Festyn Kwitnących Wiśni w Ogrodach Świata

Ogrody Świata (Gärten der Welt) w Berlinie to według mnie idealna atrakcja dla tych, którzy już za sobą mają zabytkową klasykę w śródmieściu i szukają „czegoś mniej znanego”.  Możliwe też, że nie wszystkich interesują stare mury czy muzea i ponad nie przedkładają aktywny wypoczynek na łonie natury. Tak się da w Berlinie i to w wielu miejscach.  Ogrody Świata są jednym z nich. Wiem, bo mieszkając w stolicy Niemiec, wielokrotnie do nich zaglądałam i to mimo płatnego biletu.

Jeśli przy ogrodach chcielibyście podkręcić to „coś innego”, polecam zawsze zajrzeć do kalendarza imprez na oficjalnej stronie Ogrodów. Ja również wymieniam najciekawsze wydarzenia na stronie FB „Przewodnik po Berlinie na weekend”.  I raczej mam tu na myśli kalendarz 'popandemiczny’ niż obecny. Oczywiście drzewa, krzewy czy kwiaty rozkwitają jak co roku, a Ogrody są obecnie otwarte dla odwiedzających. Ale nie ma podawanych terminów rozkwitu różnych gatunków kwiatów (pewnie by uniknąć tłumów) i brak jest imprez towarzyszących.

Mając nadzieję, że w przyszłym roku (2022) to się zmieni, chciałabym wrócić wspomnieniami do jednej z najbardziej widowiskowych imprez w Ogrodach, to jest Festynu Kwitnących Wiśni (Kirschblütenfest). Odbywa się ona przez jeden weekend w roku, zazwyczaj w kwietniu i poza fantastyczną scenerią obsypanych na biało i różowo drzew, jest to dobra okazja do poznania kultury Japonii, Korei i Chin.

Hanami i sakura

Hanami to w Japonii tradycja podziwiania i cieszenia się kwitnącymi kwiatami. Sakura oznacza drzewo i kwiat wiśni. Okres kwitnienia tych drzew jest bardzo wyczekiwany przez mieszkańców Japonii. Sporządzane są specjalne prognozy z datami przejścia „frontu kwitnienia”, organizowane liczne festiwale, a mieszkańcy Kraju Kwitnącej Wiśni chętnie wybierają się na pikniki pod białymi i różowymi drzewami.

Sakura stała się w pewnym sensie symbolem w polityce dyplomatycznej Japonii. Kwitnące alejki czy gaje na całym świecie nierzadko są prezentem od Japończyków. Podobnie jest z miejscami upamiętniającymi tragedię wybuchu bomb atomowych w Hiroshimie i Nagasaki.

Ogrody Świata w Berlinie

Zarówno Tokio, Seul jak i Pekin są miastami partnerskimi Berlina. Dlatego też w ramach współpracy, jako jedne z pierwszych, powstały ogrody zaprojektowane przez specjalistów z Krajów Dalekiego Wschodu. W 2000 roku otworzono Ogród Chiński (do dzisiaj jest to największy tego typu w Europie), a w 2003 Ogród Japoński. Pod koniec marca 2021 roku Ogród Koreański obchodził 15. lecie swojego istnienia.

To właśnie w tych dwóch ostatnich podziwiać można niezwykły, kwitnący spektakl natury z tradycyjną architekturą w tle. Polecam, by wybrać się do Ogrodów właśnie w tym czasie. Kalendarz wydarzeń znajdziecie na oficjalnej stronie Ogrodów, www.gaertenderwelt.de

Festyn Kwitnących Wiśni

Choć samo kwitnienie trwa do kilkunastu dni, większość wydarzeń skupia się podczas jednego weekendu. Co roku  dokładną datę ustala się na podstawie prognoz meteorologicznych. Zazwyczaj przypada ona na pierwszą połowę kwietnia.

Ceremonie parzenia herbaty, pokazy narodowych sportów, gra na tradycyjnych instrumentach to tylko niektóre ze stałych punktów programu. Popularnością cieszy się też konkurs na najlepszy cosplay, co zresztą widać, jeśli pospaceruje się w te dni po ogrodach.

Podczas takich imprez Ogrody Świata cieszą się wielką popularnością. Warto pamiętać, że wejść na teren zieleńca jest kilka, a bilety można kupić przez internet lub w automatach. Oczywiście mówimy tu o czasach niepandemicznych. Teraz tłoku też nie ma (kwiecień 2021), ale imprezy są w większości odwołane.

Na tej stronie przedstawiłam Ogrody w całości (jeszcze przez moment w edycji). Jeśli ktoś był w nich przed 2017 rokiem, może zainteresują go nowości, jakie pozostawiła po sobie Międzynarodowa Wystawa Ogrodnicza IGA 2017 w Berlinie. Stolica Niemiec zyskała bowiem prawdziwą kolejkę linową (prawdopodobnie nie na zawsze) oraz nowe gabinety ogrodowe, zaprojektowane przez specjalistów z 9 krajów.

Tak było podczas Festynu Kwitnących Wiśni w 2015 roku, po południu w sobotę.

I na koniec, nie mogłam się powstrzymać…

Festyn Kwitnących Wiśni / Kirschblütenfest 2019

Więcej o Ogrodach Świata napisałam tutaj

Festiwal Świateł (Festival of Lights) to niekwestionowany highlight w turystycznym kalendarzu Berlina. Po raz pierwszy impreza odbyła się w 2004 roku i szybko podbiła serca fotografów, a za nimi sponsorów i artystów. Dzięki iluminacjom rozświetlającym najciekawsze zabytki, miastu udało się nawet w chłodne październikowe wieczory zapełnić ulice turystami z całego świata. W 2020 roku zapadła decyzja o przeniesieniu imprezy na cieplejszy wrzesień.

W pogoni za ujęciem życia

Do Berlina przeprowadziłam się w 2004 roku. Stronę internetową założyłam rok później i dopiero w 2006 roku zauważyłam, że w październiku na mieście fajnie się dzieje. Do tego przyjechała moja siostra, która również lubi fotografować, więc kilka wieczorów spędziłyśmy razem. Było chłodnawo i deszczowo, ale koniecznie chciałyśmy zaliczyć jak nawięcej obiektów. Wtedy nie było ich jeszcze tak dużo, jak obecnie.

Największe możliwości odkryłyśmy przy malowniczym moście Oberbaumbrücke. Stylizowany na średniowieczne mury miejskie z wieżyczkami jest ulubionym motywem o każdej porze dnia i roku. Podcienia przejścia dla pieszych stanowiły kulisy dla wielu produkcji filmowych (Biegnij Lola, biegnij). Nigdy potem nie udało mi się już wykonać chociaż zbliżonych ujęć.

Tego roku można było jeszcze złapać w miarę nie rozkopaną Aleję Pod Lipami (Unter den Linden). A nie mając rozeznania, w jakim stopniu dany obiekt jest podświetlony, człowiek biegał wszędzie i czasem zastawał dość skromne iluminacje, jak np. w przypadku dworca kolejki miejskiej Hackescher Markt.

Od pałacu do stadionu

Patrząc na ilość zdjęć z kolejnych lat, można przypuszczać, że były to udane edycje. Impreza się rozkręciła i ja też. Biegałam co prawda z kompaktowym Panasonic’iem, ale nie przeszkadzało mi to rozstawiać statywu pośród szeregu wypasionych lustrzanek. Organizatorzy co roku starali się czymś zaskakiwać. Otworzyli nocą niedawno wyremontowany stadion Olimpia, zaproponowali współzawodnictwo hotelom, a na fasadach Berlińskiej Katedry pojawiły się pierwsze mappingi. Wizerunek kolorowo podświetlonej Bramy Brandenburskiej poszedł na moją starą wizytówkę, którą Goście zabierali na pamiątkę zamiast pocztówek.

Też mam wypasioną lustrzankę

W 2010 roku dorobiłam się mojej pierwszej lustrzanki, Canona 50D. Może nie taki full wypas, ale i ja nie potrafiłam wtedy do końca wykorzystywać jej możliwości (nie potrafię i dzisiaj). Festiwal Świateł dalej był obowiązkowym punktem w moim kalendarzu. Propozycje organizatorów coraz bardziej oddalały się od śródmieścia, więc jednego wieczoru udawało mi się zaliczyć 3-4 obiekty. Pałac Charlottenburg postawił na kilka zmieniających się iluminacji i pozwolił potem wybrać tą, która miała zdobić fasady podczas bożonarodzeniowego jarmarku. Biurowiec Europa Center puszczał oczka lub serduszka do przechodniów, a centrum kongresowe ICC z dumą obwieszczało, że po raz piąty z rządu dostało biznesowego Oskara w kategorii „organizacji konferencji”. Dzięki temu obiekt po swojej 30-stce nie został rozebrany na części, tylko postawiono na jego generalny remont.

Gdzie wkracza komercja, kończy się zabawa

Po 2010 roku coś trzasnęło. Organizatorzy zauważyli, że na imprezie można dobrze zarobić, a co gorsza próbują zarobić inni, którzy do kosztownych instalacji nie przyłożyli ani grosza. Słusznie, rynek ma swoje wymagania. Przypuszczam jednak, że zniechęciło to kilku zapaleńców, którzy przy „światłach” działali od początku, podkreślając przede wszystkim artystyczny walor festiwalu.

Na stronie FOL pojawiły się regulaminy, zakazy i przykazy. Koniec z wykorzystywaniem zdjęć do komercyjnych celów. Człowiek nie wie teraz, czy jak wrzuci fotę na swój fotograficzny profil, to nie zostanie posądzony o chęć zarobienia milionów na jednym niewyraźnym zdjęciu. Ja, oczywiście, już od paru lat produkowałam świet(l)ne kalendarze A3 i kupowało je każde biuro w Polsce za te miliony. A tu krach. Tylko oficjalne albumy, pamiątki i gadżety. Informacje o sponsorach wystawały zza każdego rogu na mappingach, których też pojawiało się coraz więcej. Kolorowe, ładne, przyciągające wzrok, ale jednocześnie jakieś takie krzykliwe i masowe. Skończyły się subtelności, pastele, gra świateł.

Olał festiwal. Tak wyglądał on z komórki w 2012 roku.

Ciąg dalszy nastąpi…

Muzea w Berlinie z perspektywy przewodnika

Mieszkając w Berlinie, korzystałam z wielu możliwości, by na spokojnie zwiedzić muzea, dlatego w Długiej Nocy Muzeów uczestniczyłam rzadko. W ciągu 15 lat zdarzyło mi się indywidualnie ze trzy razy, a z autokarową grupą raz według ich wytycznych.

Miało to również związek z podejmowanymi przeze mnie licznymi letnimi podróżami po Niemczech. Z tego powodu w lipcu i sierpniu byłam przeważnie poza Berlinem. Jeśli już brałam udział w nocnym zwiedzaniu to po to, by w miarę szybko i tanio zapoznać się z szeregiem małych, prywatnych, zazwyczaj drogich muzeów. Działo się to wtedy, gdy normalna cena za bilet wydawała mi się nieadekwatna do zawartości lub tematyka nie przystawała do moich zainteresowań. Czasem wybierałam niedawno otwarte muzeum. Przeważnie były to niszowe placówki.

Program dla grupy autokarowej 2015

Na Długą Noc Muzeów w 2015 roku miałam mieć grupę autokarową, której zaproponowałam poniższy zestaw. Grupa miała to ograniczenie, że z autokaru mogła skorzystać dopiero po 22.00.

18.00.00-22.00

Muzea w następującej kolejności (poruszanie się komunikacją miejską)
Checkpoint Charlie (dawne przejście graniczne) – 2h
Do wyboru:

• Muzeum Muru Berlińskiego – 1h-1,5h
• Panorama Muru Asisi – 15 min
• Muzeum Trabanta – 20 min
• BlackBox Kaltes Krieg (Centrum Zimnej Wojny) – 20 min

Przejazd metrem – ok. 20 minut

• Muzeum Przyrodnicze (największy zachowany szkielet dinozaura z grupy giraffatitanów) – 45 min

Przejazd metrem i kolejką miejską lub tramwajem (ok. 25 min)

Wyspa Muzeów (1 lub 2 muzea do wyboru): – ok. 2h

• Nowe Muzeum (zbiory egipskie) – 1 h
• Bodemuseum (rzeźba od średniowiecza do XVIII wieku, numizmatyka) – 1 h
• Stare Muzeum (starożytna Grecja i Rzym) – 45 min
• Katedra Berlińska – 30 min
• Muzeum NRD – 30 min
• Niemieckie Muzeum Historyczne – 1 h

22.00-2.00

Przejazd autokarem pod pałac Charlottenburg (ok. 35 min)

• Pałac Charlottenburg – 23.30 (wejście tylko z oprowadzaniem)
• Bröhan Museum (Art Deco, secesja)

Ewentualnie, jeśli starczy czasu:

• Gemäldegalerie (Galeria Obrazów / Galeria Starych Mistrzów) lub Muzeum Żydowskie

Suma cen wstępów w normalny dzień to około 80€ (2015, bez ulg). Cena biletu wstępu do wszystkich muzeów w Długą Noc Muzeów wynosiła 18€ (12€). Bilet obowiązywał również w środkach transportu komunikacji miejskiej od 15.00 do 5 nad ranem.

Grupa niestety nie zebrała się, albo walczyła sama w tą noc, w każdym razie ja zostałam z wykupionym biletem i pełną swobodą wyboru muzeów wg własnych upodobań.

Długa Noc Muzeów, 29 sierpnia 2015

Berlińska Galeria

Na pierwszy ogień poszła Berlińska Galeria (Berlinische Galerie). Wizyta nieplanowo się przedłużyła, ponieważ o 19.00 było oprowadzanie przez kuratora po aktualnej wystawie. Temat: Planowanie i budowanie w Berlinie w latach 60-tych XX wieku.

Ta wystawa była odpowiedzialna m.in. za zabranie modeli z Hali Pamięci Kościoła Pamięci Cesarza Wilhelma (chwilowo były tam tylko zdjęcia), ale trwało to tylko do końca października (2015). Jeśli ktoś interesuje się powojenną architekturą, poleciłabym wystawę Radikal Modern (już zdjęta z programu, ale można nabyć katalog). Zazwyczaj wystawy czasowe berlińskiej galerii są poświęcone sztuce, architekturze i fotografii powiązanej ze stolicą Niemiec po 1875 roku. Wielkim plusem są prezentacje zagadnień związanych z najnowszą architekturą i planowaniem miasta, czego brakuje w innych miejskich muzeach.
www.berlinischegalerie.de

Centrum Zimnej Wojny

Z Berlińskiej Galerii powędrowałam pieszo w kierunku Checkpoint Charlie, by zajrzeć do niewielkiego Centrum Zimnej Wojny (BlackBox Kalter Krieg). Zostało one otwarte w 2012 roku i jak na temat, który prezentuje jest bardzo małe. Uzupełnieniem wystawy są wielkoformatowe zdjęcia z opisami wokół obiektu (te dostępne są bez opłat).

Sposobem prezentacji BlackBox przypomina mi nieco Dom Historii w Bonn (Haus der Geschichte), ale jak przypuszczam większość czytelników nie była ani w jednym ani w drugim, więc już wyjaśniam: dużo tekstu na tablicach, dużo kolorowego tła będącego częścią ekspozycji (flagi, plakaty, stylizowane ściany), kilkanaście ekranów z filmami i pojedyncze eksponaty. To może nieco przytłaczać na małej przestrzeni, ale Blackbox jest podobno tylko tymczasowym miejscem dla tej wystawy. Niemniej, kto chce pogłębić wiedzę na ten temat lub kontynuować wątek związany z murem berlińskim, ten na pewno znajdzie tu coś dla siebie. W centrum znalazła się również tablica poświęcona Solidarności.

Podczas Długiej Nocy Muzeów Blackbox był krótkim przystankiem dla rozeznania się na potrzeby strony internetowej. Normalnie lepiej zaplanować tam do 30 minut.
www.bfgg.de

Game Science Center

Dopiero po wyjściu znalazłam czas, by zajrzeć do informatora i poszukać dalszych ciekawych oprowadzań. Ułożyłam godzinowy plan, który jednak nie wypalił, ze względu na spóźnienia autobusów i lekki chaos orientacyjny (gdzie są przystanki specjalnych linii i w którą stronę jadą?!).

Znowu pieszo, bo zaledwie 10 minut spaceru dzieliło mnie od nowej placówki w Berlinie, mianowicie otworzonej w 2014 roku Game Science Center*. Nie wiem czemu wyobrażałam sobie, że jest to głównie prezentacja gier komputerowych z zamierzchłej przeszłości, czyli ery Atari i Commodore. Może pomyliło mi się z innym muzeum, ale takie miała przeświadczenie. Dopiero po wyjściu przeczytałam na stronie internetowej, że właściwie jest to centrum najnowszych technik komputerowych i ich zastosowań w interaktywnych grach!

Przyznam od razu, że słabo się tym interesuję, a w środku była masa ludzi. Znowu trafiłam na oprowadzanie po poszczególnych stanowiskach przez jednego z czterech założycieli centrum. Z jego opowiadań znać było pasję i uwielbienie do technicznych gadżetów. Wyraził też zachwyt taką popularnością podczas Długiej Nocy Muzeów, w jakiej placówce przyszło wziąć udział po raz pierwszy.

Game Science Center mnie nie przekonał. Przyznam, że gdybym zapłaciła pełną cenę za wstęp (14€, 2015), byłabym na pewno rozczarowana. W środku znajduje się kilkanaście stanowisk, przy których można się pobawić i tyle. Owszem, może zabawnie jest robić głupie miny i obserwować na ekranie, jak naszą mimikę naśladuje szop pracz, ale…

Nie wiem, możliwe, że komputerowi maniacy znajdą tam raj dla siebie. Większość instalacji można wypożyczyć i przenieść na domową lub firmową imprezę, by podwyższyć jej poziom. Dla mnie jest to miejsce do odwiedzenia przy okazji. Niemniej założycielom-pasjonatom życzę jak najlepiej!
www.gamesciencecenter.de

Berlin Story Museum

Z kolejnym punktem było lekkie zamieszanie. Przygotowując program dla grupy w przelocie zobaczyłam, że tej nocy będzie również otwarte muzeum poświęcone historii Berlina, w którym dawno nie byłam. Dla sprawdzenia, czy coś się w nim nie zmieniło, zakodowałam je sobie w pamięci. Chodziło mi o The Story of Berlin przy Kurfürstendamm 207 z ciekawą wizualnie prezentacją dziejów Berlina i zwiedzaniem bunkra z okresu Zimnej Wojny.

Trzy słowa: Story, Berlin, Bunker składają się jednak też na nazwę innego obiektu i początkowo myślałam, że organizatorzy Długiej Nocy Muzeów pozwolili sobie na mega-wpadkę, źle umieszczając to muzeum na mapie. Okazało się jednak, że w rzeczywistości chodzi o muzeum poświęcone historii Berlina i bunkier, tyle że z okresu drugiej wojny światowej. Ten był mi już znany.

To betonowy obiekt przy Schöneberger Str. 23a, w którym mieścił się niegdyś słynny Gabinet Strachu (Gruselkabinet) i który został przejęty przez Berlin Story (sklep, księgarnia, wydawnictwo i muzeum w jednym). W marcu tego roku do bunkra została przeniesiona wystawa o 800-letniej historii Berlina. Skoro byłam tak blisko, to postanowiłam zobaczyć jak to wygląda.

Ponownie trafiłam na oprowadzanie, tym razem przez samego szefa wydawnictwa, p. Wielanda Giebela. Autor wielu publikacji o Berlinie, wydawca, dziennikarz, tłumacz i fotograf, przedstawił na zewnątrz historię bunkra oraz dał krótkie wprowadzenie do muzeum. Następnie cała, bardzo liczna grupa, przeszła do pomieszczenia poświęconego drugiej wojnie światowej, gdzie były dalsze informacje o eksponatach, m.in. o 500-kg bombie.

Berlin Story Museum ma na wyposażeniu audio-przewodniki w 10 językach, niestety brak wśród nich polskiego. A ponieważ padła spontaniczna deklaracja, że bilety z Długiej Nocy Muzeów zachowają ważność również następnego dnia, zdecydowałam się ruszyć dalej, a tu wrócić w niedzielę (decyzja słuszna, bowiem nazajutrz nie było w ogóle ludzi).
www.berlinstory.de

Bauhaus

Kolejnym celem było Muzeum Wzornictwa i Archiwum Bauhaus. Założona przez Waltera Gropiusa na początku XX wieku szkoła, jest dla mnie pewnym fenomenem. Ilekroć wspominam o Bauhausie, pokazuję po drodze muzeum (nie jest zbyt dobrze widoczne z autokaru), znajduję wśród moich gości entuzjastyczne reakcje i potwierdzenia znajomości tematu.

Wszystkim Bauhaus kojarzy się z nowoczesną architekturą, krokiem milowym w dziejach sztuki i wzornictwa (szkoła działała kilkanaście lat), niektórym znane są nazwiska wykładowców, ale jak przychodzi co do czego, to na tym się kończy. Na czym polegał fenomen Bauhausu, mało kto potrafi sprecyzować. Dlaczego wypada o nim wiedzieć, jakimi dokonaniami zapisali się w historii przedstawiciele tej szkoły – z tym już jest problem. Byłam w Weimarze i Dessau, ale temat ten jest wciąż przede mną, zwłaszcza że pasjonuje mnie styl, któremu prekursorzy Bauhausu się przeciwstawiali, czyli historyzm.

Tutaj na oprowadzanie się spóźniłam, posłuchałam jedynie końcówki o krzesłach. Muzeum Bauhausu nie trzeba za bardzo przedstawiać. Jeśli ktoś jest zainteresowany, znajdzie tu wiele wartościowych informacji, ciekawych eksponatów, modeli, fotografii itd. Jeśli nie, może popatrzeć na przedmioty codziennego użytku z okresu międzywojnia, których wierne kopie znajdzie w muzealnym sklepie. Wystawa nie jest obszerna, wystarczy godzina do półtorej na zwiedzanie.

EDIT 2020: W międzyczasie doszłam już z Bauhausem do ładu, całkiem sprawnie prezentując temat podczas oprowadzania po Weimarze w 2018. Warto dodać, że w w 2019 roku Bauhaus obchodził 100. rocznicę powstania. Berlińskie muzeum pozostaje póki co zamknięte na czas przebudowy i remontu.
www.bauhaus.de

Muzeum Rzeczy

Na znacznie więcej rzeczy można sobie popatrzeć w Muzeum Rzeczy (Museum der Dinge). W klimatycznej kamienicy na Kreuzbergu przy Oranienstraße 25 wystawione są bowiem tysiące przedmiotów codziennego użytku od końca XIX wieku po czasy współczesne. Bez opisów, zgrupowane w witrynach wg różnego klucza, przeznaczenia, materiału, koloru, itd.

Mimo że muzeum zostało otwarte w 2007 roku było to moje odkrycie nocy, które szczerze mogę polecić jako alternatywę do placówek z wielką sztuką. Sama Oranienstraße jest kultową ulicą Kreuzbergu, dzielnicy o największym odsetku obcokrajowców w Berlinie, z wieloma klimatycznymi knajpami i instytucjami.
www.museumderdinge.de

Na koniec chciałam jeszcze zajrzeć do krypty w Katedrze Berlińskiej (Berliner Dom), z racji przeczytanych ostatnio biografii kilku Hohenzollernów. Niestety już o 1.30 wstęp nie był możliwy. O ile mi to jakoś bardzo nie przeszkadzało, bo byłam zmęczona, to wielu zagranicznych turystów odchodziło wyraźnie rozczarowanych.

Podsumowując, w ciągu Długiej Nocy Muzeów udało mi się zobaczyć sześć obiektów i uczestniczyć w trzech oprowadzaniach. To w porównaniu z kolejnymi latami całkiem niezły wynik. Wybrane przeze mnie obiekty nie należą do tych najbardziej obleganych, a i tak w większości z nich była masa ludzi. Mogę sobie tylko wyobrazić, co się działo na Wyspie Muzeów czy Forum Kultury (Kulturforum). Wydaje mi się, że warto przed imprezą przemyśleć plan, a zwłaszcza kolejność zwiedzania i w razie czego mieć również przygotowane alternatywy. Nawet dla kogoś obytego z muzealnym Berlinem, noc była wyzwaniem.