Festyn Kwitnących Wiśni w Ogrodach Świata

Ogrody Świata (Gärten der Welt) w Berlinie to według mnie idealna atrakcja dla tych, którzy już za sobą mają zabytkową klasykę w śródmieściu i szukają „czegoś mniej znanego”.  Możliwe też, że nie wszystkich interesują stare mury czy muzea i ponad nie przedkładają aktywny wypoczynek na łonie natury. Tak się da w Berlinie i to w wielu miejscach.  Ogrody Świata są jednym z nich. Wiem, bo mieszkając w stolicy Niemiec, wielokrotnie do nich zaglądałam i to mimo płatnego biletu.

Jeśli przy ogrodach chcielibyście podkręcić to „coś innego”, polecam zawsze zajrzeć do kalendarza imprez na oficjalnej stronie Ogrodów. Ja również wymieniam najciekawsze wydarzenia na stronie FB „Przewodnik po Berlinie na weekend”.  I raczej mam tu na myśli kalendarz 'popandemiczny’ niż obecny. Oczywiście drzewa, krzewy czy kwiaty rozkwitają jak co roku, a Ogrody są obecnie otwarte dla odwiedzających. Ale nie ma podawanych terminów rozkwitu różnych gatunków kwiatów (pewnie by uniknąć tłumów) i brak jest imprez towarzyszących.

Mając nadzieję, że w przyszłym roku (2022) to się zmieni, chciałabym wrócić wspomnieniami do jednej z najbardziej widowiskowych imprez w Ogrodach, to jest Festynu Kwitnących Wiśni (Kirschblütenfest). Odbywa się ona przez jeden weekend w roku, zazwyczaj w kwietniu i poza fantastyczną scenerią obsypanych na biało i różowo drzew, jest to dobra okazja do poznania kultury Japonii, Korei i Chin.

Hanami i sakura

Hanami to w Japonii tradycja podziwiania i cieszenia się kwitnącymi kwiatami. Sakura oznacza drzewo i kwiat wiśni. Okres kwitnienia tych drzew jest bardzo wyczekiwany przez mieszkańców Japonii. Sporządzane są specjalne prognozy z datami przejścia „frontu kwitnienia”, organizowane liczne festiwale, a mieszkańcy Kraju Kwitnącej Wiśni chętnie wybierają się na pikniki pod białymi i różowymi drzewami.

Sakura stała się w pewnym sensie symbolem w polityce dyplomatycznej Japonii. Kwitnące alejki czy gaje na całym świecie nierzadko są prezentem od Japończyków. Podobnie jest z miejscami upamiętniającymi tragedię wybuchu bomb atomowych w Hiroshimie i Nagasaki.

Ogrody Świata w Berlinie

Zarówno Tokio, Seul jak i Pekin są miastami partnerskimi Berlina. Dlatego też w ramach współpracy, jako jedne z pierwszych, powstały ogrody zaprojektowane przez specjalistów z Krajów Dalekiego Wschodu. W 2000 roku otworzono Ogród Chiński (do dzisiaj jest to największy tego typu w Europie), a w 2003 Ogród Japoński. Pod koniec marca 2021 roku Ogród Koreański obchodził 15. lecie swojego istnienia.

To właśnie w tych dwóch ostatnich podziwiać można niezwykły, kwitnący spektakl natury z tradycyjną architekturą w tle. Polecam, by wybrać się do Ogrodów właśnie w tym czasie. Kalendarz wydarzeń znajdziecie na oficjalnej stronie Ogrodów, www.gaertenderwelt.de

Festyn Kwitnących Wiśni

Choć samo kwitnienie trwa do kilkunastu dni, większość wydarzeń skupia się podczas jednego weekendu. Co roku  dokładną datę ustala się na podstawie prognoz meteorologicznych. Zazwyczaj przypada ona na pierwszą połowę kwietnia.

Ceremonie parzenia herbaty, pokazy narodowych sportów, gra na tradycyjnych instrumentach to tylko niektóre ze stałych punktów programu. Popularnością cieszy się też konkurs na najlepszy cosplay, co zresztą widać, jeśli pospaceruje się w te dni po ogrodach.

Podczas takich imprez Ogrody Świata cieszą się wielką popularnością. Warto pamiętać, że wejść na teren zieleńca jest kilka, a bilety można kupić przez internet lub w automatach. Oczywiście mówimy tu o czasach niepandemicznych. Teraz tłoku też nie ma (kwiecień 2021), ale imprezy są w większości odwołane.

Na tej stronie przedstawiłam Ogrody w całości (jeszcze przez moment w edycji). Jeśli ktoś był w nich przed 2017 rokiem, może zainteresują go nowości, jakie pozostawiła po sobie Międzynarodowa Wystawa Ogrodnicza IGA 2017 w Berlinie. Stolica Niemiec zyskała bowiem prawdziwą kolejkę linową (prawdopodobnie nie na zawsze) oraz nowe gabinety ogrodowe, zaprojektowane przez specjalistów z 9 krajów.

Tak było podczas Festynu Kwitnących Wiśni w 2015 roku, po południu w sobotę.

I na koniec, nie mogłam się powstrzymać…

Festyn Kwitnących Wiśni / Kirschblütenfest 2019

Więcej o Ogrodach Świata napisałam tutaj

Okolice Berlina

Berlin, Berlin… Wieża telewizyjna, gmach Reichstagu, Brama Brandenburska, Plac Poczdamski, muzea słynące ze starożytnych kolekcji, wreszcie mur berliński – wszystko to można odwiedzić, obejrzeć w ciągu kilku dni. Względnie, po kilku jednodniowych pobytach w stolicy Niemiec.

Niewątpliwie turystom pomagają w tym dobre połączenia komunikacyjne metrem (U-Bahn) i kolejką miejską (S-Bahn), klarowne rozkłady jazdy oraz korzystny system opłat za bilety. I o ile metrem zakończymy nasze podróże w granicach administracyjnych miasta, to S-Bahnem można już dojechać do sąsiednich miejscowości. A tam czeka na nas jeszcze więcej zabytków, krajobrazów, ciekawostek i historii.

Okolice Berlina kryją wiele niespodzianek. Oto pięć propozycji, dokąd można udać się ze stolicy na jednodniową wycieczkę, korzystając z połączeń kolejki miejskiej. Są one łatwe do rozeznania, bo wystarczy wsiąść do odpowiedniego S-Bahnu i wysiąść na ostatniej lub przedostatniej stacji pożądanego kierunku. Warto pamiętać, by mieć przy sobie ważny bilet na strefę ABC, gdyż każdy z celów leży już poza granicami Berlina.

1. Poczdam

Tej miejscowości specjalnie przedstawiać nie trzeba. To dawna rezydencja pruskich królów i niemieckich cesarzy, a dzisiaj stolica Brandenburgii z landtagiem urzędującym w odbudowanym pałacu miejskim. Zwiedzanie trzech kompleksów pałacowo-parkowych, wśród nich słynnego Sanssouci, zajmą nam znacznie więcej niż jeden dzień. Dokładając do tego odbudowaną starówkę, zachowaną Dzielnicę Holenderską, trzy bramy miejskie czy zabytkowy Park Nauki im. Alberta Einsteina, to jest gdzie chodzić i co zwiedzać.

Konferencja Poczdamska

Mało tego. Tutaj, po zakończonej drugiej wojnie światowej rozgrywała się wielka historia. I nie chodzi tylko o Dworek Cecilienhof, gdzie miały miejsce obrady polityków, ale o całą dzielnicę Neubabelsberg. Tam właśnie zakwaterowane były delegacje, odbywały się bankiety, rausze, toczyły zakulisowe rozmowy. Wille zajmowane przez Trumana, Churchilla czy Stalina stoją do dzisiaj i można je oglądać z zewnątrz.

Filmowo i zielono

Poczdam to również kolebka niemieckiej kinematografii z najstarszym, działającym studiem filmowym na świecie – Babelsberg (1911). Działa przy nim miasteczko filmowe z wieloma atrakcjami, pokazami kaskaderskimi, itp.

Trzy czwarte powierzchni miasta zajmują parki, lasy, rzeki, kanały i jeziora. Bardzo dobrym pomysłem w Poczdamie jest wycieczka statkiem, np. szlakiem królewskich rezydencji lub do mostu wymiany szpiegów w Glienicke. Można wykorzystać również wodne taksówki, które szybciej niż autobus i tramwaj dowiozą nas do wybranego celu.

Dojazd

Dojazd kolejką S7 do końcowej stacji Potsdam Hauptbahnhof. Z dworca głównego w Berlinie (Berlin Hauptbahnhof) to około 40 minut jazdy. A tutaj mój wpis na stronie Viator Polonicus „Na co poświęcić jeden dzień w Poczdamie”.

2. Oranienburg

Oranienburg położony jest na północ od Berlina. Miejscowość ta znajdzie uznanie u tych, którzy nie lubią mieć dużego wyboru pałaców (jak w Poczdamie), zwiedzają bez pośpiechu lub nie muszą nic zwiedzać, a chcą po prostu pospacerować po pięknym, urozmaiconym ogrodzie.

Barokowy pałac, park będący pozostałością po wystawie ogrodniczej w 2009 roku, megaciekawy architektonicznie kościół (!), Hawela i parę starych domów – może nie jest tego dużo, ale z kawą, lodami czy obiadem, wizytą w centrum informacji turystycznej, czy nawet zwiedzaniem pałacu (niestety historycznych sal czy wyposażenia nie ma w nim zbyt wiele) zajmie cały dzień.

Smutne pamiątki z historii

Do Oranienburga jeździ bardzo dużo zagranicznych turystów również z innego powodu. W północnej części miasta znajduje się bowiem miejsce pamięci – pozostałości po obozie koncentracyjnym Sachsenhausen, działającym w latach 1936-1945.

Osobiście nie łączyłabym obu rzeczy w jednej wycieczce. Do pałacu, ogrodów i czegoś, co kiedyś było starym miastem (Oranienburg został bardzo zniszczony w czasie wojny) jest około 15 minut pieszo z dworca. Do miejsca pamięci nieco ponad pół godziny, ale w przeciwnym kierunku. Można też wysiąść na stacji kolejowej Sachsenhausen (Nordbh), ale wtedy należy wybrać z Berlina połączenie koleją regionalną, gdyż S-Bahn dojeżdża jedynie do centrum Oranienburga. Teren obozu jest dosyć rozległy, z licznymi pomnikami, wystawami, pozostałościami, w których urządzono ekspozycje. Po dłuższym chodzeniu, przypuszczam, że mało komu będzie chciało się jeszcze ruszyć w miasto.

Wstępy

Miejsce Pamięci Sachsenhausen – wstęp bezpłatny
Pałac Oranienburg – 6 euro
Park przy pałacu – 3 euro

Dojazd

Ze stacji Berlin Friedrichstraße (podziemne perony) należy wsiąść w S1. Podróż do Oranienburga (stacja końcowa) trwa 45 minut.

3. Bernau bei Berlin

Wydaje mi się, że ta miejscowość nie jest doceniana, jak na to zasługuje, mimo że leży w zasięgu kolejki miejskiej z Berlina. Porównywać ją z bawarskim Rothenburgiem (miasteczko o średniowiecznej architekturze), jak sugerują niektóre przewodniki, to może trochę przesada, ale klimatu średniowiecza na pewno tu więcej niż w samym Berlinie. Imponujące są wysokie ceglane mury, kilka wież i Dom Kata (Henkerhaus). Jest zachowany średniowieczny układ ulic, ale dominuje socjalistyczna zabudowa. Nie ma co więcej wymagać w zniszczonej wojną i enerdowskim planowaniem Brandenburgii.

Piwo z Bernau

Miasteczko, jak na okolice Berlina, ma klimat. Jest do ogarnięcia w kilka godzin, łącznie z kościołem, muzeum regionalnym z pokaźnym zbiorem narzędzi tortur oraz wystawą sztuki współczesnej. Deptak (Bürgermeisterstraße) i rynek to przyjemne miejsca na kawę, piwo czy obiad i to po równie przyjemnych cenach. Wspominając o piwie, Bernau było niegdyś browarniczym gigantem, gdzie niemal w co drugim domu warzono piwo. Z trunkiem tym związana jest nawet legenda powstania osady, pochodzącej z tego samego okresu co Berlin. Będąc w Bernau trzeba koniecznie spróbować ciemnego piwa.

Czarownice i Festyn Husytów

Miasto ma kilka osobliwości. Jedną z nich jest pomnik poświęcony czarownicom (i mężczyznom parającym się czarną magią), którzy zginęli na fali prześladowań w XVI i XVII wieku. Nieco bardziej chlubny rozdział z historii przypomina o odparciu wojsk husyckich w XV wieku, podczas gdy wiele okolicznych miast uległo grabieży lub spaleniu. Na pamiątkę tego wydarzenia, co roku w czerwcu odbywa się festyn miejski z improwizowanym atakiem na mury miejskie i barwnym, historycznym pochodem [12-14 czerwca 2020]. Przypomina się wówczas też o nieszczęśliwej postaci proboszcza z Bernau, który na początku XIV wieku został zamordowany przez niezadowolonych mieszkańców w Berlinie, ale… naprawdę dużo by można o Bernau opowiadać.

Dojazd

Do miasta można dojechać kolejką miejską S2. Z dworca kolejowego Friedrichstraße (podziemne perony) zajmie to około 50 minut. Stacja S Bernau jest ostatnią na trasie. Główne cele na starym mieście są w zasięgu kilkunastu minut spacerem.

4. Strausberg

Położony na północny wschód od Berlina Strausberg niewątpliwie przyciągnie uwagę miłośników techniki, lotnictwa, promów i tramwajów.

Miejscowość równie wiekowa jak sama stolica, ma zachowany średniowieczny kościół, fragmenty murów obronnych z wykuszami i sporo mieszkalnej zabudowy sprzed wojny. Hasłem marketingowym Strausberga jest jednak „zielone miasto nad jeziorem” i faktycznie więcej tu liści niż starej cegły.

Unikatowa linia promowa

Dlatego okolice na pewno spodobają się tym, którzy mają ochotę na dłuższy spacer brzegiem jeziora Straussee. Nie trzeba obchodzić go jednak całego (9 km), gdyż mniej więcej w połowie przecina go unikalna na skalę europejską linia promowa (F39). Obsługiwana jest przez elektryczny prom linowy z zasilaniem z kabla rozciągniętego ponad wodą. Przeprawa na drugi brzeg trwa około 7 minut. Do miasta można wrócić tą samą drogą lub spacerową trasą wzdłuż północnych brzegów (ok. 4 km).

Tramwaj w Strausbergu

Inną techniczną osobliwością jest ’strausberski’ tramwaj, któremu początki dała lokalna linia kolejowa z 1893 roku. W weekendy na torach można zobaczyć jedyny egzemplarz pojazdu Tatra T6C5 na świecie. Jest to wyprodukowany w 1998 roku w Czechach prototyp dla Nowego Orleanu, jednak władze miasta zwróciły go do producenta. Potem trafił do podberlińskiej miejscowości i wozi pasażerów do dzisiaj.

Wojskowa historia

Wpływ na historię miasta miały również militarne zapędy przywódców państwowych. Można tutaj wspomnieć pruskiego króla, Fryderyka Wilhelma I, który w XVIII w. z wielu brandenburskich miejscowości uczynił garnizony. W latach 30. ubiegłego wieku wzniesiono ogromny kompleks koszarów, który stoi do dzisiaj i jest częściowo zajmowany przez Bundeswehrę. W czasach enerdowskich znajdowała się tutaj główna siedziba Ministerstwa Obrony Narodowej. Obok jest czynne lotnisko z niewielkim muzeum, przedstawiającym historię obiektu.

Wstępy

Muzeum Miejskie (Stadtmuseum) – 2€
Prom w jedną stronę – 1,5€
Muzeum przy Lotnisku (Flugplatzmuseum) – bezpłatnie (dobrowolny datek)

Dojazd

Do Strausberga można dojechać kolejką miejską S5. By dotrzeć na stare miasto i prom najlepiej wysiąść na stacji Strausberg Stadt. Koszary, lotnisko i muzeum znajdują się niedaleko ostatniej stacji, Strausberg Nord. Z dworca głównego w Berlinie (Berlin Hauptbahnhof) to około godzina drogi.

5. Königs Wusterhausen

Königs Wusterhausen to niewielka, ale bardzo idylliczna miejscowość, położona na południowy wschód od Berlina. To jedno z takich miejsc, gdzie nie trzeba daleko jechać od centrum metropolii, by wypożyczyć sobie kajak, łódkę i popływać po kanale Notte lub okolicznych jeziorach. Przy tym nie jest się ciągle narażonym na bliski kontakt z wycieczkowcami czy promami. A wypożyczalnia (i kanał) znajduje się w samym centrum miejscowości.

Pałac „króla żołnierza”

Wysiadając na końcowej stacji kolejki miejskiej, warto zajrzeć do informacji turystycznej, która usytuowana jest w budynku dworca. Stąd już tylko kilka kroków do pałacu Königs Wusterhausen, który jest jednym z nielicznych przykładów architektury renesansowej w Brandenburgii. Skromnej, ale zawsze…

Pałac był ulubioną rezydencją pruskiego króla, Fryderyka Wilhelma I. Znanego był on z braku rozrzutności charakterystycznej dla władców jego epoki. Obiekt nie był później specjalnie przebudowywany czy upiększany, stąd może sprawiać skromne wrażenie. Zwiedzanie odbywa się tylko z przewodnikiem, którego opowieści skupiają się na tematyce myśliwskiej, zwyczajach króla i jego ulubionych zajęciach.

Powrót do przeszłości

Tuż przy pałacu znajduje się regionalne muzeum. Za niewygórowaną opłatą można obejrzeć wystawy prezentujące faunę regionu, trochę znalezisk geologicznych i historię okolicy – taki standard. Jeśli jednak nie zdecydowaliśmy się na zwiedzanie pałacu, warto zajrzeć do środka, by zobaczyć izby mieszkalne, łazienkę, kuchnię czy szkołę wiejską z początku XX wieku (1920).

Kolebka niemieckiego radia

Königs Wusterhausen znany jest jeszcze z jednej historycznej okoliczności i to o ponadregionalnym zasięgu. Jadąc autostradą A10 w kierunku Berlina, w okolicy centrum handlowego w Wildau, trudno jest przeoczyć wysoki maszt radiowy. Pod nim znajduje się stacja, którą śmiało można uznać za kolebkę radia w Niemczech. Wybudowana jako punkt telegraficzny w 1911 roku, została rozbudowana w czasie pierwszej wojny światowej. W Boże Narodzenie 1920 roku pracownicy poczty wykonali koncert na żywo z prowadzeniem słownym, który uchodzi za pierwszą audycję radiową dla cywilów. Niestety odebrali go głównie słuchacze z zagranicy, gdyż w Niemczech nasłuchiwanie radia było zabronione. Budynek, w którym miało to miejsce istnieje do dzisiaj i funkcjonuje jako muzeum.

Przy stacji radiowej znajduje się dawna wieża ciśnień, przekształcona na punkt widokowy i kawiarnię – bardzo przyjemne miejsce na zakończenie zwiedzania.

Wstępy

Pałac Königs Wusterhausen – 6 euro
Muzeum Regionalne (Dahmelandmuseum) – 2 euro
Muzeum Radia (Sender- und Funktechnikmusem) – 5 euro

Dojazd

Do Königs Wusterhausen dojedziemy S-Bahnem S46. Jest to linia, która startuje na Westend i objeżdża południową część Ringu. Jadąc S-Bahnem z dworca głównego (Berlin Hauptbahnhof) należy przesiąść się na wspomnianą linię na stacji Baumschulenweg. Całość zajmie około 55 minut. Ze stacji do pałacu i muzeum jest 10 minut drogi. Do miasteczka radiowego kolejny kwadrans.

Pałac Charlottenburg. W królewskim stylu

Pałac Charlottenburg to wiernie odbudowana dawna rezydencja Hohenzollernów, wzniesiona pod koniec XVII wieku, ale zniszczona w czasie wojny. Wybierasz się do Berlina pierwszy raz? Koniecznie zobacz pałac z zewnątrz i zaplanuj spacer po ogrodach. Nie zajmie Ci to więcej niż godzinę. Jeśli chcesz zwiedzić wnętrza, ułatwi Ci to multimedialny przewodnik w języku polskim w cenie biletu. Dowiesz się z niego sporo o stylu życia i upodobaniach członków rodziny królewskiej.

Spośród dawnych rezydencji Hohenzollernów Charlottenburg jest największym muzealnym pałacem w Berlinie. Być może w śródmieściu rzucił Ci się już w oczy nowo odbudowany zamek miejski (Berliner Schloss). Wiedz jednak, że to tylko rekonstrukcja jego zewnętrznych fasad. Pomieszczenia w środku mają współczesny układ, dopasowany pod muzea, liczne wystawy i sale użytkowe. Nie ma tam komnat o historycznym wyglądzie, dlatego po „pruski blask i splendor” turyści nadal udają się do Charlottenburga lub Poczdamu.

Pałac Charlottenburg podlega Fundacji Pruskie Pałace i Ogrody Berlin-Brandenburgia. Będę używać tu skrótu SPSG od niemieckiej nazwy Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg. Do  zwiedzania jest kilka obiektów, które tworzą kompleks pałacowo-parkowy. Są to Stary Pałac, Nowe Skrzydło, Nowy Pawilon (nazywany dawniej Pawilonem Schinkla), Belweder (obecnie zamknięty do odwołania) i Mauzoleum.

Od książecej rezydencji do królewskiego pałacu

Historia pałacu zaczyna się od skromnej, dwukondygnacyjnej budowli, wzniesionej dla żony księcia elektora Fryderyka III, Zofii Charlotty (1668-1705). Latem chętnie korzystała ona ze swojej prywatnej rezydencji, gromadząc wokół siebie literatów, muzyków, filozofów i ludzi nauki. Zaprojektowany przez Johanna Arnolda Nehringa pałacyk nosił nazwę Lietzenburg od pobliskiej wsi Lietzen. Jeszcze przed  ukończeniem rezydencji, księciu Fryderykowi udało się podnieść swój status. W styczniu 1701 roku koronował siebie i żonę na króla i królową w Prusach. To wydarzenie przyczyniło się do dalszej rozbudowy pałacu.

Po niespodziewanej śmierci królowej w 1705 roku, rezydencję przemianowano na Charlottenburg, a okolicznym zabudowaniom nadano prawa miejskie. Z tego prywatnego i położonego raczej na uboczu pałacu król uczynił oficjalną rezydencję, nadając wnętrzom i fasadom odpowiedni splendor. Wówczas to powstały między innymi Gabinet Porcelany, kaplica oraz rozpoczęto montaż słynnej Komnaty Bursztynowej (tak, o tej zaginionej mowa). Dziedziniec obejmowały dwa skrzydła i reprezentacyjne ogrodzenie, a dotychczasowy płaski dach ozdobiła wieża z kopułą.

Wykorzystywany tylko okazjonalnie

Dla kolejnego władcy, Fryderyka Wilhelma I, pałace i kosztowności znaczyły niewiele. Król nie miał ochoty wydawać pieniędzy na puste rezydencje lub ich rozbudowę. Panele i wyposażenie Komnaty Bursztynowej zostały spakowane w skrzynie i wysłane jako prezent do cara Rosji, Piotra Wielkiego. Z reprezentacyjnych pomieszczeń korzystano tylko okazjonalnie podczas rodzinnych uroczystości.

Pałacem Charlottenburg na nowo zainteresował się syn „króla-żołnierza”, Fryderyk II, który w 1740 roku wstąpił na tron. Choć nigdy nie poznał swojej babki, była mu bliska duchowo poprzez te same zainteresowania i upodobania do spotkań z ludźmi sztuki, nauki i literatury. Zarządził zatem rozbudowę pałacu o tak zwane Nowe Skrzydło, które stanowiło pendant do wzniesionej wcześniej oranżerii. Jednak po ukończeniu Sanssouci w Poczdamie, władca wolał spędzać więcej czasu tam, a Charlottenburg znów stał się miejscem okazjonalnych, rodzinnych spotkań.

Nowe budowle w okolicy

Przez kolejne dziesięciolecia wnętrza pałacu Charlottenburg ulegały przebudowie i zmieniały wystrój w zależności od gustu i potrzeb aktualnych lokatorów. Fryderyk Wilhelm II polecił wznieść teatr oraz wolno stojący belweder.

Dla zmarłej w 1810 roku królowej Luizy (1776-1810) zbudowano mauzoleum, w którym pochowany został również jej mąż, Fryderyk Wilhelm III (1770-1840) oraz pierwszy cesarz Niemiec Wilhelm I (1797-1888) i jego żona Augusta.

Zwracający uwagę klasycystyczny pawilon w stylu śródziemnomorskich willi to dzieło Karola Fryderyka Schinkla. W zamierzeniu miało to być mieszkanie dla Fryderyka Wilhelma III i jego drugiej żony, księżnej legnickiej, Augusty von Harrach. Para jednak nigdy nie zamieszkała tam razem.

Pałac obecnie

Po zakończeniu panowania Hohenzollernów pałac ostatecznie przeszedł w 1926 roku na własność państwa. 10 lat później został otwarty jako pałacowe muzeum. W czasie drugiej wojny światowej większą część wyposażenia zdołano zabezpieczyć. Niestety pomiędzy 1943 a 1945 rokiem liczne pożary spowodowane przez bomby zniszczyły budynek niemal do fundamentów. Do odbudowy przystąpiono w 1949 roku, starając się wiernie odtworzyć wnętrza na podstawie archiwalnych zdjęć.

Obecnie, kompleks pałacowo-parkowy Charlottenburg, należy do najchętniej odwiedzanych zabytków w Berlinie. Dawna oranżeria jest miejscem regularnych koncertów, a w dworskim teatrze znajduje się muzeum poświęcone twórczości berlińskiej artystki Käthe Kollwitz.

Ciekawostka

„Pretensje” Hohenzollernów do brytyjskiego tronu. W 1701 roku został ustanowiony „Act of Settlement” (Ustawa o Następstwie Tronu), który przeniósł prawa sukcesji tronu angielskiego na dynastię hanowerską. Stanowią ją potomkowie księżniczki Palatynu  – Zofii Doroty Wittelsbach (1630-1714), matki Zofii Charlotty (Sophie Charlotte), której pałac Charlottenburg i cała dzielnica zawdzięcza swoją nazwę. Dzięki poślubieniu przez Fryderyka I hanowerskiej księżniczki w 1684 roku, Hohenzollernowie zyskali prawa do brytyjskiego tronu, które obowiązują do dzisiaj. Jakkolwiek obecna „głowa rodziny”, Jerzy Fryderyk (ur. 1976) w kolejce potencjalnych kandydatów mieści się gdzieś pod koniec drugiej setki.

Pałac Charlottenburg (Schloss Charlottenburg)

Tematyka: pałace, barok, ogrody, Hohenzollernowie
Adres: Spandauer Damm 10-22, 14059 Berlin
Telefon: +49 331 9694200
Www: www.spsg.de

GODZINY OTWARCIA 2024

Stary Pałac: wt.-nd., 10.00-17.30 (IV-X), 10.00-16.30 (XI-III)
Nowe Skrzydło: wt.-nd., 10.00-17.30 (IV-X), 10.00-16.30 (XI-III)
Nowy Pawilon: wt.-nd., 13.00-17.00 (IV-X), 13.00-15.30 (XI-III)
Belweder: aktualnie zamknięty do odwołania (luty 2024)
Mauzoleum: wt.-nd., 10.00-17.30 (IV-X)

BILETU WSTĘPU 2024

Stary Pałac: 12€ (8€)
Nowe Skrzydło: 12€ (8€)
Nowy Pawilon: 4€ (3€)
Belweder: nd.
Mauzoleum: 3€ (2€)

Informacje praktyczne

Ile czasu przeznaczyć na zwiedzanie? By zobaczyć wszystkie obiekty wewnątrz należy przeznaczyć przynajmniej kilka godzin. Stary Pałac: 1,5h, Nowe Skrzydło: 1h, Nowy Pawilon: 30 min, Belweder: 45 min, Mauzoleum: 20 min, spacer po ogrodach: do 1h.
Garderoba i bagaż: przy kasach w pałacu znajduje się bezpłatna garderoba i szafki, gdzie należy zostawić torby i plecaki.
Toalety: bezpłatne toalety są w głównym budynku pałacu oraz w Nowym Skrzydle. Na zewnątrz, w tak zwanej „Małej Oranżerii” toalety są odpłatne.
Gastronomia, sklepy: przy kasach znajduje się sklep z pamiątkami i literaturą. Restauracja znajduje się w budynku „Małej Oranżerii”.
Fotografowanie: w pałacu można fotografować bez lampy błyskowej i statywu. Tylko na użytek prywatny, bez praw do publikacji zdjęć. Opłata za fotografowanie wynosi 3€ (ważna cały dzień, również w innych obiektach SPSG).
Wstęp ulgowy i bezpłatny: ulgowy wstęp przysługuje uczniom i studentom za okazaniem ważnej legitymacji oraz seniorom powyżej 65 lat (za okazaniem dokumentu), dzieci poniżej ukończonego siódmego roku życia mają wstęp bezpłatny
Święta kościelne i państwowe: godziny otwarcia w święta wielkanocne, Boże Narodzenie, Nowy Rok i inne podane są na oficjalnej stronie SPSG.
Bilety kombi, karty muzealne itd. czyli jak uczynić zwiedzanie trochę tańszym? W ofercie jest (1) bilet jednodniowy „charlottenburg+”, który uprawnia do wejścia do pięciu obiektów na terenie parku Charlottenburg: Starego Pałacu, Nowego Skrzydła, Belwederu, Nowego Pawilonu i Mauzoleum (jeśli jakiś obiekt jest planowo zamknięty, to nie można go odwiedzić, a cena biletu nie ulega zmianie). Koszt: 19€ (14€). Jest to duża oszczędność w przypadku pojedynczo zakupywanych biletów. (2) Jeśli jesteś posiadaczem normalnego biletu do Muzeum Barberini w Poczdamie, to możesz zakupić bilet „charlottenburg+” po zniżkowej cenie. Obowiązuje to w dzień przed, w dzień właściwy lub dzień po wizycie w Muzeum Barberini. (3) Posiadacze karty Berlin WelcomeCard uzyskują dodatkowe 25% zniżki, na bilet „charlottenburg+”. (4) Dostępne są również bardzo opłacalne bilety rodzinne (2 dorosłych + do 4 dzieci do 18 roku życia) za 25€.

Uwaga: Muzeum Käthe Kollwitz w budynku dawnego teatru dworskiego jest osobnym podmiotem. Informacje o godzinach otwarcia oraz biletach wstępu podane są na oficjalnej stronie.

Dojazd

Bus: M45, 109 (Luisenplatz/Schloss Charlottenburg), 309 (Schloss Charlottenburg)
Wskazówka: autobus M45 rusza spod dworca Zoologischer Garten, na 309 można przesiąść się na stacji metra U2 Sophie-Charlotte-Platz
U-Bahn: U7 (Jungfernheide)
S-Bahn: S41, S42 (Jungfernheide)
Wskazówka: dla tych, którzy cenią sobie naturę i zwiedzanie bez pośpiechu poleca się zacząć spacer po parku Charlottenburg od strony stacji S+U Jungfernheide, ze stacji do pałacu jest około 15 minut spacerem

Zobacz położenie pałacu Charlottenburg na mapie.

Źródła:
Rudolf G. Scharmann, Schloss Charlottenburg, Stiftung Preussische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg, Potsdam 2006