematycznymi zabawkami i książkami. W budynku Spectrum jest kawiarnia i bar „Tor 25”.
Fotografowanie: w muzeum można fotografować bez doczepionej lampy błyskowej i statywu (z wbudowaną lampą błyskową można). Tylko na użytek prywatny, bez praw do publikacji zdjęć. Nie ma opłat za pozwolenie na fotografowanie.
Wstęp ulgowy i bezpłatny: wstęp bezpłatny jest dla wszystkich poniżej 18 roku życia, wstęp ulgowy przysługuje m.in. studentom, nie ma zniżek dla seniorów, grupy powyżej 10 osób mają ulgowe bilety (dorośli 5 €/osoba, młodzież 2 €/osoba), są również bilety familijne. Więcej informacji na temat cen biletów wstępów na tej stronie.
Święta kościelne i państwowe: godziny otwarcia w święta wielkanocne, Boże Narodzenie, Nowy Rok i inne podane są na oficjalnej stronie muzeum, po niemiecku, po angielsku. Muzeum pozostaje zamknięte 1 maja, 24, 25 i 31 grudnia.
Wystawy czasowe: wystawy czasowe są organizowane regularnie nie tylko w muzeum, ale również w innych miejscach (np. na stacjach metra), zazwyczaj te muzealne nie powodują podwyższenia cen biletów wstępów. Z informacjami i kalendarzem wystaw można się zapoznać na tej stronie.
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym?
(1) W Niemieckim Muzeum Techniki obowiązuje berlińska karta rabatowa WelcomeCard (zniżka 37%) oraz (2) 3-dniowa karta muzealna, Museum Pass Berlin (można ją nabyć w kasie muzeum). (3) We współpracy z Muzeum Przyrodniczym obowiązuje następująca promocja dla turystów indywidualnych: po okazaniu opłaconego biletu (normalny/ulgowy) do jednego z tych muzeów, w drugim otrzymuje się bezpłatny bilet dla osoby towarzyszącej. Oznacza to, że przy dwóch osobach odwiedzających oba muzea płaci się za trzy bilety. Zwiedzanie nie musi być tego samego dnia. (4) W każdą pierwszą niedzielę miesiąca wstęp do muzeum jest bezpłatny dla wszystkich (więcej informacji).

Dojazd

S-Bahn: S1, S2, S25 (Anhalter Bahnhof, ze stacji ok. 15 min pieszo )
U-Bahn: U1, U7 (Mökernbrücke), U1, U2 (Gleisdreieck)
Autobus: M29 (Schöneberger Brücke), ok. 5 minut pieszo

Zobacz położenie Niemieckiego Muzeum Techniki na mapie Google

To może również cię zainteresować

Prywatny film, pokazujący eksponaty z działu lotnictwa (bez komentarza)

Artykuł Niemieckie Muzeum Techniki w Berlinie. Obszerne, ale ciekawe pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Muzeum Anny Seghers

Joanna Maria Czupryna — Sun, 19 Aug 2018 15:01:17 +0000

Anna Seghers, Spuścizna po pisarzach

Nie ma bardziej odpowiedniego miejsca, by poznać bliżej twórczość artysty niż jego mieszkanie. Wielkim szczęściem jest, gdy można je zabezpieczyć w niedługim czasie po jego śmierci lub otrzymać w spadku po jednym lub dwóch pokoleniach, dbających o spuściznę przodka. Tak stało się w przypadku Goethego czy Schillera w Weimarze, gdzie w dużej mierze można oglądać oryginalne sprzęty i akcesoria pisarzy, mimo że żyli na przełomie XVIII i XIX wieku.

Zachowanie schedy po nawet dużo później żyjących artystach nie zawsze okazywało się proste, dlatego tym bardziej docenić trzeba dobrze utrzymane mieszkanie, w którym niemiecka pisarka Anna Seghers (1900-1983) przeżyła blisko trzy ostatnie dziesięciolecia swojego życia. Już dwa lata po śmierci, decyzją samej twórczyni, miejsce oddano pod kuratelę Akademii Sztuk Pięknych i udostępniono do zwiedzania.

Ulica Anny Seghers i drogowskaz © Joanna Maria Czupryna, Viator Polonicus

Kim była Anna Seghers

Urodzonej w Moguncji, w rodzinie żydowskiego kupca i antykwariusza, Netty (ur. Reiling) nie szczędzono pieniędzy na edukację. W Heidelbergu i Kolonii studiowała historię sztuki, filozofię i sinologię. W 1925 roku wyszła za mąż za węgierskiego socjologa László Radványiego. Swoje pierwsze opowiadania opublikowała we frankfurckiej gazecie pod pseudonimem Seghers, od nazwiska ulubionego holenderskiego malarza Herculesa Seghersa. Szerokie uznanie przyniosła jej w 1928 roku pierwsza powieść, „Bunt rybaków z Santa Barbara”, za którą otrzymała nagrodę im. Heinricha Kleista – wówczas najważniejsze niemieckie wyróżnienie w dziedzinie literatury. W swoich dalszych powieściach i opowiadaniach Anna Seghers porusza tematykę niedoli, przemocy wobec najbiedniejszych, niesprawiedliwości społecznej, później również wojny i faszyzmu. Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku wraz z mężem i dwójką dzieci przeprowadziła się do Berlina. Jej działalność i żydowskie pochodzenie są powodem, dla którego już wkrótce musi wyjechać z hitlerowskich Niemiec. Z pomocą przyjaciół udaje jej się osiąść we Francji (1933). Nie zaprzestaje pisania jak i aktywnego udziału w środowisku niemieckich emigrantów, zakładając klub pisarzy, przygotowując międzynarodowe kongresy i wydając gazety. To we francuskich kawiarniach napisze powieść, która przyniesie jej największy rozgłos – „Siódmy Krzyż”. Sytuacja polityczna zmusza ją jednak do ponownej emigracji i jesienią 1940 roku wyjeżdża do Meksyku. Pełna publikacja „Siódmego krzyża” uda się najpierw po angielsku w Stanach Zjednoczonych i po niemiecku w Meksyku w 1942 roku. Później zostanie przetłumaczona na 42 języki, pojawi się nawet specjalna wersja dla amerykańskich żołnierzy, walczących na froncie w Europie.

W 1947 roku Anna Seghers powraca do Berlina, który jak całe Niemcy kontrolowany jest przez aliantów. Pomieszkuje w zachowanej części hotelu Adlon, w Zehlendorf, gdzie mieszkała przed wojną, u przyjaciół literatów Bertolda Brechta i Helene Weigel w Weißensee. Po powstaniu państwa enerdowskiego otrzymuje mieszkanie w Adlershof (Berlin wschodni) przy ulicy Altheiderstraße 21. Kiedy jednak powraca jej mąż z Meksyku i córka po studiach w Paryżu, rodzinie zrobi się dosyć ciasno. W 1955 roku przeprowadza się do nowego mieszkania, złożonego z dwóch mniejszych. przy ówczesnej Volkswohlstraße 81.

Nawet nazwa,ulicy Volkswohl (dosł. dobro publiczne) pasowała autorce. Po jej śmierci uhonorowano jej pamięć zmieniając nazwę na obecną (Anna-Seghers-Straße). Jej imieniem nazwano również wiele szkół i bibliotek (kiedy mieszkałam w Pfennfuhl, najbliższa biblioteka też nosiła jej imię, wówczas niewiele mi mówiące).

Blok, w którym mieszkała Anna Seghers © Joanna Maria Czupryna, Viator Polonicus

Klatka schodowa © Joanna Maria Czupryna, Viator Polonicus

Wizyta w mieszkaniu, infomarcje praktyczne 2025

Do mieszkania Anny Seghers w Treptow wybrałam się w grudniu 2024, korzystając z pierwszej bezpłatnej niedzieli miesiąca. Zarówno zwiedzanie, jak i oprowadzanie przez przewodnika było bezpłatne. Niestety z powodu cięć budżetowych w 2025 roku nie przedłużono już tej ogólnoberlińskiej akcji, która umożliwiała zwiedzanie wielu muzeów za darmo w każdą pierwszą niedzielę miesiąca.

Jest jednak i dobra wiadomość. Członkowie stowarzyszenia opiekującego się spuścizną Anny Seghers postanowili zostawić możliwość zwiedzania mieszkania w pierwszą niedzielę miesiąca, choć już za opłatą. Wcześniej było to tylko możliwe we wtorki i czwartki i to raczej w godzinach, kiedy się pracuje (10-16). Jeśli we wtorek lub czwartek przypada święto państwowe i dzień wolny od pracy, muzeum pozostaje zamknięte.

Mieszkanie zwiedza się tylko z przewodnikiem, który oprowadza po niemiecku. Początek we wtorki i czwartki jest zawsze o pełnej godzinie. W niedziele są to stałe godziny, aktualnie: 11, 13 i 15. By skorzystać z oferty, należy się wcześniej zgłosić, wysyłając maila (adres na stronie). Dopiero potwierdzenie da nam pewność, że jesteśmy na liście. Przy moim oprowadzaniu było to 8 lub 10 osób razem.

Na dole, przy drzwiach do bloku jest domofon. Pracownik otwiera bez żadnych pytań i zostawia uchylone drzwi na górze. Do rozpoczęcia oprowadzania czeka się w pokoju pamięci (są tam wszystkie niemieckie wydania książek autorki oraz przekłady, również w języku polskim).

Przez pierwsze pół godziny opowiadana jest biografia Anny Seghers, oraz historia jej przeprowadzek, aż do obecnego mieszkania. Potem zwiedza się poszczególne pokoje, można wejść do kuchni i zajrzeć do łazienki. Oprowadzający nawiązuje do wielu wspomnień autorki wskazując na poszczególne dekoracje, obrazy czy meble. Bez pytania lepiej nie ruszać niczego na półkach.

I tyle. Jeśli masz kurtkę, torbę czy plecak, te zostawia się w korytarzu, tak jak będąc w gościach.

Mieszkanie jest do tego stopnia autentyczne, że w kuchni na stole wciąż leży cerata z lat 80. ubiegłego wieku. Anna Seghers nie chciała go zamienić nawet później, gdy będąc przewodniczącą Związku Pisarzy NRD, mogła przeprowadzić się do reprezentacyjnej willi w Berlinie-Niederschönhausen. Zmarła w 1983 roku.

Widok na okna mieszkania Anny Seghers od dziedzińca © Joanna Maria Czupryna, Viator Polonicus

Ogrom książek

Wchodząc do mieszkania, ma się wrażenie, jakby jego lokatorka opuściła je tylko na chwilę, udając się na targ czy spotkanie. W gabinecie, na szerokim biurku stoi podróżna maszyna do pisania, Remington – prezent od meksykańskich przyjaciół. Uwagę zwraca ogromna ilość książek na regałach, rozstawionych niemal w każdym pomieszczeniu i sięgających sufitu. Nawet w korytarzu, ponad framugami drzwi, zawieszono półki. Przed książkami rozstawione są liczne pamiątki z podróży, w tym ceramiczne zwierzątka jako „strażnicy” księgozbioru. Szczęśliwym trafem, mimo emigracji i przeprowadzek, udało się zachować egzemplarze nawet z lat młodości Anny, które przesyłane były z jednego końca Europy na drugi. Pozostawiony przez nią zbiór liczy sobie obecnie prawie 10 000 woluminów. Na ścianach zobaczyć można reprodukcje obrazów meksykańskiego przyjaciela, Diego Riviera. Jest też kopia odręcznie napisanego listu przez Heinricha Heine z 1848 roku, którego oryginał Anna otrzymała od ojca „na wszelki wypadek”, by w razie trudności na emigracji go spieniężyć. Autorka nigdy tego nie uczyniła, a list trafił do zbiorów Biblioteki Państwowej W Berlinie. Od pracowników fundacji, oprowadzających na miejscu, można dowiedzieć się więcej interesujących detali z życia pisarki, jej rodziny i przyjaciół.

W dawnym gabinecie męża Anny (zm. 1978) urządzona została niewielka wystawa z listami, wspomnieniami i zdjęciami. Zaprezentowano tam również wszystkie niemieckojęzyczne wydania książek Seghers i wiele przekładów na obce języki, między innymi pierwsze amerykańskie wydania „Siódmego Krzyża” (1942) i „Tranzytu” (1944). Na podstawie jej twórczości nakręcono też wiele filmów. Jednym z ostatnich jest właśnie „Tranzyt” (2018), którego reżyser Christian Petzold, osadził akcję we współczesnych czasach.

Mieszkanie po Annie Seghers nie jest może pierwszym punktem na szlakach turystycznych Berlina, ale… jest to wspaniałe i autentyczne miejsce Berlina (wschodniego) lat 50. ubiegłego wieku, warte odwiedzenia przez wszystkich, których twórczość autorki skłoniła do refleksji i rozważań nad motywami ludzkich postępowań. Być może będzie na odwrót, wizyta w mieszkaniu wzbudzi chęć przeczytania którejś z powieści lub licznych opowiadań, dostępnych w języku polskim. Polecam.

Co do moich osobistych wrażeń. Spodobała mi się idea stawiania figurek zwierzątek (pamiątek, prezentów) na półkach przed szeregami książek. Miało to nie tylko cel dekoracyjny, ale również zapobiegało wyciąganiu tomów z regału przez gości, czego autorka nie lubiła.

Seghers była sinolożką z wykształcenia, więc podczas długich opowieści przewodnika, szukałam wzrokiem książek o tematyce orientalnej. Miała sporo pozycji o Chinach, również o Japonii, ale z Korei wypatrzyłam tylko małą książeczkę, „Japan, Korea, China : Reisestudien eines Kunstfreundes” Petera Jessena. Pierwsze wydanie ukazało się w 1924 roku. Zostawiłam to do dalszych eksploracji.

Informacje o możliwościach zwiedzania na drzwiach frontowych © Joanna Maria Czupryna, Viator Polonicus

Muzeum Anny Seghers (Anna-Seghers museum)

Tematyka: literatura NRD, wystrój wnętrz, NRD
Adres: Anna-Seghers-Str. 81, 12489 Berlin
Telefon: +49 30 6774725
Strona www: www.anna-seghers-museum.de
Godziny otwarcia: wt, czw., 10.00-16.00; każda pierwsza niedziela miesiąca (o godzinie 11, 13 i 15)
Uwagi: konieczne wcześniejsze zgłoszenie przez maila
Bilety wstępu: 5€ (2,5€)
Fotografowanie: w mieszkaniu nie wolno robić zdjęć
Toaleta: jest oryginalna i można skorzystać
Audio-guidy: nie, w cenie oprowadzanie przez pracownika (niem.)

Dojazd

S-Bahn: S45, S46, S8, S85, S9 (Adlershof, na tej trasie są częste remonty, zmiany, sprawdź wcześniej)
Tramwaj: 61, 63 (Adlershof)
Autobus: 162, 164, 260 (Adlershof)

Zobacz położenie Muzeum Anny Seghers na mapie Google

Źródła:
Fotografia: Bundesarchiv Bild 183-20131-0002, Berlin, Anna Seghers mit Bauarbeitern autorstwa Petera-Heinza Junge, udostępniona na licencji
CC BY-SA 3.0 DE
Karol Czejarek, Anna Seghers, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1986
R. Richter, F. Rother, A. Scharnhorst, Hier können Familien Kaffee kochen! Treptow im Wandel der Geschichte, be.bra verlag, Berln 1996
Klaus Bellin, Die Wohnung der Seghers, stan na 27.03.2025

Artykuł Muzeum Anny Seghers pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Długa Noc Muzeów – przydatne wskazówki od przewodnika

Joanna Maria Czupryna — Sun, 15 Jul 2018 16:49:07 +0000

Długa Noc Muzeów to impreza, której pierwsza edycja odbyła się w 1997 roku w Berlinie i którą z powodzeniem kopiują inne miasta oraz instytucje (np. Długa Noc Teatrów, Kościołów, Nauki, itd.). Idea jest prosta. Jeden bilet jest ważny do kilkudziesięciu placówek muzealnych od 18.00 w sobotę do 2.00 nad ranem w niedzielę. Czyni to razem osiem godzin zwiedzania, podczas których możesz wziąć udział w koncertach, pokazach czy dodatkowych oprowadzaniach z pracownikami naukowymi (tzw. Kuratorenführung).

Podczas Długiej Nocy pomiędzy muzeami krążą specjalne autobusy wahadłowe, są wyznaczone trasy, przystanki i godziny odjazdów. Ich trasy zmieniają się co roku. Przyznam, że kiedyś było ich więcej

W 2025 roku Długa Noc odbędzie się 30 sierpnia.

Poniższy wpis dotyczy roku 2023, aktualizacja pojawi się najpóźniej 1 sierpnia 2025 roku. Zapraszam.

Czy to się opłaca?

Zdecydowanie tak. Minusem są tylko straszne tłumy w mniejszych placówkach lub kolejki do tych bardziej popularnych. Jeśli ktoś chce maksymalnie wyciągnąć korzyści z możliwości tańszego zwiedzania w Berlinie, niech ma na uwadze kilka rzeczy.

Tańsze bilety

Bilety w przedsprzedaży są tańsze niż w dzień imprezy. Do dwóch tygodni przed Długą Nocą Muzeów zakupicie normalny bilet za 12€ zamiast 18€. Bilety dostępne są również online. UWAGA: okres promocyjnego zakupu biletów w 2023 roku już się zakończył.

Bezpłatne muzea

Najlepiej od razu wykluczyć muzea, które są bezpłatne w inne dni. Jeśli komuś zależy, może je odwiedzić w sobotę do 18.00 lub w niedzielę. Aktualizację muzeów na kolejny rok wstawiam zazwyczaj na przełomie lipca i sierpnia (informuję o tym na FB Przewodnik po Berlinie na Weekend). W 2023 roku w programie berlińskiej nocy takich placówek jest dwadzieścia:

Abguss-Sammlung Antiker Plastik (Zbiór Antycznych Odlewów Gipsowych)
Akademie der Künste (Akademia Sztuk Pięknych)
Anti-Kriegs-Museum (Muzeum Antywojenne)
Archenhold-Sternwarte (Obserwatorium Archenholda, bezpłatne muzeum)
Dokumentationszentrum Flucht, Vertreibung, Versöhnung (Centrum Dokumentacyjne Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie)
Deutscher Dom (Katedra Niemiecka, wystawa o niemieckiej demokracji)
Gaslicht Kultur, e.V. (historyczne latarnie w parku Tiergarten)
Futurium (wystawa interaktywna o różnych wariantach przyszłości)
Informationsort Schwerbelastungskörper (Miejsce informacji o korpusie obciążeniowym)
James Simon Galerie (Galeria Jamesa Simona, pawilon wejściowy Wyspy Muzeów)
Jüdisches Museum (Muzeum Żydowskie)
Museum Knoblauchhaus (życie mieszczańskie XIX wieku)
Museum Kurt Mühlenhaupt (Muzeum Kurta Mühlenhaupta)
Museum Pankow (Muzeum Okręgowe Pankow)
Tieranatomisches Theater
The temporary Bauhaus-archiv / Museum für Gestaltung (tymczasowa wystawa Bauhaus)
Topographie des Terrors – Dokumentationszentrum (Centrum Dokumentacyjne Topografia Terroru)
Tränenpalast (Pałac Łez – wystawa o życiu codziennym w NRD i dawnym przejściu granicznym na dworcu kolejowym Friedrichstrasse)
Urban Nation Museum for Urban Contemporary Art (wystawa graffiti)
Werkstatt Exilmuseum (siedziba Fundacji Muzeum Uchodźctwa, 'wolne tłumaczenie’)

Łączymy muzea w pobliżu

Wybierając muzeum warto zobaczyć, czy w pobliżu znajdują się kolejne placówki, które biorą udział w akcji. Podczas każdej muzealnej nocy są pewne centra, gdzie w odległości 5-10 minut spaceru położonych jest kilka muzeów.

Przykład z 2017 roku: interesuje nas Muzeum Muru (Berlińskiego). Normalnie wstęp do niego wynosi 14,5€. Poświęcamy mu około godziny. Z tematyką podziału Berlina powiązane jest również pobliskie Centrum Zimnej Wojny (normalnie 5€, ok. pół godziny) oraz Panorama Muru Asisi (10€, 15 min). Dodatkowo możemy zajrzeć do Muzeum Trabanta (5€, 20 min). Stąd jest też niedaleko do Niemieckiego Muzeum Szpiegostwa (12€, 1 godzina) W ten sposób w trzy godziny odwiedziliśmy 4 placówki zaoszczędzając 28,5€. A to tylko przykład.

Czas dojazdu

Planując wizytę w oddalonych od siebie muzeach, warto wziąć pod uwagę czas przejazdu oraz normalne ceny biletów wstępu. Może się okazać, że wstęp tam opłaca się w inne dni, a my nie stracimy dwóch godzin na dotarcie i powrót.

Atrakcje podczas nocy

Jeśli któraś placówka jest dla nas szczególnie interesująca, warto spojrzeć na jej program online lub w bezpłatnym informatorze. Prezentacje czy oprowadzanie przez przewodnika lepiej ograniczyć do jednego czy dwóch podczas nocy i dać sobie wystarczająco dużo czasu na przejazd. Odbywają się one głównie w języku niemieckim, choć coraz częściej muzea proponują je również po angielsku. W 2023 roku odbędzie się oprowadzanie w języku polskim po wystawie czasowej poświęconej życiu i twórczości Wolfa Biermanna w Niemieckim Muzeum Historycznym (20.30, trwa 30 minut).

Artykuł Długa Noc Muzeów – przydatne wskazówki od przewodnika pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Moja długa noc z muzeami 2015

Joanna Maria Czupryna — Sun, 15 Jul 2018 15:14:30 +0000

Muzea w Berlinie z perspektywy przewodnika

Mieszkając w Berlinie, korzystałam z wielu możliwości, by na spokojnie zwiedzić muzea, dlatego w Długiej Nocy Muzeów uczestniczyłam rzadko. W ciągu 15 lat zdarzyło mi się indywidualnie ze trzy razy, a z autokarową grupą raz według ich wytycznych.

Miało to również związek z podejmowanymi przeze mnie licznymi letnimi podróżami po Niemczech. Z tego powodu w lipcu i sierpniu byłam przeważnie poza Berlinem. Jeśli już brałam udział w nocnym zwiedzaniu to po to, by w miarę szybko i tanio zapoznać się z szeregiem małych, prywatnych, zazwyczaj drogich muzeów. Działo się to wtedy, gdy normalna cena za bilet wydawała mi się nieadekwatna do zawartości lub tematyka nie przystawała do moich zainteresowań. Czasem wybierałam niedawno otwarte muzeum. Przeważnie były to niszowe placówki.

MOJE POLECENIA

Muzea w Berlinie, które powinieneś zobaczyć

Muzea w Berlinie. Tylko trzy... Muzea w Berlinie, ale tylko trzy? Wiem, że indywidualne wycieczki do Berlina, to najczęściej jedno- lub dwudniowe wypady i wierzcie mi, dłuższa lista muzeów nie będzie Wam potrzebna. Jeśli jednak Berlin zajmuje na Waszej liście szczególne miejsce i odwiedziliście…

Program dla grupy autokarowej 2015

Na Długą Noc Muzeów w 2015 roku miałam mieć grupę autokarową, której zaproponowałam poniższy zestaw. Grupa miała to ograniczenie, że z autokaru mogła skorzystać dopiero po 22.00.

18.00.00-22.00

Muzea w następującej kolejności (poruszanie się komunikacją miejską)
Checkpoint Charlie (dawne przejście graniczne) – 2h
Do wyboru:

Muzeum Muru Berlińskiego – 1h-1,5h
Panorama Muru Asisi – 15 min
Muzeum Trabanta – 20 min
BlackBox Kaltes Krieg (Centrum Zimnej Wojny) – 20 min

Przejazd metrem – ok. 20 minut

Muzeum Przyrodnicze (największy zachowany szkielet dinozaura z grupy giraffatitanów) – 45 min

Przejazd metrem i kolejką miejską lub tramwajem (ok. 25 min)

Wyspa Muzeów (1 lub 2 muzea do wyboru): – ok. 2h

Nowe Muzeum (zbiory egipskie) – 1 h
Bodemuseum (rzeźba od średniowiecza do XVIII wieku, numizmatyka) – 1 h
Stare Muzeum (starożytna Grecja i Rzym) – 45 min
Katedra Berlińska – 30 min
Muzeum NRD – 30 min
Niemieckie Muzeum Historyczne – 1 h

22.00-2.00

Przejazd autokarem pod pałac Charlottenburg (ok. 35 min)

Pałac Charlottenburg – 23.30 (wejście tylko z oprowadzaniem)
Bröhan Museum (Art Deco, secesja)

Ewentualnie, jeśli starczy czasu:

Gemäldegalerie (Galeria Obrazów / Galeria Starych Mistrzów) lub Muzeum Żydowskie

Suma cen wstępów w normalny dzień to około 80€ (2015, bez ulg). Cena biletu wstępu do wszystkich muzeów w Długą Noc Muzeów wynosiła 18€ (12€). Bilet obowiązywał również w środkach transportu komunikacji miejskiej od 15.00 do 5 nad ranem.

Grupa niestety nie zebrała się, albo walczyła sama w tą noc, w każdym razie ja zostałam z wykupionym biletem i pełną swobodą wyboru muzeów wg własnych upodobań.

Długa Noc Muzeów, 29 sierpnia 2015

Berlińska Galeria

Na pierwszy ogień poszła Berlińska Galeria (Berlinische Galerie). Wizyta nieplanowo się przedłużyła, ponieważ o 19.00 było oprowadzanie przez kuratora po aktualnej wystawie. Temat: Planowanie i budowanie w Berlinie w latach 60-tych XX wieku.

Ta wystawa była odpowiedzialna m.in. za zabranie modeli z Hali Pamięci Kościoła Pamięci Cesarza Wilhelma (chwilowo były tam tylko zdjęcia), ale trwało to tylko do końca października (2015). Jeśli ktoś interesuje się powojenną architekturą, poleciłabym wystawę Radikal Modern (już zdjęta z programu, ale można nabyć katalog). Zazwyczaj wystawy czasowe berlińskiej galerii są poświęcone sztuce, architekturze i fotografii powiązanej ze stolicą Niemiec po 1875 roku. Wielkim plusem są prezentacje zagadnień związanych z najnowszą architekturą i planowaniem miasta, czego brakuje w innych miejskich muzeach.
www.berlinischegalerie.de

Berlińska Galeria, drogowskaz © Joanna Maria Czupryna, Przewodnik po Berlinie

Centrum Zimnej Wojny

Z Berlińskiej Galerii powędrowałam pieszo w kierunku Checkpoint Charlie, by zajrzeć do niewielkiego Centrum Zimnej Wojny (BlackBox Kalter Krieg). Zostało one otwarte w 2012 roku i jak na temat, który prezentuje jest bardzo małe. Uzupełnieniem wystawy są wielkoformatowe zdjęcia z opisami wokół obiektu (te dostępne są bez opłat).

Sposobem prezentacji BlackBox przypomina mi nieco Dom Historii w Bonn (Haus der Geschichte), ale jak przypuszczam większość czytelników nie była ani w jednym ani w drugim, więc już wyjaśniam: dużo tekstu na tablicach, dużo kolorowego tła będącego częścią ekspozycji (flagi, plakaty, stylizowane ściany), kilkanaście ekranów z filmami i pojedyncze eksponaty. To może nieco przytłaczać na małej przestrzeni, ale Blackbox jest podobno tylko tymczasowym miejscem dla tej wystawy. Niemniej, kto chce pogłębić wiedzę na ten temat lub kontynuować wątek związany z murem berlińskim, ten na pewno znajdzie tu coś dla siebie. W centrum znalazła się również tablica poświęcona Solidarności.

Podczas Długiej Nocy Muzeów Blackbox był krótkim przystankiem dla rozeznania się na potrzeby strony internetowej. Normalnie lepiej zaplanować tam do 30 minut.
www.bfgg.de

Centrum Zimnej Wojny (BlackBox Kalter Krieg) © Joanna Maria Czupryna, Przewodnik po Berlinie

Game Science Center

Dopiero po wyjściu znalazłam czas, by zajrzeć do informatora i poszukać dalszych ciekawych oprowadzań. Ułożyłam godzinowy plan, który jednak nie wypalił, ze względu na spóźnienia autobusów i lekki chaos orientacyjny (gdzie są przystanki specjalnych linii i w którą stronę jadą?!).

Znowu pieszo, bo zaledwie 10 minut spaceru dzieliło mnie od nowej placówki w Berlinie, mianowicie otworzonej w 2014 roku Game Science Center*. Nie wiem czemu wyobrażałam sobie, że jest to głównie prezentacja gier komputerowych z zamierzchłej przeszłości, czyli ery Atari i Commodore. Może pomyliło mi się z innym muzeum, ale takie miała przeświadczenie. Dopiero po wyjściu przeczytałam na stronie internetowej, że właściwie jest to centrum najnowszych technik komputerowych i ich zastosowań w interaktywnych grach!

Przyznam od razu, że słabo się tym interesuję, a w środku była masa ludzi. Znowu trafiłam na oprowadzanie po poszczególnych stanowiskach przez jednego z czterech założycieli centrum. Z jego opowiadań znać było pasję i uwielbienie do technicznych gadżetów. Wyraził też zachwyt taką popularnością podczas Długiej Nocy Muzeów, w jakiej placówce przyszło wziąć udział po raz pierwszy.

Game Science Center mnie nie przekonał. Przyznam, że gdybym zapłaciła pełną cenę za wstęp (14€, 2015), byłabym na pewno rozczarowana. W środku znajduje się kilkanaście stanowisk, przy których można się pobawić i tyle. Owszem, może zabawnie jest robić głupie miny i obserwować na ekranie, jak naszą mimikę naśladuje szop pracz, ale…

Nie wiem, możliwe, że komputerowi maniacy znajdą tam raj dla siebie. Większość instalacji można wypożyczyć i przenieść na domową lub firmową imprezę, by podwyższyć jej poziom. Dla mnie jest to miejsce do odwiedzenia przy okazji. Niemniej założycielom-pasjonatom życzę jak najlepiej!
www.gamesciencecenter.de

Game Science Center © Joanna Maria Czupryna, Przewodnik po Berlinie

Berlin Story Museum

Z kolejnym punktem było lekkie zamieszanie. Przygotowując program dla grupy w przelocie zobaczyłam, że tej nocy będzie również otwarte muzeum poświęcone historii Berlina, w którym dawno nie byłam. Dla sprawdzenia, czy coś się w nim nie zmieniło, zakodowałam je sobie w pamięci. Chodziło mi o The Story of Berlin przy Kurfürstendamm 207 z ciekawą wizualnie prezentacją dziejów Berlina i zwiedzaniem bunkra z okresu Zimnej Wojny.

Trzy słowa: Story, Berlin, Bunker składają się jednak też na nazwę innego obiektu i początkowo myślałam, że organizatorzy Długiej Nocy Muzeów pozwolili sobie na mega-wpadkę, źle umieszczając to muzeum na mapie. Okazało się jednak, że w rzeczywistości chodzi o muzeum poświęcone historii Berlina i bunkier, tyle że z okresu drugiej wojny światowej. Ten był mi już znany.

To betonowy obiekt przy Schöneberger Str. 23a, w którym mieścił się niegdyś słynny Gabinet Strachu (Gruselkabinet) i który został przejęty przez Berlin Story (sklep, księgarnia, wydawnictwo i muzeum w jednym). W marcu tego roku do bunkra została przeniesiona wystawa o 800-letniej historii Berlina. Skoro byłam tak blisko, to postanowiłam zobaczyć jak to wygląda.

Ponownie trafiłam na oprowadzanie, tym razem przez samego szefa wydawnictwa, p. Wielanda Giebela. Autor wielu publikacji o Berlinie, wydawca, dziennikarz, tłumacz i fotograf, przedstawił na zewnątrz historię bunkra oraz dał krótkie wprowadzenie do muzeum. Następnie cała, bardzo liczna grupa, przeszła do pomieszczenia poświęconego drugiej wojnie światowej, gdzie były dalsze informacje o eksponatach, m.in. o 500-kg bombie.

Berlin Story Museum ma na wyposażeniu audio-przewodniki w 10 językach, niestety brak wśród nich polskiego. A ponieważ padła spontaniczna deklaracja, że bilety z Długiej Nocy Muzeów zachowają ważność również następnego dnia, zdecydowałam się ruszyć dalej, a tu wrócić w niedzielę (decyzja słuszna, bowiem nazajutrz nie było w ogóle ludzi).
www.berlinstory.de

Berlin Story Museum © Joanna Maria Czupryna, Przewodnik po Berlinie

Bauhaus

Kolejnym celem było Muzeum Wzornictwa i Archiwum Bauhaus. Założona przez Waltera Gropiusa na początku XX wieku szkoła, jest dla mnie pewnym fenomenem. Ilekroć wspominam o Bauhausie, pokazuję po drodze muzeum (nie jest zbyt dobrze widoczne z autokaru), znajduję wśród moich gości entuzjastyczne reakcje i potwierdzenia znajomości tematu.

Wszystkim Bauhaus kojarzy się z nowoczesną architekturą, krokiem milowym w dziejach sztuki i wzornictwa (szkoła działała kilkanaście lat), niektórym znane są nazwiska wykładowców, ale jak przychodzi co do czego, to na tym się kończy. Na czym polegał fenomen Bauhausu, mało kto potrafi sprecyzować. Dlaczego wypada o nim wiedzieć, jakimi dokonaniami zapisali się w historii przedstawiciele tej szkoły – z tym już jest problem. Byłam w Weimarze i Dessau, ale temat ten jest wciąż przede mną, zwłaszcza że pasjonuje mnie styl, któremu prekursorzy Bauhausu się przeciwstawiali, czyli historyzm.

Tutaj na oprowadzanie się spóźniłam, posłuchałam jedynie końcówki o krzesłach. Muzeum Bauhausu nie trzeba za bardzo przedstawiać. Jeśli ktoś jest zainteresowany, znajdzie tu wiele wartościowych informacji, ciekawych eksponatów, modeli, fotografii itd. Jeśli nie, może popatrzeć na przedmioty codziennego użytku z okresu międzywojnia, których wierne kopie znajdzie w muzealnym sklepie. Wystawa nie jest obszerna, wystarczy godzina do półtorej na zwiedzanie.

EDIT 2020: W międzyczasie doszłam już z Bauhausem do ładu, całkiem sprawnie prezentując temat podczas oprowadzania po Weimarze w 2018. Warto dodać, że w w 2019 roku Bauhaus obchodził 100. rocznicę powstania. Berlińskie muzeum pozostaje póki co zamknięte na czas przebudowy i remontu.
www.bauhaus.de

Muzeum Wzornictwa i Archiwum Bauhaus © Joanna Maria Czupryna, Przewodnik po Berlinie

Muzeum Rzeczy

Na znacznie więcej rzeczy można sobie popatrzeć w Muzeum Rzeczy (Museum der Dinge). W klimatycznej kamienicy na Kreuzbergu przy Oranienstraße 25 wystawione są bowiem tysiące przedmiotów codziennego użytku od końca XIX wieku po czasy współczesne. Bez opisów, zgrupowane w witrynach wg różnego klucza, przeznaczenia, materiału, koloru, itd.

Mimo że muzeum zostało otwarte w 2007 roku było to moje odkrycie nocy, które szczerze mogę polecić jako alternatywę do placówek z wielką sztuką. Sama Oranienstraße jest kultową ulicą Kreuzbergu, dzielnicy o największym odsetku obcokrajowców w Berlinie, z wieloma klimatycznymi knajpami i instytucjami.
www.museumderdinge.de

Muzeum Rzeczy w Berlinie (Museum der Dinge) © Joanna Maria Czupryna, Przewodnik po Berlinie

Na koniec chciałam jeszcze zajrzeć do krypty w Katedrze Berlińskiej (Berliner Dom), z racji przeczytanych ostatnio biografii kilku Hohenzollernów. Niestety już o 1.30 wstęp nie był możliwy. O ile mi to jakoś bardzo nie przeszkadzało, bo byłam zmęczona, to wielu zagranicznych turystów odchodziło wyraźnie rozczarowanych.

Podsumowując, w ciągu Długiej Nocy Muzeów udało mi się zobaczyć sześć obiektów i uczestniczyć w trzech oprowadzaniach. To w porównaniu z kolejnymi latami całkiem niezły wynik. Wybrane przeze mnie obiekty nie należą do tych najbardziej obleganych, a i tak w większości z nich była masa ludzi. Mogę sobie tylko wyobrazić, co się działo na Wyspie Muzeów czy Forum Kultury (Kulturforum). Wydaje mi się, że warto przed imprezą przemyśleć plan, a zwłaszcza kolejność zwiedzania i w razie czego mieć również przygotowane alternatywy. Nawet dla kogoś obytego z muzealnym Berlinem, noc była wyzwaniem.

Artykuł Moja długa noc z muzeami 2015 pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Muzeum Filmu i Telewizji w Berlinie

Joanna Maria Czupryna — Thu, 08 Mar 2018 11:00:19 +0000

Uwaga: Muzeum Filmu i Telewizji w Berlinie jest zamknięte na czas remontu. Ponowne otwarcie: jesień 2025 roku. W pobliskim E-Werk (Mauerstraße 79) zaplanowane są pokazy i przeglądy filmów, część archiwów jest dostępna.

Tekst o poniższej wystawie jest już nieaktualny, ale nadal zawiera ciekawostki z historii niemieckiej kinematografii. Nowa stała wystawa będzie zapewne zaprojektowana inaczej

Muzeum Filmu i Telewizji w Berlinie, czy co wiemy o niemieckiej kinematografii

Kiedy podczas wycieczki pytam polskich turystów o niemiecki film, aktorów lub telewizyjne seriale, zazwyczaj nie otrzymuję zbyt wielu odpowiedzi. Ktoś przypomni sobie o Marlenie (Marlena Dietrich), ktoś inny wspomni z sentymentem filmy z Winnetou – a i to raczej po moich podpowiedziach.

Tymczasem reprezentantów X muzy, którzy zrobili karierę w Hollywood, wcale w kraju naszych sąsiadów nie brakuje. Warto wspomnieć chociażby, że Troję, Gniew Oceanu czy Air Force One wyreżyserował Wolfgang Peterson, muzyka Hansa Zimmera była dziesięciokrotnie nominowana do Oskara (raz z sukcesem za Króla Lwa), a Studio Filmowe w Babelsbergu (Poczdam) miało swój udział w takich produkcjach jak Bękarty Wojny, Grand Budapest Hotel czy Igrzyska Śmierci.

Początki w Niemczech czy Francji?

Niemieccy pionierzy kinematografii od początku tworzyli światową historię. Wielu kojarzy braci Lumière, francuskich wynalazców, którzy przy pomocy kinematografu prezentowali pierwsze filmy, ale mało kto przypomina już sobie o braciach Skladanowsky – równie zapalonych entuzjastach ruchomych obrazów. Urodzeni pod Berlinem Max i Emil, mieli nieco mniej szczęścia w biznesie, a skonstruowany przez nich projektor (bioskop) po kilku latach pokazów odszedł w zapomnienie i został zastąpiony przez nowocześniejsze urządzenia. Max Skladanowsky zajął się potem produkcją mini-książeczek obrazkowych, złożonych z poklatkowych zdjęć, które szybko kartkowane, ukazywały krótką historię. Jeden z takich egzemplarzy można obejrzeć w muzeum.

Nikt jednak nie odmówi braciom Skladanowsky sukcesu i pierwszego publicznego pokazu filmowego na świecie. Miał on miejsce w Berlinie, 1 listopada 1895 roku, w Varieté Wintergarten, dwa miesiące przed publicznym pokazem braci Lumière.

Nikt również nie zakwestionuje faktu, że najstarsze, działające do dzisiaj, studio filmowe, to właśnie to w dzielnicy Babelsberg w Poczdamie, a pierwszego Oskara w historii dla najlepszego aktora otrzymał Niemiec, Emil Jannings (1884-1950) i to od razu za dwa filmy jednocześnie!

Co ciekawego jest w muzeum?

Dlatego jest wiele powodów, by odwiedzić Muzeum Filmu i Telewizji w Berlinie. Poza fascynującą historią początków niemieckiej kinematografii, można obejrzeć ekspozycje poświęcone takim klasykom jak „Gabinet doktora Caligari” (1920) czy „Metropolis” (1927). Wspomniany Emil Jannings zagrał między innymi nieszczęsnego profesora w „Błękitnym Aniele” (1930) – produkcji, która uczyniła z Marleny Dietrich (1901-1992) światową sławę.

Muzeum to mus dla fanów Marleny Dietrich. Znajdą tu oni obszerną wystawę poświęconą życiu i twórczości aktorki, która udzielała się również śpiewając na scenie. Pośród wielu osobistych przedmiotów, listów i wspomnień, znaleźć można też niepozorną chińską laleczkę – rekwizyt z filmu „Szanghaj Ekspres” (1932) i zarazem talizman aktorki. Osobne pomieszczenie zajmują stroje divy, w których grała na planie, występowała na scenie i różnych uroczystościach. Jest tu między innymi stylizowany na mundur kostium, w którym podróżowała na tyłach frontu wraz z amerykańską armią w 1945 roku. Po sukcesie „Błękitnego Anioła” Marlena wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych, a w 1939 roku przyjęła amerykańskie obywatelstwo.

Kino lat 30. ubiegłego wieku

Lata 30. ubiegłego wieku to bowiem w niemieckiej kinematografii zestawienie dwóch światów. Emigracji tych, którzy nie chcieli lub nie mogli tworzyć pod rządami nazistów oraz powstałych produkcji wg wytycznych Izby Kultury Rzeszy, kierowanej przez Josepha Goebbelsa. Do zagorzałych fanów Adolfa Hitlera należała między innymi Leni Riefenstehl (1902-2003), która zaoferowała mu swoje usługi jako reżyser. Wielka makieta stadionu olimpijskiego w muzeum ma podkreślić znaczenie nowatorskich technik dla historii filmu, jakie Riefenstehl zastosowała przy kręceniu dwuczęściowej kroniki „Olimpiada” (1938). Tuż obok przedstawione zostały losy aktorów żydowskiego pochodzenia, którzy udali się na emigrację lub zginęli w obozach koncentracyjnych. Ci, którzy mogli i chcieli pozostać w branży filmowej III Rzeszy, po wojnie najczęściej spotykali się z odmową zatrudnienia, a nawet zakazem wykonywania zawodu.

Podzielone Niemcy

Prezentacja powojennej filmografii Niemiec to również ekspozycja ukazująca podział kraju. Szczególnie widoczne jest to na wystawie o kultowej serii westernów, kręconych niezależnie w obu częściach Niemiec. Któż nie kojarzy wodza Apaczów, Winnetou, w rolę którego po zachodniej stronie wcielił się francuski aktor, Pierre Brice (1929-2015), a po wschodniej Serb Gojko Mitić (1940). Co ciekawe, zarówno producenci z RFN jak i NRD kręcili plenerowe sceny głównie w dawnej Jugosławii.

I współczesne kino

Ostatni dział w historii niemieckiej kinematografii obejmuje filmy realizowane już po zjednoczeniu Niemiec. Są wśród nich kasowe hity, np. „Biegnij Lola, biegnij” (1998), międzynarodowe koprodukcje („Pachnidło” 2006) jak i obrazy znane raczej tylko niemieckojęzycznej publiczności – „Requiem”, „Fałszerze”, „Schtonk!”, by wymienić kilka, wartych obejrzenia przykładów.

O telewizji słów kilka

Osobny, choć powierzchniowo nieco mniejszy dział, poświęcony jest niemieckiej telewizji. W „Tunelu Czasu” dość obszernie zaprezentowano najważniejsze wydarzenia, włączając w to pierwsze, jeszcze dziewiętnastowieczne próby stworzenia medium przekazującego obraz w czasie rzeczywistym.

Również na tym polu Niemcy mają wybitne osiągnięcia (Nipkow), choć przyćmione nieco przez nazistowską propagandę. Pierwszy regularny program telewizyjny o wysokiej jakości obrazu zaczęto nadawać od marca 1935 roku w Niemczech, a do popularności nowego środka przekazu przyczyniła się berlińska olimpiada w 1936 roku. W tak zwanych „izbach telewizyjnych” nadawano na żywo relacje z wydarzeń sportowych dla tysięcy widzów.

Kiedy po drugiej wojnie światowej odbiornik telewizyjny stał się bardziej dostępny, przekazy na żywo z ważnych wydarzeń nadal skupiały rzesze widzów, choć już częściej w domowym zaciszu. W berlińskim muzeum można obejrzeć historyczne relacje, m.in. z koronacji królowej Elżbiety II, przemowy J.F Kennedy’ego w Berlinie, lądowania na Księżycu, pierwszego zwycięstwa Borisa Beckera na Wimbledonie czy pogrzebu Jana Pawła II.

Dla kogo muzeum?

Podsumowując, wizyta w Muzeum Filmu i Telewizji w Berlinie będzie na pewno ciekawa dla fanów wczesnego kina, Marleny Dietrich i historii telewizji. Uwagę przyciągnie wiele plakatów filmowych i rekwizytów z planu, stroje Marleny Dietrich, rekonstrukcje innych filmowych kreacji, a do tego efektowna Sala Lustrzana, gdzie na wyłożonych ekranami ścianach, suficie i częściowo podłodze pokazywane są fragmenty programów telewizyjnych.

Muzeum Filmu i Telewizji (Museum für Film und Fernsehen)

Tematyka: film, telewizja, historia
Adres: Potsdamer Straße 2, 10785 Berlin
Telefon: +49 30 3009030
Strona www: www.deutsche-kinemathek.de
Godziny otwarcia: aktualnie zamknięte na czas remontu, planowane otwarcie jesień 2025
Bilety wstępu: 9€ (5€), do 18 lat bezpłatnie
Audio-przewodniki po polsku: nie. W innych językach 2€. Dostępna jest bezpłatna aplikacja po angielsku/niemiecku: Deutsche Kinemathek Audio Guide.

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Około 1-2 godzin.
Garderoba i bagaż: tak, na poziomie wejścia i kas. Garderoba jest bezpłatna. Na najniższym poziomie (2UG) znajdują się szafki na bagaże.
Toalety: na najniższym poziomie, obok restauracji (w praktyce nie trzeba mieć biletu, aby z niej skorzystać).
Gastronomia, sklepy: w budynku jest restauracja Ki-Nova. Sklep z pamiątkami i bardzo bogatym wyborem literatury. Muzeum mieści się w nowoczesnym kompleksie przy Placu Poczdamskim, gdzie znajdują się dalsze restauracje, kawiarnie i imbisy.
Fotografowanie: w muzeum nie wolno fotografować
Święta kościelne i państwowe: jeśli nie jest podane inaczej, muzeum jest przeważnie czynne w święta, zobacz informacje dla odwiedzającego
Wystawy czasowe: wystawy czasowe są organizowane regularnie i zwykle nie powodują podwyższenia cen biletów.
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? (1) Z kartą rabatową WelcomeCard, City Tour Card otrzymuje się bilet za 5€. (2) Muzeum jest również ujęte w ofercie 3-dniowej karty muzealnej, Museum Pass Berlin (można ją nabyć w kasie muzeum). (3) W każdą pierwszą niedzielę miesiąca wstęp do muzeum jest bezpłatny dla wszystkich (więcej informacji).

Dojazd:

S-Bahn: S1, S2, S25, S26 (Potsdamer Platz)
U-Bahn: U2 (Postdamer Platz)
Autobus: M48, M85, 200, 300 (Varian-Fry-Str./Postdamer Platz)

Zobacz położenie Muzeum Filmu i Telewizji na mapie Google

Artykuł Muzeum Filmu i Telewizji w Berlinie pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Muzeum Przyrodnicze w Berlinie. 7 powodów dla których warto je odwiedzić

Joanna Maria Czupryna — Thu, 25 Jan 2018 23:35:32 +0000

Muzeum Przyrodnicze w Berlinie

Muzeum Przyrodnicze w Berlinie jest jednym z najbogatszych na świecie, jeśli chodzi o ilość przechowywanych obiektów (30 milionów) i funkcjonuje przy znaczącym instytucie badawczym. Tylko znikoma część zbiorów znajduje się w salach ekspozycyjnych.

Placówka powstała pod koniec XIX wieku, a podstawą zbiorów były zasoby trzech naukowych kolekcji muzealnych, powiązanych z Uniwersytetem Berlińskim. Kiedy ich ekspozycje zajmowały już ponad 2/3 gmachu przy Alei pod Lipami, zaczęto szukać nowego rozwiązania. Przy czym nie chodziło tu tylko o powołanie samego muzeum, ale całego kompleksu naukowego. Taki też powstał wkrótce na terenie dawnej Królewskiej Odlewni Żelaza. Jest to dzisiejsze Muzeum Przyrodnicze.

Fasada gmachu, zaprojektowanego przez Augusta Tiede, nawiązuje do francuskiego renesansu i baroku. Figury ponad portalem wskazują na główne „branże” placówki: zoologii w postaci wybitnego naukowca, Johanessa Müllera (1801-1851) oraz geologii, reprezentowanej przez Leopolda von Buch (1774-1853). Powyżej, widoczne są portrety trzech naukowców: badacza przyrody Aleksandra von Humboldt (1769-1859), mikrobiologa Christiana Gottfrieda Ehrenberga (1795-1853) oraz mineraloga Samuela Christiana Weissa (1780-1856).

Warto wiedzieć więcej

Jeśli za punkt wyjścia przyjąć początek życia na naszej planecie, okaże się, że to co dzisiaj możemy podziwiać w świecie roślin i zwierząt stanowi mniej niż 1% wszystkich gatunków, jakie zasiedlały Ziemię. Do zaniknięcia 60% z nich przyczyniły się zmiany klimatyczne (np. zlodowacenia) i katastrofy naturalne (uderzenie meteorytu czy trzęsienia Ziemi).

Według szacunków naukowców na naszej planecie istnieje od 13 do 30 milionów gatunków roślin i zwierząt, a znamy zaledwie około 10% z nich. Dlatego tak ważne są badania, nie tylko nad przeszłością Ziemi, ale i stanem obecnym, by lepiej poznać środowisko, w którym żyjemy. Dotyczy to również przyrody nieożywionej. Przykładowo, badając wiek meteorytów można określić prawdopodobny czas kolejnej wielkiej kolizji.

7 powodów, dla których warto wybrać się do muzeum

Powodów jest znacznie więcej, ale tutaj przedstawiam te najważniejsze. Muzeum doskonale nadaje się dla rodzin z dziećmi w niemal każdym wieku. Chociaż nie ma tu „stref dotyku” jak w Niemieckim Muzeum Techniki, to interaktywność wystaw, dioramy czy przyciągające wzrok eksponaty zainteresują każdego.

1. Giraffatitan

Jeszcze do niedawna po prostu brachiozaur, a teraz „żyrafopodobny” dinozaur to highlight berlińskiej kolekcji. Wysoki na ponad 13 metrów zestaw prehistorycznych kości dumnie obnosi się z tytułem rekordu Księgi Guinnessa. Zarówno on, jak i jego sześciu kolegów, pochodzi z rejonu Formacji Tendaguru we wschodniej Afryce. W latach 1909-1913 pracownicy muzeum prowadzili tam badania, których efekty można obejrzeć w sali Świat Dinozaurów (Saurierwelt). Bardzo ciekawą sprawą są tak zwane „juraskopy”, które pozwalają zobaczyć wirtualne „ożywienie”, stojącego przed nami szkieletu. Dzieci będą zachwycone, chociaż na stronie muzeum są ostrzeżenia, że animacja ze scenami polowań może nie być odpowiednia dla każdego. Oto krótki przykład takiej animacji (bez polowania).

2. Latająca gadzina

Pomimo mojej miłości do minerałów, ten eksponat uważam za jeden z najpiękniejszych w całym muzeum. Moje zachwyty nie są bezpodstawne, dzieli je bowiem niemal cały świat paleontologów. Chodzi o najlepiej zachowany na świecie szkielet Archeopteryksa (Archeopteryx litographica), nazywanego również praptakiem. Wszystkie do tej pory odnalezione okazy pochodzą z jednego miejsca, to jest okolic Solnhofen w Bawarii. Ale berliński egzemplarz ma nawet odciśnięte zarysy piór. Litographica w nazwie praptaka odnosi się do pewnego rodzaju skał, wapienia litograficznego, w których znaleziono ten i inne okazy.

Odkrycie praptaka wzbudziło sensację w naukowym świecie. Tym bardziej, że nieco wcześniej Karol Darwin wydał swoją publikację „O pochodzeniu gatunków”, w którym łączył już cechy ptasie i gadzie w jednym organizmie. Archeopteryksa uznano za brakujące ogniwo, ale taksonomiczne dysputy nad jego kwalifikacją trwają do dzisiaj.

Nie mniej fascynująca jest historia, jak bawarski okaz trafił do Berlina. Znalazca szkieletu, Jakob Niemeyer, przehandlował go za jedną krowę o wartości około 180 marek (lata 70. XIX wieku). Kolejny właściciel otrzymał 2000 marek od zbieracza-amatora, a ten z kolei sprzedał go Wernerowi von Siemens. Fabrykant wypożyczył okaz muzeum w 1879 roku, a następnie odsprzedał za 20 000 marek.

3. Bobby i Knut

Łączy ich wiele. Obaj byli gwiazdami berlińskiego zoo i obaj po śmierci trafili do Muzeum Przyrodniczego na stół preparatora.

Bobby uchodzi za wybitny przykład technik preparowania (1935), które są szczegółowo przedstawione w tym oddziale muzeum. Sympatyczny goryl pojawił się w berlińskim zoo w 1928 roku jako dwulatek i był pierwszym w Rzeszy, którego udało się wychować do dorosłości. Zmarł po 7 latach na zapalenie wyrostka robaczkowego. Jego wizerunek widnieje do dzisiaj w logo berlińskiego zoo.

Niedźwiedź polarny Knut był prawdziwym medialnym fenomenem. Przyszedł na świat w grudniu 2006 roku. Po trzech miesiącach pokazano go dziennikarzom, potem publiczności i od tego czasu berlińczycy oszaleli na punkcie włochatego białasa. Jego historia wzruszała tym bardziej, że mały niedźwiadek został odrzucony przez matkę i wychowany przez opiekuna niedźwiedzi, Thomasa Dörfleina. W 2007 roku, dzięki licznym wizytom, obroty zoo potroiły się, a Knut stał się wyjątkowym symbolem festiwalu filmowego Berlinale, zastępując ten jeden raz sylwetkę niedźwiedzia brunatnego. Niestety, po pięciu latach zmarł na zapalenie mózgu.

4. Oko w oko z MUCHĄ

Spotkanie oko w oko z owadem możliwe jest tylko w Berlinie, ponieważ tak doskonałych modeli insektów inni mogą tylko pozazdrościć. I to pomimo dzisiejszych technik komputerowych. Berlińskie modele powstały w latach 30. ubiegłego wieku. Ich wykonawca, Alfred Keller, do przygotowania użył najpierw odlewów gipsowych, a dopiero potem formował detale ze specjalnej i dość drogiej plasteliny. Kiedy model był już gotowy, właściwy obiekt wykonywał z papieru mâché. Ogromną uwagę przywiązywał do właściwego ustawienia włosów, a przy koloryzacji wspomagał się nawet płytkami złota, by uzyskać kolor najbliższy naturze.

Kunszt Kellera można podziwiać przy okazach wielokrotnie powiększonej muchy, stonki ziemniaczanej czy bocydium globulare (sami sprawdźcie, co to za dziwo).

5. Podróże astralne

Moje ulubione miejsce w muzeum. Można się położyć i patrzeć w gwiazdy. A potem odlecieć w kosmos. Dosłownie.

Dział „Kosmos i układ słoneczny” (Kosmos und Sonnensystem) zlokalizowano w pięknym miejscu – na klatce schodowej z historycznymi, żeliwnymi barierkami.

Co prawda nie ma tu stacji kosmicznej, ale pośrodku jest wygodna, okrągła kanapa, na której można się położyć, by zobaczyć multimedialną prezentację. Okrągły ekran, podwieszony do sufitu, przybliża i oddala się od widzów. Prezentowana jest na nim historia Ziemi od Wielkiego Wybuchu do czasów współczesnych. Po chwili, zmienia się perspektywa i tym razem pokazywana jest odległość do innych punktów w układzie słonecznym, galaktyce i kosmosie w ogóle. Komentarz jest po niemiecku, ale dla fanów gwiazd i tak będzie przeżycie.

6. Świat minerałów

Któż nie lubi świecidełek?

Berlińska kolekcja minerałów robi ogromne wrażenie. Jest zresztą największą w Niemczech – liczy sobie 250 000 okazów. Zebrano tu 70% wszystkich znanych minerałów na świecie.

Historię zbioru należy powiązać z powstaniem Berlińskiej Akademii Górniczej pod koniec XVIII wieku. Dostarczane minerały tworzyły „Królewski Gabinet Minerałów”, ale wkrótce, z powodu braku miejsca wiele skrzyń pozostawało nierozpakowanych. Nie godziło się tak traktować dyplomatycznych podarunków, w tym przykładowo wyjątkowo cennej przesyłki z Rosji, nadanej w 1803 roku.

W pobliżu Pałacu Księcia Henryka (późniejszego uniwersytetu) powstała zatem mała wystawa. Jednak i ona szybko okazała się niewystarczająca, gdy chciano przejąć rzadkie okazy z pałacu. W 1814 roku, już pod dachem uniwersytetu, utworzono Muzeum Mineralogiczne. Pod koniec XIX wieku zostało ono przeniesione do obecnego gmachu, ale… podczas II wojny światowej wystawowe sztuki niemal wszystkie zaginęły. Zbiory uzupełniono nowymi nabytkami i darami.

Warta uwagi jest sala, w której prezentowane są minerały. Zachowana niemal bez zniszczeń, przedstawia oryginalny wygląd z XIX wieku.

7. Tristan OTTO (do 30 listopada 2023)

– Panie Dyrektorze, weźmie pan tyranozaura na przechowanie?

Brzmi jak dowcip? Niekoniecznie. Dla dyrektora Muzeum Przyrodniczego w Berlinie, Johannesa Vogel, wiadomość ta była prawdziwym świątecznym prezentem (grudzień, 2014). Dwóch duńskich biznesmenów, oferowało bezpłatnie wypożyczenie oryginalnego i bardzo dobrze zachowanego szkieletu tyranozaura na trzy lata. Taki w Europie jeszcze nie był do tej pory prezentowany. Dlaczego wybór padł na Berlin? Niels Nielsen, jeden z ofiarodawców, podkreśla, że jest to najlepsze miejsce dla jego olbrzyma. Tutaj pracują paleontolodzy o światowej renomie.

Tristan Otto nosi imiona po dwóch synach mecenasów (drugi dobroczyńca to Jens Jensen). Do Berlina przybył w listopadzie 2015 roku. Przy montażu zdecydowano o zastąpieniu ciężkiej czaszki dinozaura (180 kg), lżejszym modelem, wydrukowanym w drukarce D3. Oryginał jest wystawiony w gablocie obok i warto mu się przyjrzeć, bo to unikat – zachowany w 98%. Wagę tyranozaura za życia szacuje się na 7 ton. A wiek na 66 milionów lat.

Tristan Otto i kości innych dinozaurów prezentowane są w ramach wystawy specjalnej. Większość eksponatów jest w posiadaniu prywatnych właścicieli. Ostatnio (kwiecień 2023) do muzeum trafiła czaszka triceratopsa z zachowaną, charakterystyczną kościstą kryzą.

Muzeum Przyrodnicze (Museum für Naturkunde)

Tematyka: przyroda, historia naturalna
Adres: Invalidenstraße 43, 10115 Berlin
Telefon: +49 30 88 9140 8591
Strona www: www.museumfuernaturkunde.berlin
Godziny otwarcia: wt.-pt. 9.30-18.00, sb.-nd. 10.00-18.00
Bilety wstępu: 8€ (5€), zniżki dla rodzin z dziećmi
Audio-guidy: tak, w cenie zakupionego biletu, w języku polskim

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Około 2-3 godzin.
Zakup biletu: by zapewnić sobie wejście bez kolejek, najlepiej zakupić wcześniej bilet online. Jest on ważny w konkretnym dniu, na wybrane okienko czasowe. W kasie sprzedawane są bilety-resztówki na dany dzień.
Garderoba i bagaż: na najniższym poziomie. Garderoba jest bezpłatna.
Toalety: obok garderoby znajduje się bezpłatna toaleta (w praktyce nie trzeba mieć biletu, aby z niej skorzystać).
Gastronomia, sklepy: w budynku jest kawiarnia Café MarcAnn’s (duży wybór kanapek). Jest też sklep z pamiątkami i literaturą.
Fotografowanie: w muzeum można fotografować, nawet z lampą błyskową, ale bez statywu. Tylko na użytek prywatny. Nie ma opłat za pozwolenie na fotografowanie. Fotografowanie w innym celu wymaga zgody władz muzeum.
Wstęp ulgowy i bezpłatny: wstęp ulgowy przysługuje dzieciom do lat 15, uczniom i studentom powyżej 15 lat przy okazanej legitymacji, dzieciom w wieku przedszkolnym przysługuje wstęp bezpłatny (Vorschulkinder)
Święta kościelne i państwowe: muzeum jest zamknięte 24, 25 oraz 31 grudnia.
Wystawy czasowe: wystawy czasowe są organizowane regularnie i zwykle nie powodują podwyższenia cen biletów.
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym?
(1) Z kartą rabatową WelcomeCard otrzymuje się 37,5% zniżki. (2) Muzeum jest również ujęte w ofercie 3-dniowej karty muzealnej, Museum Pass Berlin (można ją nabyć w kasie muzeum). (3) We współpracy z Niemieckim Muzeum Techniki obowiązuje następująca promocja dla turystów indywidualnych: po okazaniu opłaconego biletu (normalny/ulgowy) do jednego z tych muzeów, w drugim otrzymuje się bezpłatny bilet dla osoby towarzyszącej. Oznacza to, że przy dwóch osobach odwiedzających oba muzea płaci się za trzy bilety. Zwiedzanie nie musi być tego samego dnia. (4) W każdą pierwszą niedzielę miesiąca wstęp do muzeum jest bezpłatny dla wszystkich (więcej informacji).

Dojazd

U-Bahn: U6 (Naturkundemuseum)
Tramwaj: M1, M5, M8, M10 (U Naturkundemuseum)
Autobus: 120, 142, 147, 245 (Invalidenpark)

Zobacz położenie Muzeum Przyrodniczego na mapie Google.

Artykuł Muzeum Przyrodnicze w Berlinie. 7 powodów dla których warto je odwiedzić pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Pałac Łez (Tränenpalast). Dawna hala odpraw

Joanna Maria Czupryna — Tue, 21 Mar 2017 11:58:29 +0000

Pałac Łez na pożegnanie

Kiedy dzisiaj odprowadzamy kogoś na dworzec, zwykle towarzyszymy mu do samego pociągu, czekając na moment odjazdu. W podzielonym Berlinie w tym miejscu nie było to możliwe. Rodziny i przyjaciele musieli pożegnać swoich bliskich przed wzniesioną po północnej stronie dworca w 1962 roku halą odpraw. Nierzadko były to dla nich ciężkie chwile, którym towarzyszyły łzy, stąd określano między sobą budynek jako „pałac/świątynię łez” (Tränenpalast, Tränentempel).

Obywatele różnych kategorii

Dworzec Friedrichstraße był jedynym przejściem w Berlinie, z którego mogły korzystać wszystkie grupy obywateli, posegregowane na użytek wschodnioniemieckich funkcjonariuszy. Byli to obywatele RFN, obywatele Berlina Zachodniego, obcokrajowcy, dyplomaci i wreszcie obywatele NRD.

Wśród tych ostatnich sporą grupę stanowili emeryci. Tym, najłatwiej było otrzymać pozwolenie na stałe opuszczenie państwa, dla którego byli finansowym obciążeniem. Niestety przy kontroli i na samym dworcu nie szczędzono im szykan, psychicznych represji i długotrwałego przetrzymywania w niewiedzy. Dla ludzi w podeszłym wieku, zmęczonych, pozostawionych samym sobie, z bagażami, takie doświadczenie mogło wywołać doraźne kłopoty zdrowotne z atakiem serca włącznie. Od 1961 roku do 1990 na dworcu zmarło ponad 200 starszych osób.

Od klubu do miejsca pamięci

Wraz z upadkiem muru berlińskiego i zjednoczenia Niemiec zlikwidowano przejścia graniczne. W latach 90. ubiegłego wieku dworzec kolejowy przeszedł gruntowny remont i renowację fasad. Otwarto zamurowane przejścia do metra i podziemnej kolejki miejskiej, usunięto pozostałe ograniczenia.

Hala odpraw straciła swoje znaczenie. Przez pewien czas odbywały się tutaj dyskoteki, kabarety i funkcjonował klub. Dopiero w 2011 roku, na 50. rocznicę powstania muru berlińskiego (zamknięcia granic) otwarto wystawę tematycznie powiązaną z historią miejsca.

„GrenzErfahrungen. Alltag der deutschen Teilung” to obszerna ekspozycja, której część stanowi nawet dawne wyposażenie hali. Można zatem samemu przekonać się, jak nieprzyjemnie wąskie były podłużne kabiny kontrolne, jakimi materiałami pomocniczymi dysponowali funkcjonariusze przy stwierdzaniu podobieństwa osoby do zdjęcia w paszporcie. W budynku jest wystawiony model dworca i hali z zaznaczonym skomplikowanym systemem przejść oraz liczne świadectwa i przedmioty osób, które przekraczały granicę na Friedrichstraße.

„Pałac Łez” (Tränenpalast)

Tematyka: mur berliński, NRD, komunikacja
Adres: Reichstagufer 17, 10117 Berlin
Telefon: +49 30 467777911
Www: www.hdg.de
Godziny otwarcia: wt.-pt. 9.00-18.00, sb.-nd. 10.00-18.00
Bilety wstępu: bezpłatny
Audio-przewodnik po polsku: tak, bezpłatnie (na miejscu do wypożyczenia oraz dostęp online)

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Do godziny.
Garderoba i bagaż: Plecaki i większe torby należy zostawić w szafkach. Garderoba jest bezpłatna.
Toalety: tak, bezpłatne
Gastronomia, sklepy: stoisko głównie z literaturą, pocztówkami i pamiątkami. Nie ma kawiarni czy restauracji. W pobliżu znajduje się ich wiele na dworcu kolejowym Friedrichstraße.
Fotografowanie: fotografowanie jest dozwolone bez lampy błyskowej, statywu oraz kijka selfie, tylko na użytek prywatny, przy wybranych obiektach nawet takie może być zabronione, przy wątpliwościach należy zapytać obsługę.

Dojazd

S-Bahn: S1, S2, S25, S26, S3, S5, S7, S9 (Friedrichstraße)
U-Bahn: U6 (Friedrichstraße)
Tramwaj: M1, 12 (S+U Friedrichstraße Bahnhof)
Autobus: 147 (S+U Friedrichstraße Bahnhof)

Zobacz położenie „Pałacu Łez” na mapie Google

To może cię również zainteresować

Oficjalna prezentacja muzeum na kanale You Tube (2:22)

Artykuł Pałac Łez (Tränenpalast). Dawna hala odpraw pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Pałac Ephraima (Miejskie Muzea w Berlinie)

Joanna Maria Czupryna — Tue, 21 Mar 2017 11:46:44 +0000

Pałac Ephraima

W Pałacu Ephraima znajduje się oddział Muzeów Miejskich Berlina (Stadtmuseum Berlin). W jego wnętrzach organizowane są ciekawe wystawy czasowe poświęcone historii i kulturze miasta. O bogatej przeszłości budynku możesz przeczytać na tej stronie.

Podczas renowacji Muzeum Marchii Brandenburskiej, na pierwszym i drugim piętrze muzeum Ephraim-Palais możesz zobaczyć wielką wystawę poświęconą Berlinowi „BerlinZEIT”. Prowadzi ona w przystępny i zwięzły sposób przez kluczowe okresy historyczne oraz wybrane lata, rzucając światło na istotne wydarzenia – od założenia miasta aż po współczesność i przyszłość. Berlin ukazany jest poprzez liczne oryginalne eksponaty jako miasto różnorodności i otwartości, ale także przełomów i radykalnych zmian.

Wystawa czasowa w Palacu Ephraima w 2029 roku © Joanna Maria Czupryna, Viator Polonicus

Wystawy 2025

Pod tytułem „Berlin im Blick” specjalna prezentacja przedstawia ponad 70 wyjątkowych fotografii autorstwa około 50 mieszkańców i mieszkanek Berlina. Ukazują one nie tylko architekturę, naturę, mieszkańców i odwiedzających miasto, lecz także energię Berlina, jego zmienność, tempo i rytm. Zdjęcia ujawniają, co porusza miasto i jego ludzi – to nastrojowy obraz Berlina w siedmiu częściach.

Pałac Ephraima (Ephraim-Palais)

Tematyka: sztuka, fotografia, historia Berlina, historia Niemiec
Adres: Poststraße 16, 10178 Berlin
Telefon: +49 30 240021622 (pn-pt. 10.00-18.00)
Www: www.stadtmuseum.de
Godziny otwarcia: wt.-nd. 10.00-18.00
Bilety wstępu: 7€, do 18 lat bezpłatnie
Audio-guidy po polsku: nie

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? W zależności od wystaw od jednej do dwóch godzin.
Garderoba i bagaż: przy wejściu znajduje się bezpłatna garderoba, w której można zostawić również bagaże.
Toalety: dostępne w budynku, by z nich skorzystać, trzeba mieć bilet.
Gastronomia, sklepy: przy kasie można nabyć książki, katalogi z wystaw, pocztówki i plakaty.
Fotografowanie: tak, możliwy zakaz fotografowania w wybranych pomieszczeniach
Wstęp ulgowy i bezpłatny: bezpłatny wstęp mają wszyscy do 18 roku życia
Święta kościelne i państwowe: godziny otwarcia w święta wielkanocne, Boże Narodzenie, Nowy Rok i inne podane są na oficjalnej stronie muzeum
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? (1) Bilet kombi w cenie 15€ obowiązuje w trzech muzeach w Nikolaiviertel (Muzeum Nikolaikirche, Muzeum Ephraim-Palais, Muzeum Knoblauchhaus) przez dwa kolejne dni. (2) Z kartą Berlin WelcomeCard lub Get2Card, wstęp jest po obniżonej cenie 5€. (3) Muzeum jest ujęte w ofercie 3-dniowej karty muzealnej, MuseumsPass Berlin (można ją nabyć w kasie muzeum), z tą kartą wstęp jest bezpłatny. (4) Miejskie Muzea w Berlinie z racji swojej misji regularnie ogłaszają dni bezpłatnego wstępu dla wszystkich, informacje można sprawdzić na oficjalnej stronie lub FB Przewodnik-Po-Berlinie (opłaca się polubić/obserwować, jeśli planujesz wyjazd do Berlina).

Dojazd

U-Bahn: U2 (Klosterstraße)
Bus: M48, 248 (Nikolaiviertel)

Zobacz położenie Pałacu Ephraima na mapie Google

Artykuł Pałac Ephraima (Miejskie Muzea w Berlinie) pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Muzeum Berlin-Karlshorst

Joanna Maria Czupryna — Tue, 21 Mar 2017 11:40:48 +0000

Muzeum Berlin-Karlshorst

Muzeum Berlin-Karlshorst (wcześniej Niemiecko-Rosyjskie Muzeum Berlin-Karlshorst) mieści się w budynku, w którym w nocy z 8 na 9 maja 1945 roku feldmarszałek Wilhelm Keitel podpisał akt kapitulacji Wehrmachtu.

Obecnie muzeum prezentuje wystawę poświęconą historii Niemiec i ZSRR, ze szczególnym uwzględnieniem lat 1941–1945. Głównym eksponatem jest sala, w której podpisano kapitulację, odtworzona zgodnie z aranżacją z 1967 roku – roku założenia muzeum. Z tego samego okresu pochodzą monumentalne reliefy na ścianach, upamiętniające jednostki Armii Czerwonej, które odegrały kluczową rolę w walkach o Berlin.

Budynek powstał jeszcze przed wojną – w latach 1936–1938 pełnił funkcję kasyna oficerskiego Wehrmachtu. W kwietniu 1945 roku został zajęty przez Armię Czerwoną i przekształcony w Komendanturę Radzieckiej Administracji Wojskowej w Niemczech (SMAD). 10 października 1949 roku ostatni komendant, Wasilij Czujkow, przekazał w nim oficjalnie władzę rządowi nowo powstałej Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Czujkow, jako dowódca 8. Armii Gwardyjskiej 1. Frontu Białoruskiego, przyjął również 2 maja 1945 roku kapitulację Berlina z rąk generała Helmutha Weidlinga.

Do 1953 roku budynek w Karlshorst pozostawał siedzibą radzieckich władz wojskowych, a później był użytkowany przez różne instytucje. W obecnej formie muzeum funkcjonuje od 1995 roku, jednak wiele eksponatów, dekoracji i elementów wyposażenia pochodzi z wcześniejszego okresu.

Co zobaczysz w muzeum

Muzeum warto odwiedzić nie tylko z okazji rocznicy podpisania kapitulacji. Wstęp jest bezpłatny, a w każdą pierwszą niedzielę miesiąca o 15:00 odbywa się oprowadzanie po wystawie przez pracownika muzeum (po niemiecku, również bezpłatne).

Na parterze, obok Sali Kapitulacji, można zobaczyć gabinet komendanta SMAD, wystawy czasowe oraz dioramę z 1967 roku „Atak na Reichstag” autorstwa Michaiła Ananjewa. Zdobycie Reichstagu przez Armię Czerwoną było w ZSRR uważane za centralny symbol zwycięstwa nad nazistowskimi Niemcami.

Na piętrze znajduje się główna wystawa, bogata w teksty, kopie dokumentów oraz interesujące eksponaty, takie jak makieta Berlina przygotowana do celów szkoleniowych.

Na zewnątrz można obejrzeć m.in. czołg T-34 oraz inne pojazdy wojskowe. Rocznie muzeum odwiedza około 40 tysięcy gości.

Muzeum Berlin-Karlshorst

Tematyka: historia, wojna, stosunki międzynarodowe
Adres: Zwieseler Straße 4, 10318 Berlin
Telefon: +49 30 50150810
Www: www.museum-karlshorst.de
Godziny otwarcia: wt.-nd. 10.00-18.00
Wstęp: bezpłatny
Audio-guidy po polsku: tak (3€)

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? 1-2 godziny.
Garderoba i bagaż: garderoba jest bezpłatna.
Toalety: tak, bezpłatne.
Fotografowanie: można fotografować bez lampy błyskowej i statywu na prywatny użytek.
Święta kościelne i państwowe: zamknięte 24.12, 31.12 oraz 1.1

Dojazd

S-Bahn: S3 (Karlshorst) i około 20 minut pieszo
Tramwaj: M17, 27, 37 (Marksburgstraße) i około 15 minut pieszo
Autobus: 296 (Museum Karlshorst)

Zobacz położenie Muzeum Berlin-Karlshorst na mapie Google

Prezentacja muzeum bez komentarza na kanale You Tube (8:02)

Źródła:
Informacje prasowe Niemiecko-Rosyjskiego Muzeum Berlin-Karlshorst, www.museum-karlshorst.de, stan na 18.02.16

Artykuł Muzeum Berlin-Karlshorst pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Niemieckie Muzeum Szpiegostwa, czyli Zimna Wojna w Berlinie i nie tylko

Joanna Maria Czupryna — Tue, 21 Mar 2017 11:30:25 +0000

Niemieckie Muzeum Szpiegostwa pełne tajemnic

Złożone z dziesięciu małych liter i jednej cyfry hasło przeciętny komputer rozszyfruje w ciągu pięciu miesięcy, ale jeśli pierwszą literę zmienić na dużą, a na końcu dodać znak specjalny, to nasze hasło będzie bezpieczne nie przez rok czy dwa, ale kolejne dziesięć tysięcy lat!

Kryptologia, czyli wiedza o metodach utajniania wiadomości, to tylko jeden z działów Niemieckiego Muzeum Szpiegostwa, otwartego we wrześniu 2015 roku w Berlinie. Już na samym początku zwiedzania – jeśli ktoś jest spostrzegawczy – dostrzeże kilka obiektów powiązanych z historią zdobywania i przekazywania informacji. Informacja bowiem była na wagę złota od zarania dziejów i mogła przesądzić o sukcesie militarnym całych narodów. Gołąb, sputnik czy nowoczesny samolot-dron – cel zawsze był ten sam – z pomocą informacji zdobyć przewagę nad przeciwnikiem.

Dobry temat w Berlinie

Wydaje się, że Berlin jest idealnym miejscem na prezentację „drugiego, najstarszego zawodu na świecie”, jak profesję szpiega określił niemiecki dziennikarz Uwe Siemon-Netto. To jedyna taka placówka w Niemczech i choć w wielu muzeach przedstawione są przykładowe metody i akcesoria służb bezpieczeństwa NRD, to nigdzie tematyka szpiegostwa i wywiadu nie została potraktowana tak kompleksowo i nowocześnie.

Wystawy zajmują około 3 000 m² na dwóch poziomach. Ponad 200 komputerów, tyle samo ekranów dotykowych i monitorów, do tego projektory laserowe i multimedialne stanowiska, czynią z wizyty przeżycie na miarę XXI wieku.

Jak to było w historii

Liczne kamery w foyer, śluza bezpieczeństwa, która jest przejściem do właściwiej wystawy, to dopiero zapowiedź. W pierwszej części ekspozycji można prześledzić historię szpiegostwa i pierwszych „agentów”. Ich działalność sięga jeszcze czasów starożytnych. Zdobywane wówczas informacje wpływały głównie na politykę i militarne posunięcia państw. Od XVIII wieku rozpowszechniło się też szpiegostwo gospodarcze, i o ile zdobycie sekretu produkcji porcelany służyło raczej prestiżowym celom, o tyle wywóz ukradzionych maszyn tkackich poza granice Anglii miał znacznie poważniejsze skutki dla rozwoju przemysłu na kontynencie. Wystawę tekstową uzupełnia tu wielki ekran dotykowy, umieszczony na przeciwległej ścianie, gdzie wybierając dowolne okienko można zapoznać się z całym szeregiem kolejnych postaci i wydarzeń. Ostrzegam, jest tego dużo…

Kryptologia

Na piętrze, we wspomnianym dziale kryptologii, zaprezentowane są metody szyfrowania informacji, przybory i maszyny (wśród nich oryginalna Enigma), które zaczęto rozwijać i udoskonalać w latach międzywojennych. Ręczne metody nie do końca sprawdziły się w czasie pierwszej wojny światowej. Przedstawione są również urządzenia do nadawania alfabetem Morse’a i aparaty nasłuchowe.

Zimna Wojna

Najciekawszą ekspozycją muzeum są działy poświęcone zimnej wojnie. Na uwagę zasługują tu szczególnie liczne eksponaty. Można się nieco zdziwić, widząc, jakich przedmiotów używano do ukrycia mikrofonu, kamery, czy notatki z zaszyfrowaną wiadomością. „Pluskwa” mogła być zamontowana na przykład w obcasie buta dyplomaty, kamera w pudełku papierosów czy zapalniczce, ale też i biustonoszu modnej elegantki. Do kompletu szminka z ukrytym mini-pistoletem w środku.

Doświadczeni agenci wiedzieli też, jak utrwalić zdobywane informacje. W urządzeniu złożonym z wielu metalowych blaszek można było szybko odwzorować układ wcięć klucza. Mały kuferek z kilkoma buteleczkami i pęsetami pozwalał na zamknięcie otwartych listów bez pozostawiania śladów. Niektóre akcesoria, pokazywane w filmach akcji, zrobiły zawrotną karierę, również wśród realnych amatorów-szpiegów.

Most Szpiegów i Berliński Mur

Specjalną część wystawy zajmuje temat Berlina. Słynny most Glienicker Brücke został przedstawiony osobno. Warte obejrzenia są tu nagrania z trzeciej i ostatniej wymiany, mającej miejsce w 1986 roku. Ciekawostką, przyciągającą uwagę, jest wielka, multimedialna mapa miasta, na której zaznaczone zostały między innymi śluzy dla agentów w murze berlińskim, konspiracyjne mieszkania, hotele oraz główne ośrodki agencji wywiadowczych po jednej i po drugiej stronie.

I Jeszcze Bond na deser

Tych, którym ogrom informacji może wydawać się zbyt duży, z pewnością ucieszy barwna wystawa poświęcona fikcyjnym szpiegom. Wśród nich nie może oczywiście zabraknąć tego najsłynniejszego, czyli Jamesa Bonda. W gablotach znajdują się oryginalne akcesoria z planów filmowych. Szczególną atrakcją, gdzie każdy może przez chwilę poczuć się jak prawdziwy agent w akcji, jest laserowy parkour. Przejście na czas, pomiędzy widocznymi przez chwilę laserowymi promieniami wcale nie należy do łatwych.

Ostatnia część ekspozycji poświęcona jest czasom obecnym, bezpieczeństwu w Internecie oraz roli informacji wobec narastającego problemu terroryzmu. Na ekranach można przeprowadzić na przykład symulację ataków na strony internetowe i obejrzeć ich zhakowaną wersję.

Niemieckie Muzeum Szpiegostwa

Deutsches Spionagemuseum
Tematyka: historia, szpiegostwo, Zimna Wojna
Adres: Leipziger Platz 9, 10117 Berlin
Telefon: +49 30 398200451
Www:www.deutsches-spionagemuseum.de
Godziny otwarcia: codz. 10.00-20.00
Bilety wstępu: 12€ (8€)
Audio-przewodniki po polsku: nie, teksty w języku niemieckim i angielskim

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Wystawa stała: ok. 1-1,5 godziny.
Garderoba i bagaż: w głównym holu znajduje się płatna garderoba, gdzie trzeba zostawić również plecaki i torby. Wyjście z muzeum wymaga przejścia kilkunastu metrów z powrotem do hali z kasami (przy opadach można skorzystać z bezpłatnych parasoli).
Toalety: dostępne w foyer (nie trzeba mieć biletu by z nich skorzystać) i w samym muzeum.
Gastronomia, sklepy: sklep z literaturą, akcesoriami i pamiątkami, kawiarnia
Fotografowanie: w muzeum można fotografować bez opłat.
Wstęp ulgowy i bezpłatny: wstęp ulgowy przysługuje uczniom i studentów za okazaniem legitymacji; zniżki dla grup i klas szkolnych, bilety familijne.
Święta kościelne i państwowe: muzeum jest otwarte każdego dnia

Dojazd

S-Bahn: S1, S2, S25, S26 (Potsdamer Platz)
U-Bahn: U2 (Potsdamer Platz)
Autobus: M41, M48, 200, 300 (S+U Potsdamer Platz)

Zobacz położenie Niemieckiego Muzeum Szpiegostwa na mapie Google

To może cię zainteresować

Jest wiele filmów przedstawiających Niemieckie Muzeum Szpiegostwa, poniższy jest jednym z krótszych. O eksponatach opowiada dyrektor muzeum, Joachim E. Thomas.

Źródła:
Informacje prasowe Niemieckiego Muzeum Szpiegostwa, www.deutsches-spionagemuseum.de, stan na 06.08.2016

Artykuł Niemieckie Muzeum Szpiegostwa, czyli Zimna Wojna w Berlinie i nie tylko pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Muzeum Astronomii w Berlinie

Joanna Maria Czupryna — Tue, 21 Mar 2017 11:12:05 +0000

Muzeum Astronomii

Niewielkie Muzeum Astronomii (Museum zur Himmelskunde) znajduje się w budynku najstarszego publicznego obserwatorium astronomicznego w Niemczech – Archenhold-Sternwarte. Zostało ono wzniesione w 1909 roku, a od tego czasu istnieje także wystawa poświęcona astronomii.

Można na niej dowiedzieć się, jak ludzie obserwowali niebo w dawnych czasach, jakich używali narzędzi i jak wyglądały pierwsze obserwatoria – na przykład modele Stonehenge oraz indyjskiego obserwatorium Jantar Mantar z XVIII wieku. Wrażenie robi rekonstrukcja koła południkowego, czyli urządzenia pomiarowego z obserwatorium Bogenhausen koło Monachium (1891).

Ponadto odwiedzający mogą dokładnie obejrzeć, a nawet dotknąć fragmentu meteorytu, który spadając, utworzył słynny krater w Arizonie. Eksponat nie jest zabezpieczony, ponieważ jego waga – 283,5 kg – stanowi najlepszą ochronę przed potencjalnymi amatorami gwiezdnych skał.

Wielki teleskop

Atrakcją, która przyciąga wzrok już z zewnątrz, jest największy na świecie teleskop soczewkowy (21 metrów), zaprezentowany po raz pierwszy w 1896 roku na wystawie przemysłowej w Berlinie. Można mu się przyjrzeć z bliska, wychodząc na dach obserwatorium, ale jeśli ktoś chce zobaczyć tę olbrzymią lunetę w akcji, powinien wybrać się na jeden z licznych pokazów, podczas którego cała „machineria” zostaje wprawiona w ruch.

Dla tych, którzy nie będą mieli takiej okazji, pozostaje na pocieszenie makieta – model prezentujący w czasie rzeczywistym wszystkie obroty, jakie może wykonać luneta.

Warto wspomnieć, że w tym budynku 2 czerwca 1915 roku swój wykład wygłosił Albert Einstein. Informuje o tym tablica pamiątkowa umieszczona na drzwiach sali, w której słynny naukowiec prezentował teorię względności.

Muzeum Astronomii (Museum zur Himmelskunde)

Tematyka: technika, astronomia
Adres: Alt-Treptow 1, 12435 Berlin
Telefon: +49 30 421 845 10
Www: www.planetarium.berlin
Godziny otwarcia kas: wt-czw. 9-13.30, pt. 16-22, sb. 13-22, nd. 13-18.30
Bilety wstępu: muzeum bezpłatne, pokazy i oprowadzania odpłatne
Audio-guidy: nie; informacje po niemiecku i angielsku

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Około pół godziny.
Toalety: są w budynku obserwatorium.
Fotografowanie: w muzeum można fotografować bez lampy błyskowej i statywu. Tylko na użytek prywatny, bez praw do publikacji zdjęć. Nie ma opłat za pozwolenie na fotografowanie.
Zwiedzanie z przewodnikiem: oprowadzania bez meldunku są w języku niemieckim, płatne dodatkowo.

Dojazd

S-Bahn: S8, S9, S41, S42, S47, S85 (Treptower Park) lub S8, S9, S41, S47, S85 (Plänterwald) + ok. 15 minut spacer
Autobus: 165, 166, 265 (Alt-Treptow)

Zobacz położenie Muzeum Astronomii na mapie Google

Teleskop soczewkowy o długości 21 m w ruchu

Artykuł Muzeum Astronomii w Berlinie pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Muzeum Rzemiosła Artystycznego w Berlinie

Joanna Maria Czupryna — Tue, 21 Mar 2017 09:55:54 +0000

Muzeum Rzemiosła Artystycznego w Berlinie

Kiedy w Londynie w połowie XIX wieku odbyła się pierwsza wystawa światowa prezentująca imponujące możliwości fabrycznych maszyn, wielu oczekiwało publicznej aprobaty dla seryjnej produkcji. Tak się jednak nie stało. Wręcz przeciwnie, obawiano się spadku jakości nowo wytwarzanych rzeczy.

Rozwiązaniem miały być zbiory cennych i starannie wykonanych przedmiotów z różnych epok, które następnie udostępniono rzemieślnikom i projektantom do swobodnego studiowania. Już rok po wystawie, w 1852 roku, otworzono pierwsze muzeum na świecie, prezentujące rzemiosło artystyczne. Było nim South Kensington Museum w Londynie (dzisiaj Muzeum Wiktorii i Alberta). W tyle nie pozostał Wiedeń, otwierając podobną placówkę u siebie (1864) oraz niedługo później Berlin (1867). W Rzeszy była to jednak inicjatywa prywatna artystów, rzemieślników, fabrykantów i akademików.

Skromne początki

W przeciwieństwie do placówek w Londynie i Wiedniu instytut w Berlinie nie otrzymywał na początku zbyt wielu darów od mecenasów sztuki lub domu królewskiego. Podstawą niemieckich zbiorów było 1000 przedmiotów zakupionych na wystawie w Paryżu w 1867 przez późniejszego dyrektora instytutu Juliusa Lessinga (1843-1908). Zorganizował on, pod patronatem następcy tronu, wystawę w Zbrojowni, która zdobyła również aprobatę cesarza. Dzięki temu w 1872 roku powstało Niemieckie Muzeum Rzemiosła, a kolekcja powiększyła się do 6500 eksponatów.

Od 1881 roku muzeum otrzymało stałą siedzibę w budynku zaprojektowanym przez Martina Gropiusa i Heino Schmiedena (Martin-Gropius-Bau). Przyjęte wówczas kryterium podziału zbiorów według materiałów i technik ich wykonania zostało mocno skrytykowane jako chaotyczne i uciążliwe dla odwiedzających. Idea studiów dla rzemieślników nie sprawdziła się i zgromadzone zbiory, nie tylko w Berlinie, zaczęto dzielić albo przekazywać do innych muzeów. Z 32 niemieckich placówek poświęconych rzemiosłu artystycznemu do dzisiaj przetrwało tylko pięć, w Lipsku, Hamburgu, Kolonii, Frankfurcie nad Menem i Berlinie.

Zdziesiątkowane po wojnie zbiory podzieliły los miasta i zostały wyeksponowane w dwóch obiektach. Po wschodniej stronie znalazły się w pałacu Köpenick (są tam do dzisiaj), a po zachodniej – w Nowym Skrzydle pałacu Charlottenburg. W latach 60. ubiegłego wieku został rozpisany konkurs na nowy kompleks kulturowo-muzealny na skraju parku Tiergarten. Wygrał go Rolf Gutbrod (1910-1999). Trudności finansowe spowodowały odłożenie rozpoczęcia budowy aż do 1978 roku. Pomimo nowych trendów i zmian koncepcji wystaw muzealnych, jakie zaszły na świecie w ciągu kilkunastu lat, budynek powstał wg pierwotnych planów, wywołując fale krytyki i odsunięcie architekta od dalszych prac (zarzucano mu między innymi brak powiązania architektury gmachu i wnętrz z przyszłymi wystawami).

Mimo dotkliwych strat wojennych berlińskie zbiory rzemiosła artystycznego są dzisiaj najbogatsze w Niemczech. Eksponaty od średniowiecza do art déco prezentowane są chronologicznie na powierzchni 7 tys. m2, z podkreśleniem najważniejszych dla danej epoki i kolekcji dzieł.

Po remoncie i ponownym otwarciu muzeum w listopadzie 2014 roku nowy wygląd zyskały wystawy skupiające się na sztuce z przełomu wieków (secesja, art déco) oraz szkołach wzornictwa. Bardzo mocnym punktem stała się też nowa i pierwsza w Berlinie galeria mody oraz akcesoriów, prezentująca style od połowy XVIII wieku do czasów współczesnych. Wśród 130 strojów są suknie codzienne, kreacje balowe i nawet elementy intymnej garderoby. Paul Poiret, Elsa Schaparelli, Jeanne Paquin czy Christian Dior to tylko kilka nazwisk, których kreacje można dzisiaj obejrzeć w berlińskim muzeum przy Kulturforum.

Muzeum Rzemiosła Artystycznego (Kunstgewerbemuseum)

Tematyka: sztuka, design, moda
Adres: Matthäikirchplatz, 10785 Berlin
Telefon: +49 30 266424242 (pn-pt. 9.00-16.00)
Www: www.smb.museum
Godziny otwarcia: wt.-pt. 10.00-18.00, sb.-nd. 11.00-18.00
Bilety wstępu: 8€ (4€), do 18 lat bezpłatnie
Audio-guidy po polsku: nie;

Co koniecznie trzeba zobaczyć:

Welfenschatz (Skarb Welfów) – pod tą nazwą ukrywa się kilkadziesiąt kunsztownie zdobionych relikwiarzy, krzyży i przenośnych ołtarzy z katedry w Brunszwiku, które były darami od panujących władców. Najstarszym obiektem w muzeum jest jednak przypominający torebkę relikwiarz (stąd nazwa Bursenreliquiar), wykonany z drewna i przyozdobiony szlachetnymi kamieniami na kształt krzyża. Przypuszcza się, że był to dar od Karola Wielkiego dla saksońskiego przywódcy Widukinda z okazji chrztu i przyjęcia przez niego nowej wiary (785 r.).
Lüneberger Ratssilber (Srebra Ratusza w Lüneburgu) – reprezentacyjne zastawy stołowe, wykonane ze srebra lub złota i pieczołowicie przechowywane w ratuszowych skarbcach to specjalność miast z rejonów niemieckojęzycznych. Świadczyły o bogactwie i samoświadomości. Te z Lüneburga zostały zakupione przez Prusy w XIX wieku i mimo wojennych strat stanowią najbogatszą tego typu kolekcję w Niemczech. Zastawa składa się z 37 sztuk (pierwotnie na początku XVII wieku liczyła sobie ok. 250). Obok kunsztownie wykonanych kielichów, pater i pucharów warto zwrócić uwagę na srebrną figurę Maryi z Dzieckiem z 1510 roku.
Italienische majolika (Włoskie majoliki) – majolika to ceramiczny wyrób pokryty cynową, nieprzezroczystą glazurą o bogatej, żywej kolorystyce. Nazwa pochodzi od Majorki, przez którą importowano towary z mauretańskiej Hiszpanii do Włoch. Dzięki zainteresowaniu arystokracji na terenie kraju powstało w XV i XVI wieku wiele słynnych warsztatów, między innymi w Deruta i Gubbio. Warto zwrócić uwagę na talerze z malunkami artysty Nicola de Urbino (1480-1540/1547), który jako pierwszy wprowadził styl narracyjny (istoriati), wykorzystując całą powierzchnię talerza na obraz przedstawiający sceny mitologiczne, historyczne lub biblijne.
Zbiory Muzeum Rzemiosła Artystycznego są bardzo bogate i nie da się w kilku punktach wymienić wszystkiego, co warto zobaczyć. Wystawy są bardzo obszerne i jeśli nie mamy kilku godzin na spokojne zwiedzanie, warto wybrać najpierw epoki, które nas interesują, a dopiero potem obejrzeć resztę w miarę wolnego czasu.

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Od trzech godzin do pół dnia.
Garderoba i bagaż: przy wejściu znajduje się garderoba oraz szafki na plecaki i torby. Plecaki każdego rodzaju i duże torby należy zostawić w szafce. Garderoba jest bezpłatna.
Toalety: znajdują się na parterze i pozostałych piętrach. Aby skorzystać z tej przy kasach, nie trzeba mieć biletu.
Fotografowanie: w muzeum można fotografować bez lampy błyskowej i statywu. Tylko na użytek prywatny, bez praw do publikacji zdjęć. Nie ma opłat za pozwolenie na fotografowanie.
Wstęp ulgowy i bezpłatny: bezpłatny wstęp mają wszyscy do 18 roku życia, klasy szkolne w ramach zgłoszonych zajęć z opiekunem, ulgowy wstęp przysługuje uczniom i studentom za okazaniem ważnej legitymacji. Więcej informacji o bezpłatnych i ulgowych wstępach na oficjalnej stronie muzeum.
Święta kościelne i państwowe: godziny otwarcia w święta wielkanocne, Boże Narodzenie, Nowy Rok i inne podane są na oficjalnej stronie muzeum, po niemiecku, po angielsku.
Wystawy czasowe: wystawy czasowe w Muzeum Rzemiosła Artystycznego organizowane są dosyć często, zazwyczaj nie powoduje to podwyższenia cen biletu. Z informacjami i kalendarzem wystaw można się zapoznać na tej stronie.
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? Niestety, już kilka lat minęło, jak Państwowe Muzea w Berlinie zrezygnowały z czwartkowych akcji, kiedy to każda podległa im jednostka była dostępna bezpłatnie cztery godziny przed zamknięciem. Nic takiego już nie obowiązuje. Muzeum jest ujęte w ofercie 3-dniowej karty muzealnej, MuseumsPass Berlin (można ją nabyć w kasie muzeum). Inną możliwością jest nabycie jednodniowego biletu do wszystkich placówek przy Kulturforum, 16 €/8 € (Kulturforum alle Ausstellungen/Kulturforum all exhibitions).

Dojazd:
S-Bahn: S1, S2, S25 (Potsdamer Platz)
U-Bahn: U2 (Potsdamer Platz)
Autobus: M29 (Potsdamer Br.), M48, M85 (Kultuforum), 200 (Philharmonie)

Zobacz położenie Muzeum Rzemiosła Artystycznego na mapie Google.

Oficjalna prezentacja Muzeum Rzemiosła Artystycznego Państwowych Muzeów w Berlinie
https://youtu.be/SaOghrWtn9E

Artykuł Muzeum Rzemiosła Artystycznego w Berlinie pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Nowe Muzeum w Berlinie. Nefretete & Co.

Joanna Maria Czupryna — Tue, 21 Mar 2017 09:36:18 +0000

Nowe Muzeum w Berlinie

Gmach Nowego Muzeum wzniesiono w latach 1843-1855 jako odpowiedź na rozrastające się berlińskie kolekcje i brak miejsca w Starym Muzeum. Choć dzisiaj dominują tu zbiory egipskie (często pada pytanie o Muzeum Egipskie, utożsamiane z Nowym), to po otwarciu w XIX wieku znajdowały się tu również kopie starożytnych rzeźb do studiowania, zbiory etnograficzne, eksponaty prehistoryczne i te pochodzące ze wczesnego średniowiecza.

Zniszczony w czasie wojny budynek wykorzystywano po części jako magazyn dla sąsiednich muzeów, a dopiero w latach 80-tych ubiegłego wieku przystąpiono do prac renowacyjnych. Odbyło się to jednak w dużej mierze ze szkodą dla zachowanej substancji historycznej.

Kamień węgielny pod wierną odbudowę położono we wrześniu 1989 roku, ale prace podjęto już po zjednoczeniu Niemiec. W ramach przedsięwzięcia Masterplan Museumsinsel, projektem nowego gmachu zajął się brytyjski architekt, David Chipperfield. Zachowując ocalałe resztki, uzupełnił brakujące fragmenty gmachu. Zostawił również polichromię, która niegdyś bogato zdobiła muzealne pomieszczenia. Ponowne otwarcie odbyło się we wrześniu 2009 roku. W ciągu pierwszego roku działania zarejestrowano ponad milion odwiedzających.

Nowe Muzeum to nie tylko Egipt

Obecnie w gmachu znajdują się dwie placówki muzealne: Muzeum Egipskie i Kolekcja Papirusów oraz Muzeum Prehistorii i Wczesnego Średniowiecza. Ich rozdział nie jest tak klarowny, jak w innych budynkach. Mimo, iż ekspozycje przenikają się nawzajem, często stanowią tematyczną całość, np. na poziomie 1 można znaleźć informacje o pochówku zarówno w czasach prehistorycznych jak i starożytnego Egiptu.

Co koniecznie trzeba zobaczyć:

Popiersie królowej Nefretete (Nofretete) – są tacy, którzy kupują bilet tylko dla tego jednego eksponatu. Mając niewiele czasu, należy od razu udać się na poziom drugi, gdzie w sali 210 prezentuje się egipska piękność (1345 p.n.e.). Wykonanie rzeźby przypisuje się Totmesowi. To właśnie na terenie pozostałości jego warsztatu w Amarnie dokonano w 1912 roku niezwykłego odkrycia. Ekspedycją kierował Ludwig Borchardt, ale po przekazaniu znalezisk do Berlina, jeszcze przez kilkanaście lat utrzymywano eksponat z dala od oczu ciekawskich. Po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowano go w 1923 roku, wzbudzając u wszystkich zachwyt. Doskonale zachowane popiersie egipskiej królowej uosabia kanon ówczesnej urody, ideał kobiecego piękna. Dzięki niezliczonym kopiom na całym świecie stało się również ikoną sztuki.
Berlińska Zielona Głowa (Berliner Grüner Kopf) – niewielka rzeźba męskiej głowy, wykonana z piaskowca o zielonej barwie (szarogłazu) datowana jest na 400 lat p.n.e. Wykonywanie portretów indywidualnych ludzi nie było powszechnie stosowane w sztuce staroegipskiej, widać tu wyraźne wpływy Grecji. Takie rzeźby pozwalały bogatym urzędnikom państwowym na pełną identyfikację i brak anonimowości nawet po śmierci. Rzeźba ma identyczne oba profile, co jest z kolei jednoznaczną cechą charakterystyczną dla sztuki Egiptu.
Kolekcja Papirusów (Papyrussammlung) – berlińska kolekcja jest najstarszą i największą w Niemczech. Zbiory prezentowane są w sali 211, tzw. Antycznej Bibliotece. Pośród nich warto zwrócić uwagę na Papirus Westcara (Papyrus Westcar, od nazwiska jego nabywcy), przedstawiający faraona IV dynastii – Cheopsa, wysłuchującego od swoich synów pięciu opowieści o cudach.
Berliński Złoty Kapelusz (Berliner Goldhut) – najcenniejszy eksponat Muzeum Pre- i Wczesnej Historii. Wykonany z cienkiej blachy złota instrument, przypominający wysoki kapelusz, datuje się na epokę brązu (1000-800 p.n.e.). Pełnił prawdopodobnie funkcje kalendarza. Jego pochodzenie nie jest znane, jako że został nabyty przez Państwowe Muzea w Berlinie w 1996 roku wśród zbiorów pochodzących prawdopodobnie z rabunku. Przypuszcza się, że powstał w rejonie południowych Niemiec lub Szwajcarii.
Architektura budynku – oglądając muzealne ekspozycje nie sposób nie zauważyć ciekawych rozwiązań architektonicznych, łączących stare z nowym. W niektórych salach można podziwiać fragmenty zachowanych polichromii. W większości pomieszczeń znajdują się tablice ze zdjęciami pokazujące wygląd sal sprzed wojny i przed renowacją. David Chipperfield, kierując się postanowieniami Karty Weneckiej z 1964 r., uzupełnił brakujące elementy nowymi, nie kopiując ani nie tworząc wiernych imitacji zniszczonych fasad czy fragmentów budynku.

Nowe Muzeum (Neues Museum)

Tematyka: sztuka egipska, prehistoria
Adres: Bodestraße 1-3, 10178 Berlin (James-Simon-Galerie, Bodestraße)
Telefon: +49 30 266424242 (pn-pt. 9.00-16.00)
Www:www.neues-museum.de
Godziny otwarcia: wt.-śr., pt.-nd. 10.00-18.00, czw. 10.00-20.00
Bilety wstępu: 12€ (6€), do 18 lat bezpłatnie
Audio-guidy po polsku: nie, dostępne w innych językach

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Minimum 1 godzinę (odwiedzający są wpuszczani na godzinę przed zamknięciem).
Garderoba i bagaż: w zależności od wybranego wejścia, do garderoby należy zejść na poziom 0. Plecaki każdego rodzaju i duże torby należy zostawić w szafce (przyjmują 1 i 2-euro monety). Garderoba jest bezpłatna.
Toalety: znajdują się na najniższym poziomie (0), aby z nich skorzystać, trzeba posiadać bilet.
Gastronomia, sklepy: na terenie muzeum działa niewielka kawiarnia Café im Neuen Museum Allegretto (poziom 1), pamiątki można nabyć w księgarni na poziomie 0, do której jest również wejście z poziomu 1.
Fotografowanie: w muzeum można fotografować bez lampy błyskowej i statywu. Tylko na użytek prywatny, bez praw do publikacji zdjęć. Nie ma opłat za pozwolenie na fotografowanie.
Wstęp ulgowy i bezpłatny: bezpłatny wstęp mają wszyscy do 18 roku życia, klasy szkolne w ramach zgłoszonych zajęć z opiekunem, ulgowy wstęp przysługuje uczniom i studentom za okazaniem ważnej legitymacji. Więcej informacji o bezpłatnych i ulgowych wstępach na oficjalnej stronie muzeum.
Święta kościelne i państwowe: godziny otwarcia w święta wielkanocne, Boże Narodzenie, Nowy Rok i inne podane są na oficjalnej stronie muzeum, po niemiecku, po angielsku.
Wystawy czasowe: wystawy czasowe w Nowym Muzeum są regularnie organizowane, przy dużych przedsięwzięciach zazwyczaj powoduje to podwyższenie cen biletu. Z informacjami i kalendarzem wystaw można się zapoznać na tej stronie.
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? (1) W każdą pierwszą niedzielę miesiąca wstęp do muzeum jest bezpłatny dla wszystkich (więcej informacji). Ponadto może opłacać się zakup (2) berlińskiej karty rabatowej WelcomeCard, wersji z Wyspą Muzealną (72h+M). Kolejny sposób to (3) zakup 3-dniowej karty muzealnej, Museum Pass Berlin (można ją nabyć w kasie muzeum). Jeszcze inną możliwością, by zaoszczędzić jest (4) nabycie jednodniowego biletu na całą Wyspę Muzeów (tzw. Museumsinsel Alle Ausstellungen/Museum Island all exhibitions w cenie 19€).

Dojazd:

S-Bahn: S3, S5, S7, S9 (Hackescher Markt); S1, S2, S25, S26 (Friedrichstraße)
U-Bahn: U5 (Museumsinsel)
Tramwaj: M1, 12 (Am Kupfergraben); M4, M5, M6 (Hackescher Markt)
Autobus: 100, 300 (Lustgarten)

Zobacz położenie Nowego Muzeum na mapie Google

To może Cię również zainteresować

Film z otwarcia Nowego Muzeum w 2009 roku (bez komentarzy)

Artykuł Nowe Muzeum w Berlinie. Nefretete & Co. pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Stare Muzeum, czyli klasyka na Wyspie Muzeum

Joanna Maria Czupryna — Tue, 21 Mar 2017 09:30:16 +0000

Stare Muzeum na Wyspie Muzeów

Najstarsze muzeum w Berlinie, otwarte w 1830 roku, to nie tylko zgromadzone dzieła sztuki starożytnej, ale również wspaniała architektura. Wzniesiony w klasycystycznym stylu gmach ma piękną, wyeksponowaną na plac Lustgarten fasadę z 18 jońskimi kolumnami, otwartą halę i szerokie schody. Wewnątrz, centralne miejsce zajmuje rotunda, zaprojektowana na wzór rzymskiego Panteonu i podkreślająca funkcję budynku jako świątyni sztuki.

Muzeum prezentuje na dwóch poziomach wystawę stałą „Antyczny świat Greków, Etrusków i Rzymian”. Ekspozycje podzielone są tematycznie. Na parterze są one poświęcone najstarszej historii Grecji, życiu codziennemu i religijnemu Greków, sztuce klasycznej oraz teatrowi. Przedstawiona jest również sylwetka Aleksandra Wielkiego i następstwa jego podbojów. W ostatnim pomieszczeniu można zapoznać się z 350-letnią historią zbiorów antycznych w Berlinie.

Na piętrze, pierwsze dwie sale dotyczą historii i sztuki Etrusków, starożytnego ludu zamieszkującego północną Italię, które później uległo romanizacji. W kolejnych salach przedstawiona jest sztuka i kultura Rzymian. Spory akcent położono na budowane przez nich wille i zakładane ogrody.

Co koniecznie trzeba zobaczyć:

Rotunda z rzeźbami starożytnych bóstw – jedyne pomieszczenie w muzeum odrestaurowane z historyczną wiernością. Większość posągów stanowią nabytki króla pruskiego, Fryderyka II (1712-1786), które wcześniej znajdowały się w jego pałacach i ogrodach.
Posąg modlącego się chłopca (Betender Knabe) – żadna inna figura, wystawiona w muzeum, nie wzbudza tylu domysłów, co ten ponad metrowy posąg młodego mężczyzny z uniesionymi w górę rękoma. Została ona odlana na wyspie Rodos, prawdopodobnie pod koniec IV w p.n.e., a odnaleziona przy wznoszeniu murów miejskich na początku XVI wieku. W 1747 roku nabył ją Fryderyk II i postawił w ogrodzie Sanssouci naprzeciw okien biblioteki, w której spędzał dużo czasu (dzisiaj znajduje się tam XIX-wieczna kopia). Figura należała do ulubionych ozdób w XIX wieku. Jej pomniejszone kopie wykonywano masowo na sprzedaż.

Stare Muzeum (Altes Museum)

Tematyka: sztuka starożytna
Adres: Am Lustgarten, 10178 Berlin
Telefon: +49 30 266424242 (pn.-pt. 9.00-16.00)
Www:www.smb.museum
Godziny otwarcia: wt.-nd. 10.00-18.00
Bilety wstępu: 10€ (5€), do 18 lat bezpłatnie
Audio-przewodniki po polsku: nie, dostępne w języku niemieckim i angielskim

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Od jednej do dwóch godzin.
Garderoba i bagaż: przy wejściu znajduje się garderoba oraz szafki na plecaki i torby. Plecaki każdego rodzaju i duże torby należy zostawić w szafce (przyjmują 1 i 2-eurowe monety). Garderoba jest bezpłatna.
Toalety: znajdują się na parterze i pierwszym piętrze, aby z nich skorzystać trzeba zakupić bilet.
Gastronomia, sklepy: na terenie muzeum działa niewielka kawiarnia Café im Alten Museum, przy kasie można nabyć pamiątki, a więcej w tematycznej księgarni na pierwszym piętrze.
Fotografowanie: w muzeum można fotografować bez lampy błyskowej i statywu. Tylko na użytek prywatny, bez praw do publikacji zdjęć. Nie ma opłat za pozwolenie na fotografowanie.
Wstęp ulgowy i bezpłatny: bezpłatny wstęp mają wszyscy do 18 roku życia, klasy szkolne w ramach zgłoszonych zajęć z opiekunem, ulgowy wstęp przysługuje uczniom i studentom za okazaniem ważnej legitymacji. Więcej informacji o bezpłatnych i ulgowych wstępach na oficjalnej stronie muzeum.
Święta kościelne i państwowe: godziny otwarcia w święta wielkanocne, Boże Narodzenie, Nowy Rok i inne podane są na oficjalnej stronie muzeum, po niemiecku, po angielsku.
Wystawy czasowe: wystawy czasowe w Starym Muzeum są organizowane sporadycznie, zazwyczaj nie powoduje to podwyższenia cen biletu. Z informacjami i kalendarzem wystaw można się zapoznać na tej stronie.
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? (1) W każdą pierwszą niedzielę miesiąca wstęp do muzeum jest bezpłatny dla wszystkich (więcej informacji). Ponadto może opłacać się zakup (2) berlińskiej karty rabatowej WelcomeCard, wersji z Wyspą Muzealną (72h+M). Kolejny sposób to (3) zakup 3-dniowej karty muzealnej, Museum Pass Berlin (można ją nabyć w kasie muzeum). Jeszcze inną możliwością, by zaoszczędzić jest (4) nabycie jednodniowego biletu na całą Wyspę Muzeów (tzw. Museumsinsel Alle Ausstellungen/Museum Island all exhibitions w cenie 19€).

Dojazd

Zobacz położenie Starego Muzeum na mapie Google

To może cię również zainteresować

Na Google Arts & Culture można oglądać 76 wybranych dzieł ze Starego Muzeum. Katalog online monet SMB od starożytności do czasów współczesnych do obejrzenia na tej stronie (absolutny hit dla numizmatyków).

Oficjalna prezentacja Starego Muzeum na kanale YouTube Państwowych Muzeów w Berlinie

Artykuł Stare Muzeum, czyli klasyka na Wyspie Muzeum pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Muzeum Pergamonu. Klasyk pośród berlińskich muzeów

Joanna Maria Czupryna — Tue, 21 Mar 2017 09:19:16 +0000

[cq_vc_infoblock bgcolor=”#ab006f” elementshape=”rounded” titlecolor=”#ffffff” titlebgcolor=”#ffffff” subtitlecolor=”#ffffff” avatarpos=”left” icon_entypo=”entypo-icon entypo-icon-info” iconbg=”#ffffff” iconcolor=”#ab006f”]Muzeum Pergamonu z powodu remontu jest całkowicie zamknięte. Ponowne otwarcie sali z Ołtarzem Pergamońskim oraz północnego skrzydła zaplanowano na 2027. Całe muzeum zostanie otwarte w 2037 roku. W tym też roku Berlin będzie obchodził swoje 800-lecie.[/cq_vc_infoblock]

Muzeum Pergamonu

Położony centralnie pośród muzealnego kompleksu budynek, został wzniesiony w neoklasycystycznym stylu w latach 1910-1930 wg planów Alfreda Messela i Ludwiga Hoffmanna. Stanął on na miejscu mniejszej budowli (otwarte 1901-1909), która z powodu wad technicznych musiała zostać rozebrana jeszcze przed pierwszą wojną światową. Nowoczesna hala wejściowa z 1982 roku służyła jako główne wejście do 2014 roku.

W drugiej połowie XIX wieku, dzięki pracom niemieckich archeologów, berlińskie zbiory znacznie powiększyły swój stan. Wykopaliska prowadzone były m.in. w Olimpii, Pergamonie, Magnezji, Prienie, Milecie i na Samos. Gmach muzeum z 1930 roku był jednym z pierwszych na świecie (jak nie pierwszym), wzniesionym pod konkretne zabytki architektury. Należy do nich m.in. monumentalny Ołtarz z Pergamonu, od którego muzeum wzięło swoją nazwę.

Dzisiaj zbiory podzielone są na trzy części: Kolekcja Klasycznej Sztuki Starożytnej (Antikensammlung), Muzeum Bliskiego Wschodu (Vorderasiatisches Museum) i Muzeum Sztuki Islamu (Museum für Islamische Kunst).

Co koniecznie trzeba zobaczyć w Muzeum Pergamonu

Ołtarz Pergamonu (Pergamonaltar) – monumentalne dzieło hellenistycznej architektury, wzniesione w Pergamonie w II w. p.n.e. z polecenia Eumenisa II dla uczczenia zwycięskiej bitwy nad Galatami (plemiona pochodzenia celtyckiego osiadłe w Małej Azji). Ołtarz, poświęcony Zeusowi i Atenie, stanowił wolno stojącą budowlę (nie w świątyni) i miał wymiary 36 x 34 metry. Długość zewnętrznego, tzw. Wielkiego Fryzu, przedstawiającego walkę bogów z gigantami, wynosiła 120 metrów. Wewnętrzny fryz, o wymiarach 79 metrów, otaczający właściwy ołtarz przedstawia dzieje Telefosa, syna Heraklesa, uważanego za mitycznego założyciela Pergamonu (obecnie Bergama w Turcji). Warto spojrzeć na makiety ustawione po obu stronach monumentalnych schodów, przedstawiające model starożytnego Pergamonu (akropolu) oraz samego ołtarza.
Brama Targowa z Miletu (Markttor von Milet) – wzniesiona w II w n.e. w mieście Azji Mniejszej, Milecie, prawdopodobnie z okazji wizyty cesarza Hadriana w 129 r. Łączy w sobie greckie i rzymskie elementy architektoniczne, możliwe, że niegdyś ozdobiona była licznymi rzeźbami. Zniszczona w średniowieczu podczas trzęsienia ziemi. Fragmenty bramy odkryto podczas prac wykopaliskowych, prowadzonych przez Thomasa Wieganda w latach 1899-1903.
Brama Ischtar i droga procesyjna Babilonu (Ischtar-Tor/Prozessionsstraße von Babylon) – główna atrakcja i najbardziej wizualny obiekt Muzeum Bliskiego Wschodu. Brama poświęcona została bogini Isztar, w mitologii mezopotamskiej bogini wojny i miłości. Wzniesiona na przełomie VII i VI w p.n.e. za panowania króla Nabuchodonozora II, stanowiła początek drogi do świątyni Marduka, bóstwa opiekującego się miastem. Uwagę zwracają dekoracyjne, glazurowane, niebieskie cegły pośród których umieszczono wypukłe wyobrażenia zwierząt (w liczbie 575), symbolizujące bóstwa: lwy (Isztar), węże-smoki (Marduk) i byki (Adad, bóg burzy, deszczu, piorunów).
Fasada pałacu Mschatta (Mschatta-Fassade) – liczący sobie 33 metry długości fragment pałacu Mschatta był podarunkiem od sułtana osmańskiego Abdülhamida II dla cesarza Niemiec, Wilhelma II. Pochodzi on z nigdy nie ukończonego pustynnego pałacu, wznoszonego w VIII w. za panowania kalifa al-Wailda II w Jordanii. Nazwę Mschatta, oznaczającą dosłownie „zimowy obóz” przyjęli beduini, właściwe określenie się nie zachowało. Niedokończona budowla uległa później zniszczeniu podczas trzęsienia ziemi. Fasada jest bogato zdobiona reliefami przedstawiającymi motywy roślinne (liście akantu) oraz zwierzęce (woły, lwy), jak również stworzenia z mitologii (centaury, gryfy).
Pokój z Aleppo (Aleppo Zimmer) – będący również częścią Muzeum Sztuki Islamskiej to drewniana, bogato zdobiona boazeria pokoju przyjęć domu kupieckiego w Aleppo z początku XVII w. Boazeria ma 2,5 metra wysokości i 35 metrów długości. W panelach ukryte jest 14 drzwiczek prowadzących niegdyś do innych pomieszczeń lub schowków. Malowidła zawierają zarówno chrześcijańskie, jak i islamskie motywy, psalmy, przysłowia i wiersze.

Muzeum Pergamonu (Pergamonmuseum)

Tematyka: architektura, sztuka starożytna, islam
Adres: Am Kupfergraben 5, 10178 Berlin
Wejście: James-Simon-Galerie, Bodestraße, 10178 Berlin
Telefon: +49 30 266424242 (pn.-pt. 9.00-16.00)
Www: www.smb.museum
Godziny otwarcia: aktualnie zamknięte z powodu remontu

Dojazd:

Zobacz położenie Muzeum Pergamonu na mapie Google

To może Cię również zainteresować

Oficjalna prezentacja Muzeum Pergamonu na kanale YouTube Państwowych Muzeów w Berlinie (2011)

Artykuł Muzeum Pergamonu. Klasyk pośród berlińskich muzeów pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.

Niemieckie Muzeum Historyczne w Berlinie

Joanna Maria Czupryna — Fri, 20 Jan 2017 04:57:29 +0000

Niemieckie Muzeum Historyczne w Berlinie

Niemieckie Muzeum Historyczne zostało założone w 1987 roku z inicjatywy ówczesnego kanclerza Niemiec, Helmutha Kohla. Okazją były obchody 750-lecia Berlina. Nowa siedziba miała powstać w rejonie dzisiejszej Dzielnicy Rządowej, ale po wydarzeniach w latach 1989-1991 koncepcja uległa zmianie. Historyczne zbiory, pochodzące z obu państw niemieckich miały się znaleźć w budynku dawnej Zbrojowni przy Alei pod Lipami, gdzie dotychczas znajdowało się Muzeum Historii Niemiec (NRD).

Po gruntownym remoncie, przebudowie oraz wzniesieniu nowego pawilonu dla wystaw czasowych, stałe ekspozycje udostępniono w 2006 roku. „Historia Niemiec od średniowiecza do upadku muru” obejmuje 8 tys. eksponatów, a jest to tylko niewielka część ogólnych zasobów muzeum, będącym spadkobiercą zbiorów Zbrojowni, Pruskiego Muzeum Armii i wspomnianego Muzeum Historii Niemiec. Wystawa zajmuje dwa poziomy i podzielona jest na dziewięć okresów historycznych. Ze względu na bogate zbiory regularnie organizowane są trzy lub cztery wystawy czasowe jednocześnie.

Remont w DHM do 2025. Co można zwiedzać i oglądać?

Główny budynek muzeum, czyli historyczny gmach Zbrojowni pozostanie zamknięty co najmniej do 2025 roku. Tutaj dowiesz się więcej o jego powstaniu i historii. Pawilon wystaw czasowych pozostaje otwarty. Znajduje się on za historycznym gmachem. Spacerując po Alei Pod Lipami, warto pod niego wykręcić, gdyż jest to nowoczesna budowla amerykańskiego architekta chińskiego pochodzenia, I. M. Pei’a (1917-2019).

wystawy, jakie obecnie odbywają się w DHM (Pei-Bau)

„Roads not Taken. Oder: Es hätte es auch anders kommen können” (Nie wybrane drogi. To mogło się również inaczej potoczyć) – alternatywna wystawa dotycząca niemieckiej historii i jej punktów zwrotnych (9 grudnia 2022 – 24 listopada 2024)

Niemieckie Muzeum Historyczne (Deutsches Historisches Museum)

Tematyka: historia Niemiec
Adres: Unter den Linden 2, 10117 Berlin
Telefon: +49 30 20304444
Www:www.dhm.de
Godziny otwarcia: tylko Bau-Pei, pt-śr. 10.00-18.00, czw. 10.00-20.00
Bilety wstępu: wystawy czasowe 7€ (3,5€), do 18 lat bezpłatnie
Audio-przewodniki po polsku: nie, inne w zależności od wystawy po niemiecku i/lub angielsku, 3€

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? Wystawa stała: ok. 1,5-2 godzin (zamknięta do 2025 roku). W zależności od wystaw czasowych 1-2 godziny.
Garderoba i bagaż: w głównym holu znajduje się garderoba, gdzie można zostawić plecaki i torby. Garderoba jest bezpłatna. Osobna garderoba jest również w pawilonie dla wystaw tymczasowych.
Toalety: w głównym budynku znajdują się na parterze (nie trzeba mieć biletu, by z nich skorzystać), oraz na terenie muzeum i w nowym pawilonie.
Gastronomia, sklepy: na terenie muzeum działa kawiarnia kompanii „Kofler & Kompanie” (latem z dużym ogródkiem na zewnątrz). Księgarnia i muzealny sklep oferują szeroki asortyment artykułów, głównie publikacje Niemieckiego Muzeum Historycznego , katalogi, plakaty, książki, płyty, pocztówki, magazyny, repliki eksponatów historycznych. Druga placówka znajduje się na terenie pawilonu wystaw tymczasowych.
Fotografowanie: w muzeum (na wystawach) obowiązuje zakaz fotografowania. Zdjęcia większości eksponatów są udostępnione na stronie internetowej muzeum.
Wstęp ulgowy i bezpłatny: wstęp bezpłatny jest dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, wstęp ulgowy jest dla uczniów i studentów powyżej 18 roku życia za okazaniem legitymacji.
Święta kościelne i państwowe: muzeum jest zamknięte 24 grudnia.
Wystawy czasowe: wystawy czasowe są organizowane regularnie, często kilka naraz. Specjalnie dla nich został wzniesiony nowy pawilon, zaprojektowany przez Amerykanina chińskiego pochodzenia, Ieoh Ming Pei. Wejście od ulicy Hinter dem Gießhaus 3. Z informacjami i kalendarzem wystaw można się zapoznać na tej stronie.
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? (1) W Niemieckim Muzeum Historycznym obowiązuje berlińska karta rabatowa Welcome Card (zniżka 25%). (2) W każdą pierwszą niedzielę miesiąca wstęp do muzeum jest bezpłatny dla wszystkich (więcej informacji). Kolejny sposób to (3) zakup 3-dniowej karty muzealnej, Museum Pass Berlin (można ją nabyć w kasie muzeum). (4) Planując wizytę warto sprawdzać aktualne informacje na stronie, gdyż kilka razy w roku wstęp jest bezpłatny również na wystawy czasowe (podczas świąt państwowych i rocznic). Zwykle informuję o nich na stronie FB Przewodnik po Berlinie na Weekend. Warto śledzić.

Dojazd:

U-Bahn: U5 (Museumsinsel)
Tramwaj: M1, 12 (Am Kupfergraben)
Autobus: 100, 300 (Lustgarten)

Zobacz położenie Niemieckiego Muzeum Historycznego (gmach Pei) na mapie Google

Artykuł Niemieckie Muzeum Historyczne w Berlinie pochodzi z serwisu Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy.